oturduğun yerden taksimetre hesaplamak

http://taksiyle.com adresine girerek, harita üzerinden bulunduğunuz nokta ile gideceğiniz yeri seçtikten sonra taksimetrenin ne kadar yazacağını görebileceğiniz bir uygulama. Belirli tarayıcılarda bulunduğunuz noktayı tarayıcınızın keşfetmesini de sağlayabiliyorsunuz.

Takside sigara içmek

"12'de buluşuruz" demiştim arkadaşa.
Çıkarken saate baktım 12 idi. 'Eyvah geç kaldım' derken taksiye binmeden önce bir sigara daha içeyim dedim. Üç dakikalık mesafe olduğu için karşıdan karşıya geçerken sigarayı söndürmeye niyetlendim. Taksici, inmiş arabadan; beni görünce arabaya yöneldi.
- Atma abi sigarayı, dedi sigarayı binmeden önce atacağımı hissettiriyorum demek ki dedim kendi kendime.

'Enteresan' dedim içimden 'taksilerde sigara içmeyeli baya bir zaman olmuştu'.

Ön koltuğa oturdum, elimde sigara. Açtım camı, ki içeriye doluşmasın duman.

- Siz de içiyor musunuz arabanın içinde, diye sordum şoföre.
- Benim arabada hep içilir, dedi bıçkın halde.
- Ben hiç takside sigara içti/içirtti diye ceza kesilen taksi duymadım ama siz etraftan duymuşsunuzdur belki. Hiç olmadı mı böyle bir olay, diye sordum.
- Yok abi, dedi, hiçbir taksici arkadaştan duymadım böyle bir şey. Ceza meza kim kesecek, dedi.

Sigara içe içe gittik. Daha sigara bitmeden gideceğim yere gelmiş oldum. Attım sigarayı camdan (çevre bilinci=sıfır imajı). 'Hayırlı işler' dedim. Gitti.

Böyle sigaraya izin veren bir taksi şoförüne daha rastlar mıyım bilmem. Plakasını almadım da zaten. Belki size de denk gelir bir gün. Rahatınıza bakın.

Hava neden soğuk?

Kar yağdığı geçtiğimiz haftalarda Mecidiyeköy'den bir taksiye bindim. Klimadan dolayı içerisi yanıyordu, dışarıda yediğim soğuktan sonra iyi gelmişti. Taksici, bıyıklı, hem cüsse hem de karakter olarak ağır bir abi :) Tabi bindiğimde hemen klasik bir diyaloğa girdim taksici ile, işte maksat muhabbet olsun bizimki.

Ben : Beşiktaş iskele.
T: Hemen yeğeenim.
Ben : Uuuvvv hava çok soğuk valla.
T: Öyle.!
Ben : Nasıl iş oluyor mu karda kışta?
T: Eh işte.. Hava soğuk diyorsun?
Ben : Evet! Değil mi? :s
T: Soğuk, peki hava neden soğuk?
Ben : İşte dünyanın güneş çevresindeki dönüşü, yeryüzü ısısı yani mevsimler vs.. (saydım saydım, ben saydıkça o "cık, deel" sözleriyle renk kattı sağolsun)
Ben : Peki hiç biri değil, neden soğuk? (ve beklenmeyen cevap içeriyi iyice soğutur..)
T: Sıcak değil de ondan!
Ben : Hmm, peki hava sıcak olduğunda da soğuk olmadığı için mi?
T: Kavradın sen bu olayı.. Zeki çocuksun..

Nasıl yaaaa, Nasıl? :s

Mynetçi taksici

Dün Bağdat Caddesinden toplantım sonrası, 45 yaşında, ilk okul mezunu (kendi ifadesi ile 7 yıl üniversite gibi ilk okul okumuş) yeni dede olmuş emekli bir taksiciyi çevirdim. Trafik nedeniyle 2 saat 45 dk süren seyehatimiz boyunca taksici ile oldukça koyu sohbet ettik.

İlk önce, sigarası bittiği için en yakın tekelde durarak bana sigara aldırdı. Macera başlıyor heyecanıyla bu ricasını kırmadım. Hem benim de canım sigara çekmişti. Sonrası da konu bir şekilde ne iş yaptığıma gelince internet reklamcılığı işi ile uğraştığımı söyledim. Açıkcası kendisinden beklemediğim cümleler döküldü ağzından

- Yahu evladım ben Mynetçiyim. Siteye her girdiğim de sayfanın ortasını kaplayan bazen de siteye girmemi engelleyen reklamlar çıkartıyorlar. Ben de hemen sayfayı tekrar çalıştırıyorum (refresh ediyor). Bu adamlar neden ısrarla bunu yapıyorlar anlamış değilim.

