Sürüş cihazlarıyla oynamaca

Yukarıda görünmesi gereken fotoğraf, bir halk otobüsünden çekildi. Orada şunlar yazıyor: (Görünmüyor tabii ki, zorlamayın gözlerinizi)

Başlık: Güvenli bir sürüş için uyulması gereken kurallar

1. (Unuttum)
2. Sürüş cihazlarıyla oynamayın.
3. (Unuttum)

Bu arada durağımız gelmiş, küt diye kapı açıldı ve 'hadi oğlum' deyip kolumdan tutup çekip indirdikleri için bu fotoğraf böyle bulanık kaldı. Fotoğraftan ötürü midesi bulanan olursa, sıcak su içsin.

Bir günde 8 araç

Gümüşyaka’ya gitmek için Cumartesi günü kendimi yollara atınca şu toplu taşıma araçlarını kullandım sırasıyla;
İdealtepe – Üsküdar Sapağı – Minibüs
Üsküdar Sapağı – Üsküdar – Dolmuş
Üsküdar – Beşiktaş – Motor
Beşiktaş – Kabataş – IETT Otobüsü
Kabataş – Zeytinburnu – Hızlı Tramway
Zeytinburnu – Avcılar – Metrobüs
Avcılar – Silivri – Halk Otobüsü
Silivri – Gümüşyaka – Minibüs
Ve böylelikle uzun zamandır eksik kalan yanımın ne olduğunu keşfettim.
Tramwayda uyudum, Metrobüste şoförün tam başına dikilerek, kaçla gittiğini, duraklarda kapıları nasıl açtığını öğrendim, Halk Otobüsünde o sıkışıklıkta insanların hala üstüste olduklarını gördüm ve minibus şoförünün görev bilinciyle oraya tatile gelen herkese yardımcı olmasına şahit oldum.
Şimdi okuyanlar neden böyle yaptın ki Gümüşyaka’ya İstanbul Seyahat gidiyordu diyebilirler tabi ama ben onu Zeytinburnuna geldiğimde öğrenmiştim, o yüzden de her şey için çok geçti.
Gümüşyaka’daki üst geçitte ineceğimi söylediğim minibus şoförü üst geçite 50 m. kala durup yolcu indirdiği ve beni almaya gelen arkadaşlarımı gördüğümü söylediğim halde, olmaz üst geçite gelmedik, orada indireyim diyip, zorla üstgeçitte indirdi beni sağolsun.
Asıl kendi arasında “ ……… inip Şok'a yürürüz” diyen bir kızla annesine, aa ben sizi tam Şok'un önünde indireyim yürümeyin hiç diye müdahale etmesi unutulmazdı.
Günün sonunda ne kadar yorulmuş olsam da bu uzuuun yolculuktan toplu taşıma araçlarının komedyenler için ne kadar iyi malzemeyle dolu olduklarını bir kez daha onayladım.

Otobüs hikayesi - çorap ve iki don

Yer: Istanbul
Otobüs: 87 /Edirnekapı-Taksim
Otobüs modeli: Halk otobüsü. En gürültülü cinslerinden.

En arka sıranın bir önünde veya iki önünde oturuyorum. Gürültüsü bol bir otobüs olduğu için, telefonun çaldığını duymuyorum ama arkamdan, hani şöyle görüntüsü sert olup da, ağzını açtığında sesinden hiç beklenmeyecek derecede ince ve çatlak bir ses çıkan genç adamlardan biri telefonda konuşmaya başlıyor.
- Ha ben aradım. Yaw sizin orada benim poşeti unutmuşum. (duruyor.)

Buradan anlıyoruz ki, torbayı unuttuğu arkadaşını aramış fakat arkadaşı ya açamamış veya ikinci bir ihtimal "çaldır-kapat" yapmış, arkadaşı geri arıyor.

