Deniz Otobüsü'nde Guitar Hero Vardı

Bugün.

Yolculuk Bostancı'dan Bakırköy'e.

Guitar Hero oynadım, bütün yol hem de. O 50+ dakikalık yolculuk öyle muhteşem geçti, öyle muhteşem geçti.

Anlatamam.

Dolmuş Hikayesi - Bakırköy Meydan

Geçen hafta dolmuşa binecektim Taksim'den, Bakırköy'e.
Sahil kuyruğuna girdim -hatta sahilde kuyruk yoktu, kuyruğu ben oluşturmaya başladım- ve beklerken bir kız dikildi yanımda. Niyetinin Bakırköy meydanına gitmek olduğunu belli etti (gideceği yeri duraktaki birkaç kişiye soran kişiye, "gideceği yeri belli eden yolcu" deniyor) fakat hangi sıraya gireceğine bir türlü karar veremedi. Bir süre önümde dikildi ve sonra sahilden gidecek olan dolmuş geldi. Bindik. Ne kadar diye sorduk (her seferinde "ne kadar" diye sorduğumu da fark ettim. Sanki her hafta zam geliyormuş muamelesi yaptığımı da hissettim.) sonra "Bakırköy meydana gider di mi" diye sordu kız. Şoför emmi soruya cevap verdi: "Evet!"

Neyse çıktık yola ama kız rahatsız. En azından semte yabancı olduğunu iyice belli ediyor ve devamlı "Bakırköy meydanı kaçıracağını düşünüyor" olsa gerek ikide bir soruyor: "Bakırköy meydana gidiyor di mi" diye. Şoför cevap vermedi, yolculardan biri "evet gidiyor, son durakta Bakırköy meydan" dedi.

Bakırköy sahile ulaştık ve içeriye girerken kız bir daha sordu: "Bakırköy meydana gelmedik di mi daha" diye. Şoför "hayır gelmedik, ben gelince haber vercem" dedi. Kız teşekkür etti. Ve Yenimahalle'den henüz çıkarken kız "meydana gelince haber verirsiniz di mi" diye sorusunu yineledi. Ben de artık olaya kulak kabartmak yerine, yan gözle izlemeye başladım. Şoför, meydana gelince haber vereceğini söyledi elbette. (şimdiye kadar ineceği durağa geldiğinde söylemeyen şoföre rastlayıp rastlamadığımı düşünmeye başladım ben o sırada)

Neyse Yenimahalle'den de çıktık, Bakırköy'e girdik. Meydana doğru ileriyoruz sokak arasında. Tam meydana dönülen köşeye geldiğimizde kız "Meydana geldiğimizde haber vereceksiniz di mi" diye sordu kiiiii şoför aynadan baktı ifadesiz bir şekilde ve "geldik işte, burası meydan" dedi.

Aynadan kızın yüzünü görebiliyordum. Gülmeye başladı kendi kendine. "Ben de amma abarttım haa" dermiş gibi bir ifade vardı yüzünde.
Ondan önce inip, hızla meydana yürümeye başladım.

Şöför Beeey,

Ne kadar?! (Dolcak hikayesi)

İzmir'de okuyan Aydınlı bir arkadaşım gelmişti. İsmi İlker.
Ben o zamanlar Bakırköy'de oturuyordum.
O zamanlar dediğim de artislik yapmak gibi olmasın
alt tarafı 4 sene önce, ama "o zamanlar" işte :)

İlker Erinçler'e geldi önce iki gece kaldı orada, sonra birlikte bize,
Bakırköy'e gideceğiz. Taksim'de oturuyor Erinç.
Doğal olarak dolmuş kullanılacak, mösyöler otobüse binmiyorlar :)
İlker paşa da bir nevi İstanbul turu atacak, malum, yol uzun.

Taksim'de sahil sırası uzundur hep ama daha hızlı akar,
çevreyolu sırasında da az kişi olur ama 5 dolmuştan 2 tanesi oraya çalışır.
Şimdi misafir var, adamı sahilden götürmek gerekir dedik, sahilden sıraya geçtik. Bekliyoruz...
Başladı...

İlker: Bu Taksim Bakırköy ne kadar?
Erçin: Nasıl ne kadar?
Erinç: 1 milyon yüz
İlker: Yok olum öle değil ne kadar yani..
Erçin: Yol açıksa 20 dk en fazla da 40 dk
Erinç: Ya da 1 sat belki çünkü bazen be...
İlker: Ya öle değil be.. Ne kadaarr nee...
Erçin: 14 km
Erinç: Ya da 12 falan
İlker: Yaani ne kadar işte??!?!?!?!
Erçin: Star Wars biliyo musun? Yıldız destroyeri kadar ordaki...
Erinç: Ne demek ya ne kadar, hangi cins ölçü birimi kullanalım
Erçin: Ya İlker delirtmesene be adamı...
İlker: Ya bildiğin ne kadar be kardeşim, Aydın'ca...
Erçin, Erinç: Haaaaa... Tamaammm
Erinç: Aydın - İncirliova kadar falan..
İlker: Hahh.. Hayaşayın..
Erçin: Salak!
Erinç: Beyinsiz...
İlker: Napiyim olum en net bööle oluyo yani...

Yola çıkıldı.. Erinç'le birlikte, bir süre sessiz kaldıktan sonra
anıra anıra gülmeye başladığımızı,
ininceye kadar da güldüğümüzü hatırlıyorum.
Ayrıca İlker'in hiç ama hiç gülmediğini de...