Valla bilmiyorum amca diyebildim sadece:)

Yine taksi, yine bozuk para

Hikaye Elif Salar'dan. Geldiği gibi iletiyorum:

Bir yaz günü işten çıkmış, Bebek'te kısa bir yürüyüşten sonra evime
gitmek niyetiyle Etiler'den bir taksi çevirdim. Başladık Bebek'e doğru
inmeye. O sırada ben elimdeki bozuklukları toparlamaya çalışıyorum.
Niyetim şoförü 3,5 ytl'lik yol için 50 ytl vererek zor durumda
bırakmamak.

Elimde 1 tane madeni 2 ytl, 2 tane 50 kuruş 3-4 tane 25 kuruş. Cillop
gibi para her taksicinin rüyası hem de taksimetrede yazacak tahmini
tutara yetiyor. O arada elimdeki madeni paraları toparlamak için
uğraşırken haliyle şıngırtılar çıkıyor.

Veee taksici abimiz çevik bir hareketle bana dönüyor. "Çingene hesabı
para verme bana" diyor. Hem dee çok çirkin bir üslupla. Ben hiç
hanımefendiliğimi bozmadan: "Beyefendi birincisi paralar o kadar da
bozuk değil (ama ben fena halde bozuldum) ikincisi de bu paralar
dışında 50 ytl var yanımda (3,5 ytl lik yere 50 ytl verirsem bu sefer
de sen bozulursun işte nabeer)" diyorum.

Bu sefer de zeytinyağı kıvamında bir cevap alıyorum abiden: "Ohoo bu
kadarlık yola 50 ytl mi verilir(hem de bağırarak)".

İşte bu cümle beni zıvanadan çıkartmaya yetiyor. Hanımefendilik de
neymiş? Açıyorum ağzımı yumuyorum gözümü...

"Pardon da ordan bakınca yazarkasa gibi mi duruyorum. Hizmet alan
benim hizmet veren sensin. Her türlü parayı bozmak zorundasın. Kaldı
ki bozuk para vermek için debeleniyorum deminden beri..." diye
bağırıyorum da bağırıyorum.

Sonunda paraları fırlatmış, taksinin kapısını çarpmış, sinirden deliye
dönmüş bir vaziyette Bebek sokaklarında gözden kayboluyorum.

Reklamcı Taksici

Bu blogtaki ilk paylaşımım olması nedeniyle sevgili dostum Murat'a daveti için teşekkür etmek istiyorum öncelikle. Ardından da taksi, taksici, taksi muhabbetlerim üzerine kısa yazılarımla bu blogta paylaşımda bulunacağım.

Her gün mutlaka taksiye biniyorum. Bu hafta içi Çarşamba günü de Maslak'tan 2 arkadaşımla birlikte taksiye bindim. Onlar arkaya ben de öne oturdum ve işlerimiz ve sektörle ilgili konuşmaya başladık. Bir sessizlik anında taksici ile şöyle bir diyalogumuz oldu.

- Siz reklamcı mısınız?
- Değiliz ama reklamcı sayılırız. Ben internet reklamcılığı ile ilgili bir şirkette, arkadaşlarım ise digital reklam ajansında çalışıyorlar.
- Ben de reklamcıyım aslında bugün arkadaşım rahatsız olduğu için taksiye çıktım.
- Aaaa çok enteresan, nerede çalışıyorsunuz?
- ...... 'da. Adidas' a falan çalışıyoruz.
- Siz daha çok event marketing yapıyorsunuz. Peki orada göreviniz nedir?
- Ben adidas' ın tır şöförüyüm.

:)

Karşının insanı olmak??

Sevgili kız kardeşim, bundan iki yıl kadar önce Etiler tarafında bir iş görüşmesine giderken bana da kendisine eşlik edip edemeyeceğimi sormuştu. Benim de işim yok gelirim dedim haliyle. Hatta hazır oralara gitmişken bir de uzun süredir görmediğim bir arkadaşıma uğrama planı yaptım.

Her neyse, gün geldi, kardeşi de alıp gittik Etiler'e. Kardeş görüşmeye gitti, ben de arkadaşıma uğradım. Sohbet vs. derken kahve içmeye karar verildi ve Starbucks'a gidildi. Derken kardeş geldi, arkadaş da işinin başına dönmek üzere izin istedi ve gitti.

Biz kardeşle Beşiktaş'a nasıl ineceğimiz konusunda karara varmaya çalışırken, saatin oldukça geç olduğunu farkettik ve otobüslerde sürünmek yerine taksiyle inmemizin daha iyi olacağına kanaat getirdik. Yalnız o saatte boş taksi bulmak da bir dert o bölgede.

Bekle bekle nihayet baktık bir taksi sinyal verdi bizim tarafa doğru, tamam dedik artık buna bineriz. Ama nafile, arabanın arka koluğunda oldukça yaşlı bir teyze oturuyormuş meğer, üstelik inmeye de pek niyeti yok gibi görünüyor.