- Siz o poşeti bi kenara koyun. Ben akşam gelir alırım.... Yok yok, önemli bir şey yok içinde. Dedim ya siz onu bi kenara koyun....

Şu anda o yönün aksine gidiyor ve bir işi var demek ki, akşama kadar torbayı unuttuğu yere uğrayamayacak. Bu arada o kişi bu nesneye "poşet" dedikçe ben burada "torba" diye yazmaya devam ediyorum. Elbette, farkındayım.

Karşı taraf - ne alakası varsa artık - poşetin içinde ne olduğunu soruyor. Zaten gürültüden ötürü bağırarak konuşmak zorunda kalan adamcağız, torbanın içinde ne olduğu söylediğinde, otobüste herkes duyuyor tabii ki.

- "Ya çok önemli bir şey değil, çorap var, iki de kilot falan var." Diyor.

Aklıma, askerde bana sivil günlerinden bir hatırasını anlatırken tamamen sansürsüz konuşup sonra sanki kullandığı diğer kelimeler normalmiş de, "don" demek ayıpmış gibi "....yav çavuşum çamaşır ipinden afedersin (utanarak) don düşmüş sokağa..." diye anlatan çocuk geldi.

Bizim yolcu da, çorap sayısını söylemedi ama kilot sayısına baya bi önem veriyordu herhalde. Çözemedim.
Telefon kapandı. Bilmiyorum artık, akşam gidip aldı mı "torbasını".

Hüseyin Abi'nin Başına Gelen

Geçenlerde Hüseyin Abi anlattı ama pek inanamadım. İnanmamak için bir nedenim yoktu ama yine de Hüseyin Abi gibi sinirli bir adamın nasıl oluyor da olayları sakince karşılamasını anlamlandıramadım. O da bunun farkına vardı ki, kendisinin de çözemediği bir sakinliğin var olduğundan dem vurdu.


Olay kısaca şöyle gelişiyor:

Hüseyin Abi, Bakırköy İETT duraklarından Taksim'e gitmek için sıra başındaki kişilere, kaçta gelecekmiş gibi sorular sorarken, sıranın önlerinde olan yaşlı bir amca, "sıraya geç" diyerek sert çıkışıyor. Böyle bir durum karşısında -neden bilmem- Hüseyin Abi ses çıkarmadan "tamam" diyerek sıraya geçiyor. Normalde olsa en azından o da sert bir şeklide "tamam" diyerek sıraya geçerdi diye düşünüyorum.


Gelen otobüs ise Halk Otobüsü imiş. Bizim sert amcamız da bütün para verdiğinden para üstünü hemen kapının orada bekliyormuş. Zaten kalabalık da olmadığından -hangi saatte imiş acaba- otobüs kısa süre içinde hareket etmiş.

Hüseyin Abi bir yere oturmuş ancak sert amcamız onun yanına gelerek "kalk orada ben oturacağım" deyince hemen arkasındaki yere tekrardan oturmuş. Amca bir süre sonra bir sağ tarafından arkasına, bir sol tarafından arkasına bakıyormuş, ofluyormuş, pufluyormuş...

Sert ve huysuz amcamız bir süre sonra, bu sefer de arkasına bakarak dönmüş ve "Kalk! Ben şimdi oraya oturacağım" demiş.

O an -cidden anlamadım- nasıl başardı ise bizim Hüseyin Abi, sakince davranarak, yine ilk oturduğu yere dönmüş; arkasında da sert, huysuz ve galiba çılgın amca...

Yolculuk devam ediyorken, arkadan bir el, Hüseyin Abi'yi dürtmüş ve "Be çocuk, canım kavga etmek istiyorken, ağız tadı ile bir kavga ettirmedin" demiş.

Bunu dinlediğim an aklıma bu amcanın teyzesi geldi ama odayı fazla neşeye boğmamak için sustum.

