Iraz yazmış, ben de bu açık mektubu dolmuşta otobüste iki kişilik yer kaplayan ve yer olmamasına rağmen ısrarla yayılan yolculara ithaf ediyorum:)
Sevgili Otobüste-koltuğu-üstüme-yatıran-kadın,
Her gün serviste gidip gelirken uyumak isteğini anlıyorum. İnan ben de uyumayı çok istiyorum. Uyku vücudumuzun en temel ihtiyacı, bunu ben de biliyorum, eminim sen de biliyorsun.
Ama sevgili kadın, o koltuğu dizlerime sokmak zorunda mısın ha? Her gün kucağımda kafan, beraber gidiyoruz yolda bir saat. Dizlerimde morluklar oldu. İlk başlarda kibar kibar pısıp oturuyordum, artık seni dizlerimle tepüklemeye başladım, yine de halimden anlamadın. Oralı olmadın, oh olmadın.
Dün yine tepükledim seni. Anlamadın, anlayamazdın. Dizlerin mosmor, bi saat yolculuk etmenin ne demek olduğunu anlayamazdım.
Kucağımda senin o yağlı kafan, burnumda üstünden gelen sigara kokusu, dizlerimde vücudunun ağırlığı, huşu içinde vardık eve.
Eğer bugün de o koltuğunu dizlerimin üzerine yatırırsan, isyan edip bağırıcam. Tüm servisi dağıtcam.
Ya da senle hayatımı birleştiricem. Bilemiyorum, dengesiz oldum nezmandır.