Derken teyze camı açtı ve kafasını uzatıp "Yavrum pizzacı varmış Ulus'ta. Domino's Pizza. Nasıl gideriz oraya?" diye sordu. Taksici de diğer taraftan kafasını uzatıp "Domoz piza nereye oliyir?" diyor. Ben de pek bilmiyorum o tarafları, bir yandan yanlış yönlendirmeyeyim diye debeleniyorum, bir yandan da adamın söylediklerine takılmışım, kim, ne, noluyo derken devreler karıştı haliyle.

Teyzeye şöyle bir cevap verdim "Valla bilemiyorum teyze. Biz karşının insanıyız!". Yani "biz karşıda oturuyoruz, bu tarafı fazla bilmiyoruz" demeye çalıştım aslında. Kadıncağız şöyle bir baktı suratıma, şaşırsa mı gülse mi bilemedi diye tahmin ediyorum. Taksici de "Ehu ehu bu benden beter yaauu" diyerek verdiğim cevabın saçmalığını yüzüme yüzüme vurmaktan çekinmedi.

Teyze teşekkür etti, taksiciye parasını ödedi ve taksiden indi. Kardeşim şaşkalozluğumdan yararlanarak beni tek hareketle taksinin içine itiverdi, kendisi de bindi. Taksici hala gülüyor, bir yandan da nereye gideceğimizi soruyor. Benden çıkan cevap şu: "Direk"

Şen kahkahalar içinde Beşiktaş'a vardık, boyumuz göğe erdi.

Taksici Naapsın

Yer: Altunizade değil Taksim.

Üç genç, Taksim meydanına doğru ilerlemektedir. Gruptan bir tanesi aceleleri olduğunu düşündüğü için, diğerlerinden önde gitmektedir. Acele ile meydana ulaşıp, bir taksiyi gözlerine kestirirler. Önde giden genç, eliyle taksiye işaret eder. Taksi, motoru çalıştırıp, onlara doğru ilerler.
Öndeki genç, ön kapıyı açıp taksiye bindiği sırada taksinin hareket ettiğini fark eder.
- Hoop der taksiciye ve arkadaki iki kişinin de arkadaşı olduğunu söyler.
Taksinin dışında kalan gençler de taksiye biner ve şoföre dönüp:
- Bizi almadan gidiyordunuz. der.
Taksici:
- Arkadaş binip kapıyı kapatınca... der.

Gençler gülüşüp geçer. Gençlerden bir tanesi:
- Zaten sen hep acele ettirdiğin için böyle oluyor. diye öteki genci suçlar.

Bilin bakalım bunlar kimdir?

Pişmiş tavuk ve ben...

Bilen bilir, benim hayatım ‘yuh artık’ dediğimiz öykülerle doludur. Kaderin bir cilvesi midir, nedir, ilginç olaylar ve durumsal komediler hayatımın vazgeçilmez bir parçasıdır. İşte yine böyle bir hikaye anlatacağım size…

Başıma neler geleceğini bilmediğim bir güne uyanmıştım yine… Aslında tam uyanmak da demeyelim biz buna, uyumakla uyumamak arası, ağlamakla mutlu olmak sınırı içinde geçen bir gecenin ardından, gün başlamıştı. Duygularımı çok dışarı yansıtamadığımdan olsa gerek; yaşadığım duygusal travmanın sancılarını, elimdeki Penguen dergisinin sayfalarında yok etmeye çalışıyordum. Uykum vardı, ama yoktu. Ağlamak istiyordum, ama gülerek duygularımı öteliyordum. Neyse, bu ödlek tavuk ruh halim ve ‘o’ Boğaz’a doğru yürüyorduk. Sarıldı, doğum günümü kutladı, taksiye binerek uzaklaştı. İşte o andan itibaren 15 saattir bastırdığım bütün duygular su yüzüne çıktı. Kendime kızıyordum, ‘o’nun bir suçu yoktu, hata bendeydi. Sonra bir an için durdum, ‘kendime kızdığım için’ yine kendime kızdım. ‘Salak’ dedim içimden, sen ona ne yaptın ki…

Tam bunları düşünürken otobüs geldi. Bindim. Para aramakla geçen bir sürecin ardından cüzdanıma ulaştım, ödememi yaptım. Bozuk para sesiyle hayat bulan muavinin Küçük Emrah bakışları arasında süzülüp arkaya ilerledim. Ben arkaya gidene kadar, bir sonraki durağa gelmiş olmalıyız ki ‘dülülü dülülü’ sesleri, sarhoş kulaklarımı yokladı. İçimden yine kendime ‘salak’ dedim, senin akbilin vardı hani! Bu arada bu akbille yolculuk etmek de ayrı bir vakadır benim için. O akbili, yuvarlak bir derinliğin içindeki, hassas noktaya değdirmek korkutur beni, sanki o hassas noktanın canını acıtıyormuş gibi gelir, tıpkı benim 15 saattir hissettiğim gibi…