Beyazıtmış. Ne bilim ben

Taksim-Kadıköy arası 110 sefer nolu halk otobüsünde, kitap okumaya en elverişli yerde oturmuş, gecenin 22:30'unda hareket saatini bekliyorum. İnsanlar ağır aksak biniyorlar otobüse. O saatlerde pek kalabalık olmuyor. Her halükarda oturabiliyorum. Birden bir turist geldi ve muavine İngilizce yaklaşık 45 dakikadır Beyazıt otobüsünü beklediğini ve gelip gelmeyeceği ile bilgisi olup olmadığını sordu. Muavin adamı anladı ama Türkçe cevap vererek;

-Nerden bilim ben Beyazıt otobüsünü yaw? Git hareket amirliğine sor. Ben diyom sanki buraya gel diye. Bekle işte sende. Gelir elbet. Töbe töbee, cık cık cık..

Ben gülüyorum ki evlere şenlik. Neyse ki bir Hereos atladı ileriye ve turiste yardım etmeye başladı. Şöförden biraz beklemesini, yabancının sorununu halledip hemen döneceğini, o vakte dek hareket etmemesini rica etti.

5-6 dakika sonra Hereos otobüse döndü. Muavin;

-Gitti mi Beyazıt'a?

Hereos;

-Ya abi burdan fünükiler olayı varmış. Yeni öğrendim. Oraya yönlendirdim işte.

Adam arkalara doğru geçerken muavin söyleniyordu;

-Ben senin ülkene gelsem Türkçe konuşsam kaç kiş yardım eder? Heeçç. Sen neyine güvenip Türkçe bilmeden buralara geliyon anlamıyorum ki? Beyazıtmış. Ne bilim ben...

Bu bir canlı bomba hikayesidir (!)

Judie Foster'ın baş rolünü oynadığı Flight Plan isimli filmde Araplar'ın potansiyel teröristler olarak gösterilmesi büyük tepki çekmiş, Amerikan halkının bu konudaki abartılı hassasiyeti eleştirilere sebep olmuştu. Açıkçası, filmin altını çizdiği bu duruma bir Ortadoğu ülkesi vatandaşı olarak ben de içerlemiştim. Tabii birkaç ay önce bindiğim 500T kodlu özel halk otobüsündeki bir adamı kılık kıyafetine aldanıp canlı bomba olduğuna kanaat getirerek ecel terleri dökeceğimi henüz bilmiyordum.

Elini kolunu nereye koyacağını kestiremeyen panik tavırlı ve oldukça kısa boylu bir adam otobüse ilk bindiğim andan beri dikkatimi çekiyordu. Dindar olduğu herhalinden belliydi. Oturur vaziyetteki bir insanın vücut ebatlarını değerlendirmek ne kadar zor olsa da, gövdesinin bu yapıdaki bir insana oranla çok daha geniş olduğunu fark ettim. Daha önceden de birini canlı bomba sanıp otobüsten inmişliğim olduğu için, bu konudaki algılarımın herkese göre daha açık olduğunu göz önünde bulundurarak bu adamın bir canlı bomba olduğuna karar verdim. İnsanları görünüşlerine göre yargılamanın ne kadar yanlış olduğunun bilincindeyim. Ancak söz konusu insanın kendi canı olunca ve benim gibi de paranoyak bir kişiliğe sahipseniz, tüm değer yargılarını bir kenara itmenizde bir sakınca görmüyorsunuz.

İşin tuhaf yanı, elimdeki tüm veriler de fikrimi doğruluyordu. Mesela o gün Papa'nın Türkiye'yi ziyaret edeceği gündü. Otobüsün biraz sonra Levent'ten geçecek olması, bombalama eylemlerinin genelde bu semt civarında gerçekleşmesi ve daha da ilginci, bu bombalama eylemlerini gerçekleştirenlerin, 500T'nin de güzergahında yer alan Kartal-Maltepe ilçelerinden yola çıktığının herkes tarafından bilinmesi tesadüf olamazdı!

