Motorrr! (eh bir nevi vapur)

Ayrıca başlıktaki çift "r" aynı zamanda da az da olsa yeni başlayan çekimin duyurusunu yapan bir yönetmen edası da taşımıyor değil hani, hazır yeni başlayan Kadıköy-Kabataş seferinden ve o seferdeki "bu sefer de ölmedi" kızdan bahsedeksem... (doğru okudunuz bütün bunların hepsi sadece bir cümlede oldu) :)

Sabahları .15 ve .45 zincirini bazen kırmakta fayda olduğunu gördüm. Bu yeni hat ile .30 ve .00 saatlerinde deniz yolumuz var artık. Var ama ikidir denk geldiğim -ki en fenası bugündü, çünkü yanımda oturdu ve Kabataş'a kadar bir duman bulutu ile birlikte gittim- bir kız var bu 08.00 Kadıköy-Kabataş seferinde, kendisi öldü ölecek. Hayatımda bu kadar çok sigarayı bir çırpıda tüketen başka birini daha görmedim, tanımıyorum. Ben içmediğim için zaten anlamsız gelen uğraş bambaşka bir boyutta bu kişide. Buradan kendisine ve dolaylı olarak da ailesine ve diğer tüm sevdiklerine sesleniyorum.

"kızınız elimde değil ama onun hayatı sizin elinizde,
ailesi olarak öncelikle şunun sigara paketlerine el koyun,
sevgilisi olarak da sen delikanlı her ne yapıyor da üzüyorsan
bırak şunu artık da kız rahat bir nefes alsın!
bu sefer ölmedi ama bi dahaki sefere onu kaybedebiliriz, söylemesi...."

Vapur'da moda çekimi mi varmış?

23 Aralık 2006... Az önce...
Kadıköy'den bindiğim Beşiktaş vapurunda arkadaşımın yeni aldığı ultra über mega cart curt telefonu kurcalıyoruz. (kurcalıyorum demek daha mantıklı sankim, ben kurcalıyorum o da aman bişey olmasın endişesiyle beni izliyor) Fotoğraf çekme gücü yüksek, iş işte! O kadar paraya gider adam gibi makine alırsın falan filan. Neyse mesele bu değil. Mesele ben fotoğraf makinesi ile uğraşmaktayken karşımızdaki abinin poz vermeye başlaması! Sanki dergilerimizden biri için vapur kiralamışız da, o da baş manken aman nasıl havalar nasıl havalar...

Yazarken de, muhtemelen sizler için okurken de eğlenceli gelmeyebilir.
Ama işte keşke de... A-aaa... Ben arkadaşımı arasam da, o fotoğrafları silmese, sonra da ben o fotoğrafları burada yayınlasam!!

"Yetkililere sesleniyorum!!"... (vapur hikayesi)

Eeeyy yetkilileerrr!!!!!
Bu sabah 8.15 vapurunda iki genç vardı, girişte dışarıda duruyorlardı,
birinin üzerinde lacivert tişört diğerinde de gömlek vardı beyaz (hani şu pantalonunu içine sokulur da, sokulmuş mu sokulmamış mı anlaşılmaz ya o cinslerden bir tarz şeklinde, neyse) ve ikisinin de saçları da saat 5'te uyanılmış ve taranmaya, jölelenmeye başlanmış gibiydi. Yine "neyse"... Çünkü anlatmak istediğim durumun üstündekilerle saçlarıyla alakası yok!!!!

İskele verilmeden atlamaya sebep kişiler olarak yazıyorum aklıma.
8.15'in ya da 7.45'in "koşan kadın"ından sonra (bkz. ortak defter, 7.45 vapuru) ilk kez birilerini akşamın bu saatine kadar aklımda tuttum. nereden buluyorlar ve neden böyle yapıyorlar bilmiyorum ama çözebileceğimi de sanmıyorum. Ayten'i sorguladıktan sonra bu konuyla ilgilenebilirim sanırım. :)) (bkz. aşağıda, "hadi abi hadii!!)

Neyse, ben konuyu anlatayım. Teşekkür mü ettiniz, rica ediyim bari..

Diyorlar ki ucubeler, daha doğrusu biri bir diğerine soruyor, "en iyi türk şarkıcısı kim? ama bütün dünya tarafindan söylenebilmeli ve de bilinmeli..." cevap vermek zorunda olan kem'ledi, küm'ledi, eee'ledi, öö'ledi Tarkan dedi, gırgır yapılıyoru diyerekten de araya Ankaralı Turgut ismini sıkıştırdı. Soruyu soran fazla uzatmadı ötenazi hakkını kullanarak cevabı kendisi verdi.
- Neco türkiyenin en iyi şarkıcısıdır abi, dedi ve devam etti..
Bi kere baksana adamın adı bile bunu söylüyor, neco, eniisio!!!!