Neyse, kendimi akbil düğmesiyle kıyaslayarak geçirdiğim süre içerisinde varmak istediğim noktaya, Beşiktaş’a gelmişim. Gideceğim yer ise Nişantaşı… Otobüsten indim, hemen bir taksiye bindim ve aklımda süzülen acılar silsilesini geride bırakmam gerektiğine karar verdim, çünkü bugün doğum günümdü. Mutlu olmalıydım, gülümsemeli ve bir yaş daha yaşlanmanın ne kadar güzel bir şey olduğunu insanların bana hatırlatmasına izin vermeliydim. Çocuk doğurma yaşımın yavaş yavaş geldiğini, biyolojik saatimin verdiği sinyalleri artık ciddiye almalıydım. Bu düşünceler beynimi kemirirken, takside çalan acıklı bir Serdar Ortaç şarkısı eşliğinde Nişantaşı’na yaklaşıyordum. Trafik vardı ve ışıklar sanki araçlar ilerlemesin diye planlanmıştı, bu hain pusunun ortasında kaldığım sırada yanıma bir ayakkabı yanaştı. Kendi kendime güldüm, ‘Çok içmişsin Tuğçe!’ dedim ve hayal dünyamda gördüğümü sandığım dev ayakkabıyı acaba gerçek mi dürtüsüyle yokladım. Gerçekti!



Tam yanımda ‘bırrnırrbırrbıırr’ diye öten ve ışıklara takılan bir ayakkabı vardı. Kesinlikle fotoğrafını çekmeliyim dedim ve bir coşkuyla çantamı karıştırdım, makinamı buldum, ‘çattt’ diye de bu anı ölümsüzleştirdim. Mutluydum artık. Taksici abiye döndüm, ‘Bu trafik bitmez, ben yürüyeceğim, borcum nedir’ dedim. Asli görevimi yerine getirdikten sonra, arkama bakmadan o kargaşadan uzaklaştım. Markete girdim, sigara alacağım. Bu arada bu markette hatıram çok, ama sanmayın ki iyi hatıralar… Sigara almaya girerim, cüzdanım yanımda değildir, tekrar Brown Cafe’ye dönerim, cüzdanımdan para alırım, tekrar markete giderim… Bu marketteki kız da bana alışmıştır zaten, bilir hep bir şeyleri unuttuğumu… İşte yine aynı şey olmuştu, cüzdanım ortalıkta yoktu. Kız bana doğru baktı, içinden bana ‘Salak’ dediğinin farkına varmamı sağladı, ben de saçma bir gülümsemeyle haklısın yaaa, dedim. Sonra birden ilahi bir ses duydum! Salaaaaakkk…

Cüzdan Borwn Cafe’de olamazdı, çünkü daha oraya gitmemiştim, en son nerede para çıkardım; takside! Koşa koşa marketten uzaklaştım, Brown Cafe’ye girdim, İpek suratımdan anlamıştı. Bana, yine bir şey olmuştu. Ne oldu, dedi. Sanki cüzdanı kaybeden ben değilmişim gibi cevap verdim. ‘Yok bir şey ya, cüzdanımı takside unutmuşum…’ İpek ikinci suale geçti: ‘Kredi kartların içinde miydi?’. Ben aynı şuursuzlukla; ‘Evet, içindeydi.’ dedim. ‘Hemen ara kartlarını iptal et!!’ Bütün bankaları aradım, kartlarımı iptal ettim. Oturdum kahve içiyorum ve akşam arkadaşlarımla buluşup neler yapacağımı düşünüyorum. Sonra birden aklıma geldi, benim param yok ki! Bu arada telefon trafiğim devam ediyor, herkes arayıp nerede buluşacağımızı soruyor, ben de başıma gelenleri gülerek anlatıyorum …

Neyse, telefonum tekrar çalıyor. Arayan eski erkek arkadaşım; Murat… ‘Nasılsın doğum günü kızı?’ diyor neşeli bir sesle. Ben de ‘Aman ne olsun işte, arkadaşlarla buluşacağız falan, sen ne yapıyorsun?’ diyorum. Muhabbet eski iki sevgilinin konuşması gerektiği gibi ilerlerken Murat birden; ‘Ama sen cüzdanını kaybetmişsin’ demez mi?! Sen nerden biliyorsun diyorum. Gülerek anlatmaya başlıyor…

Efendim, İstanbul’un tek dürüst taksicisi, benim cüzdanımdaki bir ton kartvizitin içinden, eski erkek arkadaşımın en samimi arkadaşlarından birisini bulup arıyor. Piyango, Şafak’a vuruyor. Şafak da hemen Murat’ı arıyor ve ben cüzdanımın akıbetini böylece öğrenmiş oluyorum. Fakat taksici başka bir ek iş yaptığı için, cüzdanımı getiremeyeceğini söylüyor. (Bu arada cüzdanım hala taksicide…) Olsun diyorum, en azından adamın yeri yurdu belli, daha sonra alırım. Bu teselliyle doğum günü programımı iptal etmiyorum, zaten edemiyorum çünkü herkes yavaş yavaş toplanmaya başlamış, beni bekliyorlar.