Şimdi ben bu ruh halimle adamın her hareketini değişik şeylere yorar olmuştum. Onunla empati kurmaya, eğer ben canlı bomba olsaydım nasıl davranırdım'dan yola çıkarak onun hareketleriyle bunu kıyaslamaya çalışıyordum. Örneğin adam camdaki buharı silerken "Hah tamam benimki kuruntu canım! Ölmeye giden adam seyir zevkini düşünecek durumda olamaz" diye aklımdan geçirirken, adamın kısık sesle dua okuması "Eyvah galiba şimdi patlatacak. Eşşedüenlaaaa...." şeklinde tepkiler vermeme neden oluyordu. Böyle böyle Kozyatağı'na kadar idare ettim. Orada inmeyi düşünüyordum ancak içine düştüğüm bu ikilemin beni yavaşlatması durağı kaçırmama sebep oldu. 15 dk boyunca hiç durak görmeyeceğimiz İkinci Köprü yoluna girmiştik artık..

Vaktin nasıl geçtiğini inanın hatırlamıyorum. Köprü'den önce son durak olan Kavacık'ta kendimi aşağıya attım. Hatta otobüsün o esnada patlama ihtimaline karşı da kavşağın ayağını kendime siper ettim çaktırmadan. Bir sonraki 500T'ye binip de Levent'te inene kadar, meydana gelen çok büyük bir patlama yüzünden trafiğin bir yerde sıkışacağını, kimsenin ne olduğunu anlamayacağını ancak gerçekleri bir tek benim bileceğimi bekledim durdum.

Böyle bir şey olmadı tabii.

Daha sonraki günlerde o adamı 500T'de defalarca gördüm. İlk kez ayakta duruşuna tanık olduğumda, vücudundaki orantısızlığın sebebinin sakatlık olduğunu anladım. Mesela ben şimdi bu yazıyı itiraf.com'a yazsaydım, muhtemelen magmanın yerini sorardım..

Şöför Beeey,

Ekmek arası köfte

Bugün bi arkadasın arabasının arka koltuğunda mecidiyeköy civarlarında kırmızı ışıkta kilit vaziette etrafıma bakınmakta ender uğradığım bu şehrin keşmekeş mekanının en berbat saatinde gözüm birden durakta kalkış saatini bekleyen bir otobuste sofor amcanın koltugunda oturmus elinde bir yarım ekmek ve kapının orda sanarım bir kol koyma yeri mi vardır nedir oraya koyduğu tahminimce plastik tabakta bulunan köftelerden kendine ekmek arası yapısını sonra da afiyetle ısırısını ama çok da zevk alarak deil aceleyle bir yandan da otobuse binen insanların sorularına cevap vererek birazcık onların gözüne sokmamaya calısarak arada da pilavını çatallayışına ilişti.

adam orda bu yemeği yemekten rahatsızdı düsüncesiz değildi. sebepleri bilemiyorum eminim adamın hatası (muavin söför olayında bir yetersizlik belki de) ekmek parası kazanma derdi yoğun istanbulun yoğun sefer saatleri halk otobus soforlerine bir minik kulubecik bile ayıramayan iett ve benzeri olabilirliği stratosferde dolanan binbir sebep düsündüm bunun düzelmesini düsündüm bunu düzeltin sofor otobuste yemek yememeliyi düsündüm bunu baırmayı caırmayı bunun ne kadar kolay olacağını düsündüm yemek yenmesi değil belki o koftenin o yemeğin kokusunun otobuse yayılması ve olusturacağı nice baska aç midelerin kazınması gibi sebepleri de düsündüm sonra dedim ki böyle iyi.. işte biz buyuz.. bu biziz yahu artısı eksisi guzeli kötüsü elestirmek için falan da deil ironik hiç deil ibretlik falan da değil böyle iki arada bir derede işini bilir millet halindeyiz kendimizi aç bırakmayız imkanlar yoksa ölecek değiliz ya aksama kadar aç direksiyon sallanmaz ya elbette böyle olacak böyle olmalı ve budur ben de buyum sen de busun herkes bu oldum sırıttım ve kafamı sola cevirdim yanyana üç dükkanın tabelalarına baktım simit şusu, simit busu, simit benim işim... yanyana yan yana yan yan aaaaaaa..