Kulak misafirliğinden nefret ediyorum!!!!! Zehirlendim sabah sabah!!! Önce "denize adam düştü" diyesim, sonra da bunları atasım geldi, iki kişi oldukları için cesaret edemedim :)))

Neyse (bu neyse amma popüler oldu ya)
Ben buradan vatandaşlık görevimi yapıyorum, yetkililere sesleniyorum,

"Sayın yetkililerr,
bu çocukları yasaklayalım birlikte, elimden gelen yardımı yaparım, bu espiriyi yaasaklamak bu işi çözmez, bu işi çözse çözse dediğim gibi bu gençleri yasaklamak çözer. evet sayın yetkililer, bu çocukları bu saatten sonra topluma kazandıramayız, toplu taşıma araçlarından başka tek alternatifleri de kendi otomobillerini almak ama kimse bu masrafa girmez, gelin siz görevinizi yapın, bu çocukları yasaklayın...
Teşekkür eder, gereğinin yapılmasını arz ederim.

Mizah sever Erçin...."

Sesimizi duyarlar ve hemen harekete geçerler umarım! :)

"Hadi abi hadi!!!" (taksi hikayesi)

Gecenin körü çıktım acanstan, ilk taksiye bindim demek isterdim ama öyle olmadı. Zaten bu da bir kara film değil ve ben kara film olmayan bir hikayenin sırlarla dolu cinayetini çözmeye çalışan özel dedektifi değilim. Olsaydım kesinlikle yoldan geçen ilk taksiye binerek daha sabah sorguladığım ama kafamı kurcalayan soru işaretleriyle beni allakbullak etmiş Ayten'e doğru geri gidiyordum. Ama değildim işte. Ben sadece açlıktan ölmek üzere olan ve tek isteği yemek yemek olan bir genç yazardım. Ne aydınlanacak cinayet vardı ne de başka bir şey. :)

Nasılolsa az sonra biter, bitiyor, şimdi bitecek... diye diye gecenin 11'i olmuştu. Kol saatinin de 23'ü... Taksi çağrıldı ve ben de paşa paşa bindim, aklımdaki tek düşünce yemekti. Taksici de daha önce 2-5 defa karşılaştığım (evet abicim 2-5, 2-3 değil, 4-5'te değil, 2-5! bilmiyorum çünkü ya çok karşılaştım ya da az:) Civciv Ahmet Ağabey'di :) Bu lakabın esrarı hala esrar halini koruyordu ama zerre merak etmiyordum. Tek derdim ne yiyeceğimi düşünmekti. Düşünüyordum ve ağzımdan şu kelimeler çıktı.

"Ahmet abi, çiğ köfte sever misin?"

Adam azılı çiğ köftecilerdenmiş, başladık biz "şurda şunun yeri var, burda bunu yeri var, aman o bozdu bu daha iyi, oranın ustası buraya geçti şuranın çırağı usta oldu, diyarbakırdaki recep usta var ya, aslında istanbulda boğazda evi varmış, ya aslında çiğ köfte dünyada çok meşhurmuş ama biz bilmiyoruz, (ve inanılmaz final) ya yunanlılar bunu da sahiplenirler yakında vallaha bak ben söliyim sana"lara kadar gelen muhabbet şurada (aha bak az sonraki satır) bambaşka bir boyuta taşındı,
"ahmet ağabey, çek abi sen şu arabayı acıbademe, bendensin!"
"olur mu delikanlı, sen taksiyi öde, çiğ köfteler benden!!!"

gece... 11.30 ya da 23.30... evet evet 23.30 baksanıza böyle daha geç duruyor.
gece... civciv ahmet ve ben çiğ köftecideyiz, muhabbet, kakara kikiri, derken çiğ köfteciye tesadüfen giren o çevrede oturan iki arkadaş (sms mi? o da ne?) muhabbet, içli köftele, içli muhabbetler, çiğli köfteler.....

:) ne var, sonuçta hikaye takside başlamamış mı?

.......

Ayten'i sorguladıktan sonra aklım Ayten'in benim dediği köpeğe takılmıştı aslında. Birinin evinde bir çok fotoğraf varsa ve o biri köpek sahibiyse, mutlaka ama mutlaka köpekle de fotoğrafı olmalıydı. Ama Ayten'in köpeğiyle bir tane bile fotoğrafı yoktu salonundaki onlarca fotoğraf içinde... Bu gecenin bir yarısı yoldan geçen ilk taksiye atlayarak Ayten'e gitmek için çok hem de çok geçerli bir sebepti.............

Ne kadar?! (Dolcak hikayesi)

İzmir'de okuyan Aydınlı bir arkadaşım gelmişti. İsmi İlker.
Ben o zamanlar Bakırköy'de oturuyordum.
O zamanlar dediğim de artislik yapmak gibi olmasın
alt tarafı 4 sene önce, ama "o zamanlar" işte :)

İlker Erinçler'e geldi önce iki gece kaldı orada, sonra birlikte bize,
Bakırköy'e gideceğiz. Taksim'de oturuyor Erinç.
Doğal olarak dolmuş kullanılacak, mösyöler otobüse binmiyorlar :)
İlker paşa da bir nevi İstanbul turu atacak, malum, yol uzun.