Herkese söz vermiş olduğum için, mecburen kendi doğum günü partime gidiyorum. Eğleniyoruz, gülüyoruz, her şey yolunda gidiyor. Eski erkek arkadaşım sağ olsun, artık bütün programı öğrendiği için doğum günü partime geliyor. Onun da devamlı takıldığı bir mekan olduğu için, kulağıma eğilip; istersen hesabını bana yazdırabilirsin, diyor. Teşekkürlerimi iletip gerek olmadığını söylüyorum. Kendisi başka bir yere yetişmesi gerektiği için mekandan ayrılıyor. Sonra biz de başka bir yere geçelim artık diyoruz ve topluca Indigo’ya gidiyoruz. Müzik süper, herkes son hızla dans ediyor falan, birden beni sanki biri dürtüyor ve Indigo’nun kapısına çıkıyorum. Bir bakıyorum, sevgili Murat Kaya, Tuğçe, Müge abla, Ahmet, Metin, Ozan herkes kapıda! Ben sarhoş kafayla başlıyorum anlatmaya, ya öyleyken böyle oldu, şöyle oldu… Tam o sırada arkamdan hızla bir topluluk geçiyor, bir bakıyoruz polisler! Kimlik kontrolü için Indigo’ya giriyorlar. Bütün arkadaşlarım şöyle bir bana bakıyorlar, bal mı, yoksa istihbarat kuvvetli mi diye… Ben de cidden şans arkadaşlar, valla diyerek konuyu kapatıyorum.

Böylece yeni bir yaşa hareketli bir karşılama yapıyorum ve pişmiş tavuğun başına gelmeyen hadiseler yaşayarak günü bitiriyorum. Selam sana tuhaflıklar, selam sana ilginç vakalar… Gelin, gelin eğlenelim…

Bozuk parası olmayan taksici

Bu olay az önce gerçekleşti:

(Kapalı alanlarda sigara kullanma yasağı dolayısıyla) caddenin kenarında sigara içiyorduk. Önümüzde bir taksi durdu. Yolcu da indi, şoför de indi. Şoför öndeki taksiye gitti, elinde 50 YTL'lik bir banknot ile. Diğer taksiciye "bozuk var mı" diye sordu, olmadığını görünce taksiye doğru geri gelirken üstünde para bile olmadığını bildiği "güvenlik görevlisi"ne de sordu. Taksiden inen müşteri (orta yaşlarında bi adam) taksinin kenarında bekliyordu. Taksici sanki çoooook uzun dakikalar boyunca bozuk para aramış da bulamamış gibi yorgun ve "çaresiz" bir suratla müşterisinin yanına geldi ve adama "bozuk yokmuş" deyip parayı müşteriye verdi.

Adam bir süre elini cebinde dolandırdı, taksicinin ona geri verdiği 50 YTL'lik banknotu bir müddet elinde tuttu ve sonra bozuk para bulmak için girilecek onca zahmeti, sinir harbini, taksicinin "hadi be kardeşim, senin bozuk paran yüzünden kaç tane müşteri kaçırıyorum şu anda" kaprislerini-tavırlarını çekeceğini düşünerek olsa gerek, lanet olsun dermiş gibi "al, üstü kalsın" deyip 50 YTL'yi adama verdi. Adam da gurur yapıp yanından geçen taksilere "bozuk para sorar gibi" bakındı, sonra taksiye bindi ve gitti.

Bozuk parası olmayan taksici hikayesi de burada bitti.

Taksilerden Sigara Yasağı Manzaraları

Taksilerimiz zaten çok "estetik görünümlü" idi, "nazar değmesin" diye biraz görüntülerini bozmaya karar verdiler galiba.
Şu sticker'lardan dağıtılmış. Birkaç takside yapıştırılmamış olduğunu gördüm. Adama zorla bu zevksiz sticker'ı yapıştırmak zaten bir tuhaf, bir de "yapıştırmadığı için ceza kesmek" daha da tuhaf.

Fotoğrafta şunlar yazıyor (tıklamaya üşenenler için)
Şoför sigara içerse 62 YTL
Sorumlu olduğu araçta sigara içilirse 5000 bin YTL! (Yani kaç trilyon ediyor, hesaplayamadım)
"Bu taşıtta sigara içilmez" levhası asmazsa 1000 YTL.

Buyrun, buradan yakın.
Tabela bağımlısı birileri var galiba bir yerlerde... Tabelayla her derdimiz çözülüyor galiba.