Otobüs Hikayesi - Tüyler

Bir keresinde yanıma bir amca oturmuştu. Yol boyunca pantolonundaki olmayan tüyleri temizledi durdu. Tikliydi galiba. Tüy tiki. Yan gözle benim pantolonumdaki olmayan tüylere de göz koyuyor mu acaba diye baktım ama sanırım tik, tek taraflı kullanıma açıktı. Zaten iyi ki aklına bile gelmedi yoksa adamın adı sapığa çıkardı.. Yazık, baya da yaşlı bir amcaydı.

Bu pantolon tiki garip, sadece kumaş pantolon giyenlerde oluyor. Kot pantolon giyen birinde bu tike rastlamadım. Enteresan. Oturduğu zaman pantolonundaki tüylere takılan biri, ayaktayken ceketine aynı muameleyi yapmıyor. Bu da garip.

Hikaye halk otobüsünde geçtiği için, bu yazı da mavi.

Otobüs Hikayesi - Kusmuk

2003 falan, bir belediye otobüsüne bindim, işe gitmek için. Otobüs boş gibiydi ve orta sırada hasta bir genç kadın ve yanında da kocası olduğunu düşündüğüm adam vardı. Kadının hasta olduğu yüzünden anlaşılıyordu. E5'e çıkar çıkmaz, kadın böğürerek çıkardı yere. Kimse bir şey yapamadı. Utanmıştı belli ama ne yapabilirsin ki...

Kocası ile apar topar indiler otobüsten. Ön sıralardan bir amca, elindeki gazete ile yerdeki kusmuğu örttü. Düşünmeye başladım, kötü bir şeydi. Kontrol edememek bazı şeyleri. Önlem mi? Önlem her zaman işe yarar mı? Küçük bir torbacık bile bulamadığın anlar olur...

Neyse, birkaç gün sonra da, ağzına kadar dolu bir "halk otobüsü"ndeydim. Biletçi ile göz göze gidiyoruz. O kadar dolu ki otobüs, utanmadan yolcu almaya devam ediyor. Binenler de mecbur o sıkış pıkış otobüse binmeye çünkü bir sonraki otobüsün ne zaman geleceğini bilemiyorsun iş dönüş saatlerinde (eskiden öyleydi, şimdi bilmiyorum).
Herifle bakışıp duruyordum. Demirlere tutunup sıkı bir tekme atsam iki bacağımla, acaba adamı camdan dışarı fırlatabilir miyim diye hesap yapıyordum. Sonra aklıma o kusan kadın geldi. Midem kalksa da herifin üstüne kussam diye düşündüm ama... Yok, kusamadım.

Bir şey diyeyim mi. Gelse idi, kusardım herifin üstüne. Çekinmeden. Çok kızıyordum onlara. Sebebi de vardı. Saatlerinde kalkmıyorlardı çünkü belediye otobüsü ile aşağı yukarı aynı saatlerde kalkıyorlardı ve belediye otobüsünden önce durağa varıp tüm yolcuları kaldırmak için böyle tıkış pıkış otobüslere mecbur ediyorlardı insanları. Nefret etmek için yeterli bir sebep, değil mi?

Kusamadım adama gitti. Pis herifler. Şimdi nasıl da adam gibi çalışıyorlar. İ.E.T.T. el koydu olaya da.. Gerçi ben de çoktandır iş dönüş saatlerinde binmedim ya o otobüslere.