Taksim'de sahil sırası uzundur hep ama daha hızlı akar,
çevreyolu sırasında da az kişi olur ama 5 dolmuştan 2 tanesi oraya çalışır.
Şimdi misafir var, adamı sahilden götürmek gerekir dedik, sahilden sıraya geçtik. Bekliyoruz...
Başladı...

İlker: Bu Taksim Bakırköy ne kadar?
Erçin: Nasıl ne kadar?
Erinç: 1 milyon yüz
İlker: Yok olum öle değil ne kadar yani..
Erçin: Yol açıksa 20 dk en fazla da 40 dk
Erinç: Ya da 1 sat belki çünkü bazen be...
İlker: Ya öle değil be.. Ne kadaarr nee...
Erçin: 14 km
Erinç: Ya da 12 falan
İlker: Yaani ne kadar işte??!?!?!?!
Erçin: Star Wars biliyo musun? Yıldız destroyeri kadar ordaki...
Erinç: Ne demek ya ne kadar, hangi cins ölçü birimi kullanalım
Erçin: Ya İlker delirtmesene be adamı...
İlker: Ya bildiğin ne kadar be kardeşim, Aydın'ca...
Erçin, Erinç: Haaaaa... Tamaammm
Erinç: Aydın - İncirliova kadar falan..
İlker: Hahh.. Hayaşayın..
Erçin: Salak!
Erinç: Beyinsiz...
İlker: Napiyim olum en net bööle oluyo yani...

Yola çıkıldı.. Erinç'le birlikte, bir süre sessiz kaldıktan sonra
anıra anıra gülmeye başladığımızı,
ininceye kadar da güldüğümüzü hatırlıyorum.
Ayrıca İlker'in hiç ama hiç gülmediğini de...

"Çay Çay" (Vapur Hikayesi***)

- Çay çay?
- Sağol...

- Çay var çay çay çay...
- Yok sağol içmicez

- Çay var gençler!?!?
- Verme hayır tesekkürler...

- Çay..Çay Çay!
- Ver hadi tamam,
- E madem içicen ne bağırtıyosun....


Vapur. Burun, açık...

Sabah kabusuydu "Çay çay". İçmiyorumu anlamaz, dinlemez,
gözüne sokardı. Yaz kış burun açıktaydık. O da oradaydı, gezerdi aslında vapuru
ama orası onun bölgesiydi. Beyazımsıydı saçları, olur ya hani, beyaz değil ama gri de değil...
Herkesi tanırdı sanki, özellikle kalabalık grupları daha iyi bilirdi. Kalabalık dediğim de üç bilemedin dört kişi işte... Vapurda kalabalık sayılabilecek bir topluluk. İki kahkaha bir sessizlik sizi bilinir yapıverir vapurda oralıysanız ya, onun gibi.

"çay çay" bir selam gibi olmustu belki de...

- Sonra işte sabaha kadar oturduk, uyku akıyor gözlerimden resm..
- Çay çay!!!
- Yok sağol...
- Çay
- E ver hade bi tane..
- İç iç iyi gelir uykunu alır..

Selam gibi. Selamsız selamlaşma. Herkesle. Sırayla...
O kötü çayı hiç hatırlamadı damaklar, tek hatırlanan kulaklardaki sesti.
En kararlı adamın bile muhabbetini bölen, dönüp baktıran ses.

Sonra...

İtirazlardan sonra, nereye gidecek bu adamlar
ne yapacak bu insanlardan sonra...
Değişmesin vapurlarımızın sahipleri seslerimizden sonra,
sesimizin yetmediğini anladıktan sonra...

Çember sakallılardan sonra... inat etmenin yersiz ve gereksiz olduğunu anlamamızdan sonra...

"Çay çay" ve diğerleri yoktu sonra bir sabah. Şaşkınlıkla bakınıyorduk.
Ne kalkış kalkışa benziyordu, ne yolculuk yolculuğa.
Yanlış vapura mı bindik ne yaptık? Şoku atmak uzun sürmedi.
Alıştık her şeye olduğu gibi. Kapattık gözü kulağı elden ne geliyordu ki...

Yine sonra.

Taa o zamanlardan biri. Daha yeni.
Yanıma yaklaşıp "Çayçayy" dedi...
Vapur bizim oldu, dünyalar benim.

Bir çay söyledik, içtik, tadı berbattı, hiç umurumuzda değildi.
Uykumuzu aldı, bizi uyandırdı...

Dolcak

Ayça Şen der ki,

"Son kişi binene kadar henüz dolmamış bir araca,
neden dolmuş diyoruz?
Beklenen son kişi de biner, o zaman ismi "dolmus" olur,
ama o kişi de binene kadar bu aracın ismi "Dolcak" olmalıdır"


(Cümleler üç eksik 5 fazla olabilir ama verilen mesaj budur)

(vapur hikayesi mi? tam benlik!)


:)