Yine sigara hikayesi yine taksi

Son günlerde taksilerde bozuk para vermediğiniz zaman başınıza gelen "sahte para" hikayeleri, beni de etkiledi ve sırf para bozdurmak için, taksiye binmeden önce sigara aldım (3 paket - "satınalmayı öne çekme" yaklaşımı denebilir) sonra bu paketler elimdeyken taksiyi durdurdum. Şoförün duruşu bir tuhaf geldi. Az önce cinayet işlemiş de yola çıkıyormuş gibi kafası ve bakışları dağınık duruyordu.
Elimdeki paketleri görmüş olsa gerek ki, biner binmez "abi, şu yokuşu çıkarken birer sigara içelim" dedi. "O yolda polis yok."
Meğersem sigarasızlık başına vurmuş adamın da, o yüzden o haldeymiş.

"İyi" dedim, "sen iç". Ben yakmadım. Sonra merak ettim.
- Şimdi polis görse, ceza kesecek olsa, ikimiz de içiyorsak, kime kesecek cezayı diye sordum.
- Benim cezayı plakama, seninkini de kimliğine keser. Dedi.
- Hmm dedim.

Oradan başka konuya geçti. "Abi, bizim patronun yedi-sekiz arabası var (taksi olarak) onların içinde bir defa bile ceza gelmeyen araba benimki" dedi. Kafamı salladım. O devam etti: "Diğer arabalar hep kırmızı ışıkta geçmekten, hatalı sollamadan, U dönüşü yapmaktan falan ceza yer, ben bir kere bile yemedim."

- İlk cezanı bu sigarayla almayasın sakın, dedim.
- 'Yazsın ya, bana ne. Ben ceza kesilirken öyle polise gidip "abi yav, yapma yav" falan diyenlerden değilim. Cezam neyse, alırım makbuzu, giderim patrona, yarısını sen öde, al benim payım da burada diye parayı veririm' dedi.

Benim kafam biraz karıştı. "E hani sen hiç ceza yememiştin aga" diyecektim ama, baktım bakışlar sigarayı içmesine rağmen düzelmiş değil. Boşver dedim. Zaten ineceğim yere az kalmıştı. Sohbete dalmayalım o kadar deyip, vazgeçtim. Az ileride de indim.

Taksi Hikayesi - Klimanın Gazı

Hikayemiz Osman'dan.

Geçen gün Istanbul'da, Cumartesi sabahı kalktık kahvaltıya gidiceğiz bir arkadaşımla. Hava inanılmaz sıcak. Taksiye bindik. Taksi de hayvan gibi sıcak. Anladım ki gideceğimiz yer en az 20 dakika ve bu gidişle ulaşana kadar sucuk olacağız. Dedim ki içimden "bu taksi klimayı benzin yakıyor diye açmıyor, ben iyisi mi buna birkaç YTL fazla vereyim, o da klimayı açsın. Şoföre döndüm ve daha "Abi klimayı bir açars.." dememiştim ki... Şoför amcam lafımı direkt olarak kesip ekledi: "Abi klimanın gazı bitti".. Ben kafa salladım ve devam ettim..."Bazı şoförler fazla yakıyor diye klimayı açmıyorlar, ben sana fazladan 5 YTL versem açar mısın?".. Cümlemi bitirmemle birlikte şoför amcamız gözlerimin içine baktı şöyle bir....(Yalancı durumuna düşmek mi daha iyi yoksa 5 YTL mi diye kafasında 2.5 saniyelik bir hesap yaptı, baktı ki kurtarmıyor bastı klimanın düğmesine) ve ben klimanın üflemesinden neredeyse koltuğuma yapıştım. Serin serin gittik gideceğimiz yere... Sağolasın tartışmasız yalancı şoför amcam benim.

Taksi Hikayesi - Sigara, Nöbet tutan asker ve devamı

Geçen gün Dolmabahçe'den Levent'e gitmek üzere taksiye bindik. Üç kişiydik.
Taksiye binmeden önce yol kenarında bekleyen taksiciye boş olup olmadığını sorduk. İstekli görünmeyen şoföre bizim Savaş "biz turistlerden daha çok para vereceğiz" diye espri yaptı. Bana mısın demedi bekleyen şoför. Adam, el-kol hareketleri ile bize turist beklediğini belirtirken başka bir taksi durdu önümüzde. Meraklı bakışlarla diğer taksicinin bize ne söylediğini anlamaya çalıştı.
- "Almadı mı sizi" diye sordu.
- "Yok" dedik "turist bekliyormuş"
- "haa ben de mesafeyi beğenmedi de almadı sandığım için birkaç laf diyecektim" dedi.

Polemiğe meraklı bir şoför olduğu izlenimi bıraktı bende. Neyse, ben ön koltuğa oturdum, bir de ne göreyim. Torpido gözünün üstüne kocaman bir "Sigara içmek yasaktır" sticker'ı yapıştırılmış. Öyle bir sticker'ı, arabasına hiç acımadan yapıştıracak birisi sigara kullanmıyor olsa gerek diye düşünüp, gözlemlerime sağlama yapmak üzere şoföre sordum:
- "Sigara kullanmıyorsunuz herhalde" dedim.
- "Evet" dedi, "sigara içmiyorum".