Artık, halk otobüslerine binmemeye özen gösteriyorum. Durakta biraz daha bekleyerek, adam gibi oturulabilen ve insanları öteki hırtlara nazaran daha rahat taşıyan İ.E.T.T. otobüsüne biniyorum. Yolda okuyabildiğim kitaplar, yanıma kâr. Paranın da, namusu ile çalışan memurlara maaş olarak gittiğini biliyorsun en azından. Halk otobüsüne verdiğin nakitin, hangi mafyaya haraç olarak gittiğini bilmemek gibi değil.

Otobüs Hikayesi - Gürültü

Çoktandır karşılaşmadım ama sanırım yazın daha sık olan bir şey bu. Ne mi?
Otobüs, sakin sakin ilerlerken bir anda bir kadın/kız çığlığı duyulur.

Ve hep ortalık karışır işte.

"Beyfendi, lütfen çekilir misiniz şuradan?"
"Bu kadar terbiyesizlik de olmaz artık!"
"Lütfen, siz oturun buraya, lütfen diyorum."
"Otobüsü durdurun, beyfendi iner misiniz, benimle karakola kadar geleceksiniz!"

Bu tip bağırışlar. Hep rahatsız olurum. Allah korusun derim. Kafayı bozmuş bir kadın tarafından bu şekilde iftiraya da uğrayabilirsiniz, bir hiç uğruna rezillik yaşayabilirsiniz. Carlos'un annesi gibi tipler bile bazen böyle bağırabiliyor otobüste! "Allah aşkına teyze, neyden bahsediyorsun sen?".

Yaşadığım son olaydaki adam, temiz yüzlüydü. Kızı inceledim. Sanki biraz kafası bozuk ve ne yaptığını bilmez şekildeydi. İndi zaten kız. Adam ise yol boyunca "şüpheli" bakışları kaldırmak zorunda kaldı. Ne kadar zor bir durum olsa gerek. Kızsan bir türlü, kızmasan bir türlü.

Peki bu durum, gerçek fortçuları temize çıkarır mı? Elbette hayır.

İşte, hayatın çözüm bulamadığı olaylardan biri daha. Şu dolmuşta başıma gelen olay sırasında ben de çığlık mı atmalıydım yani? "Hanfendi lütfen, fortlamayın beni!"

İnce bir çizgi. Kimin çektiği belli değil. Aman diyim, kimse çekmesin. Fortçuları da, araba mezarlığı paklar.

Otobüs Hikayesi - Yoklama

Geçen hafta bindim otobüse. Halk otobüsü idi. Ben de bir "halk" olduğum için ona binmedim zira İ.E.T.T. gelemedi.

Otobüs tenha idi. Ortalarda bir yere oturdum. Orta kapıya yakın olsun diye. O sırada, şöför tarafını inceleme imkanım oldu. Yeni gördüm o tabelayı. Daha önce var mıydı, bilmiyorum. Enteresan geldi bana. Açtım telefonda mesajlar bölümünü ve not ettim:

"Oturan 36 , ayakta 64, toplam 100 kişi" yazıyordu.

Geçtiğimiz yıllarda edindiğim tecrübelerden, iş dönüşü saatlerinde 200 kişiye kadar doluyordu o otobüsler. Düşünün ki, ufacık bir salon. 200 kişiyi dizmişsiniz içeriye. Kış günü. "Dip dibe" bile denmez ona, "pantolon pantolona". Yani, Allah korusun kaza falan yapsa otobüs, yaralansak, kan akıntısı olabilmesi için bir boşluk yok yani otobüsün içinde! Kan akmıyor, üzerine yapışıyor. Üstünde pıhtılaşıyor yani!

Ayakta 65 kişiyi saymak kaç saniyemi alır diye saymaya başlarken "durağım" geldi. İndim. "İnesim" geldi diye inmedim yani.

Ha bu arada, hayır otobüsün plakasını almak aklıma gelmedi.