Gözlemlerimin doğruluğunu ölçtüğüm için rahat bir şekilde sustum. Tam o sırada Dolmabahçe Sarayı'nın önünde nöbet tutan askerlerden açıldı konu. Biz herhangi bir fikrini sormamıştık şoförün kendi aramızda konuşurken ama adam başladı yorum yapmaya:
- "O askerlere acıyorum ya." diye girdi söze "yanlarında fotoğraf çektiriyor cıbıldak karılar, adamlar hiçbir tarafını kıpırdatamıyor bile".

Bu tuhaf yoruma Savaş soru ile döndü:
- "E ne yapacak asker, tecavüz mü edecek sanki hareket edebilse?"

Şoför gülmeye başladı:
- "Dağ başında mıyız abi, tecavüz etmek o kadar kolay mı."

Haa, yani dağ başında her şey mubah. Bunu ima etmeye çalışıyor galiba şoför. Tipi de saçlarını kısacık kestirmiş bir Al Yankovich tipi (gözlükler aynı onunkisi gibi, numarası biraz daha yüksek sadece.) "İyi ki üç erkeğiz" diyorum içimden.

Sonra Levent'e gelince, iniyoruz.

Dün, sigara yasağı sebebiyle, bina dışında sigara içiyorduk bir kadın yanımıza yaklaştı.
- "Elli milyon bozuğunuz var mı" diye sordu.

Şaşırdık, kaldık. [Ben de bu soruyu "elli milyonunuz var mı" diye algılayarak tuhaf tuhaf bakıyordum kadının sıratına...]

Diğer arkadaşlar kadının nereden geldiğini görmüş. Meğersem, taksiden inmiş ve elinde bütün parası ile yoldan geçen, orada dikilerek sigara içen herkese gidip "elli ytl'lik bozuk parası olup olmadığını soruyormuş".

En sonunda yolun karşısındaki büfeler önerildi kendisine. O sırada ben de taksiciyi takip etmeye başladım. Arabadan indi. Motor kapağı civarında dikildi. Hani "tonton amca" dedikleri türe yakın bir adamdı (plakasını yine almadım). Bir kadına "git bu parayı bozdur gel" dediğini söyleseler, "hadi canım ordan, böyle tonton amcalar yapmaz öyle kabalıklar" derdim. Adam hiç çekinmeden kadını oradan oraya sürükledi.

Sonra kadın bir şekilde tekrar çıktı ortaya, taksiye doğru yürüdü ve -utanmadan- elini uzatan taksiciye 10 YTL verdi ve gitti.

Bozuk para hikayesi bu da, madem o zaman az ilerideki simitçinin veya büfenin önüne çek arabayı, müşterini öyle sokaklarda süründürme, di mi? Ya da bozuk paran yoksa, hiç yola çıkma. Önce paranı bozdur sonra çık trafiğe. Di mi?

Taksi Hikayesi - Bozuk para

Bugün acil bir şekilde gitmem gerektiği için, yürüyüş yapmayı erteleyip kısa bir mesafe için taksiye bindim. Binmeden önce de cebimdeki metal paraları cebimden çıkarıp elimde topladım. 3 ya da 4 ytl tutar diye hesap ediyordum ve 3.60 küsur gibi bir rakam tuttu.

İneceğim sırada, avcumda paraları ayırırken şoför ne derse beğenirsin:
- "Abi" dedi "bir bayan olsaydı, o bozuk paraları almazdım" dedi.

Hiçbir şey anlamadığım için adamın suratına baktım tuhaf tuhaf.

- "Neden" diye sordum.

Bir şey diyecekti ama içine attı, besbelli. Ben de çok fazla üsteleyip öğrenemedim.

Ama deli gibi merak ettim. Neden "bozuk para" bulmuş iken reddeder? Çözemedim. Var mı metal para vermek istediği için reddedilen bir bayan?

Taksi Hikayesi - Sigara Yasağı

Geçen hafta Beyond'a gideyim diye taksiye bindim. Ön koltuğa oturdum. Gerisi klasik taksicinin "nereye abi" sorusu ve "şuraya" diye gidilecek yeri söylemesi ile geçti. Şoföre baktım, ton ton bir "orta yaş" amcası.

Arabanın içine bakındım biraz. Temiz. Sigara kokusu falan yok. Ortalıkta görünen bir sigara paketi de yok. "Herhalde," dedim "şoför amca sigara kullanmıyor." Nezaketen sordum:
- "Sigara içebilir miyiz?"

Bir süre duraklayıp, hafifçe bir iç geçirdi. Ondan sonra:
- "E yak hadi bakalım," dedi "nasıl olsa son 15 gününüz."

Haberleri takip etmediğim için, acaba dedim bir şey oldu da ben mi duymadım. (Evet, Mayıs'ın ortasından itibaren kapalı yerlerde sigara içmeyi yasaklıyorlarmış. Baskı var! Baskı var!)

- "Peki n'olacak içince" diye sordum.
- "Hemen cezayı kesip bir karakola ya da polise ihbar edeceğiz." dedi. Kafam dağınıktı, o yüzden söylediği ceza fiyatı kalmadı tam olarak aklımda. 350 ila 450 arası bir şeydi sanki.

Sonra başladı anlatmaya.
- "Geçen gün rutin kontroller için doktora gittim." dedi, "eee" dedim, "filmlere baktıktan sonra hemen sigarayı azalt biraz dedi bana" dedi, "eee" dedim, "doktor bey ne ettin sen dedim, ben hayatımda ağzıma ne sigara ne alkol koymamış adamım, nasıl olur bu diye sordum" dedi.

Meğersem amca akşamları kahveye uğrarmış. Oradaki pasif içiciliği yüzünden ciğerlerinde sigara içen birisinden daha fazla duman birikmiş.
- "Doktor dedi ki kahveye de gitme madem, pasif içiciler sigarayı içinden daha fazla zarar görüyor işte böyle" demiş.

- "Kahvede de artık sigara içenler/içmeyenler bölümü yaparlar herhalde" dedi.
- "E yine pasif içici olursunuz aynı çatı altında" dedim mi demedim mi, bilmiyorum ama "geçmiş olsun abi" deyip durağıma geldiğim için "müsait bir yerde ineyim" dedim.

Ve indim.

Taksilerin "Geçiş Önceliği" var mı?

İsmi bizde saklı bir arkadaşımız bir yakınını hastaneye götürürken bir taksici tarafından sıkıştırılıyor. Hani şu sağa dönüşlerde/sağdan girişlerde kuyruğa girmeyip sıranın en baş tarafına burun sokarak yola girmeye çalışan modellerden bir tanesi denk gelmiş. Burnunu dayayan taksiciyle aralarında bir diyalog yaşanmış ve....

Yazışma aşağıda:

BAŞVURU TARİHİ : 02/03/2008 11:19:28
BAŞVURU AÇIKLAMASI :
1 Mart 2008 Cumartesi akşamı Ümraniye trafiğinde normal seyir halinde iken bir taksi tarafından tehlikeli bir şekilde sıkıştırıldım. 34 TBU 91 plakalı taksinin şoförünü uyardığımda, "sen keyfin için geziyorsun ben ekmek parası kazanıyorum, ben geçerim" cevabını verdi.
Sorum şu: İstanbul trafiğindeki taksilerin diğer araçları sıkıştırıp önlerine geçmelerine imkân tanıyan bir geçiş üstünlüğü var mıdır?
Kanunda ya da belediye düzenlemelerinde böyle bir yol üstünlüğü tanımlanmış mıdır? Taksici esnafına belediye eğitim vermeyi düşünmekte midir? Bu eğitimlerde "medeniyete giriş" ve "başkalarının hakkında saygı" gibi kavramlara yeterince yer verilmekte midir?

imza (ismi gizli)

Gelen cevap ise şöyle:

Sayın (ismi gizli);
Başvurunuz Toplu Ulaşım Hizmetleri Müdürlüğü'ne iletilmişti. İlgili müdürlüğün cevabı aşağıdadır.

"Söz konusu şikayet üzerine 34 TBU 91 plakalı ticari taksi sahibine ve şoförüne bu tür şikayetlere mahal vermemeleri konusunda gerekli yasal uyarı yapılmıştır. Ayrıca 2006 yılında 6000 2007 yılında 8000 taksi şoförüne eğitim verilmiş olup eğitim sonrasında yapılan sınavda başarı gösterenlere ticari araç kullanım belgesi verilmiştir. Bu kapsamdaki eğitim çalışmalarımız da devam etmektedir."
Bilgilerinize...

Otobüs Genel Bilgi

Otobüslerin sağında solunda yazan rakamlar vardır hani. Ne olduğuna dair herhangi bir fikrim yoktu. Bizim şoförden öğrenene kadar. Meğersem (mesela fotoğraftaki otobüste gösterdiğim gibi) o rakam yığınının başındaki şey, otobüsün "model yılı" oluyormuş. Yani fotoğraftaki bu otobüs 2007 modelmiş. Bu bilgiyi öğrendiğim sırada 2006 model bir otobüsün içindeydim. Eskiden kullandığı 92 model otobüsün nasıl da "canavar gibi" olduğunu anlatıyordu şoför bize.

Bir de İstanbul'daki taksiler ve minibüsler ile ilgili ek bilgi: İstanbul'a dışarıdan gelen kişilerin işine yarayabilir (hatta çoğu İstanbullunun da bu ayrımın farkında olmadığını keşfettim geçtiğimiz günlerde. O yüzden paylaşıyorum.).
Eğer önünüzde sarı bir taksi duruyorsa ve plakası T ile başlamıyorsa sahte taksi demektir (Yalnız, unutmayın; şehir dışında çalışan vişne rengi taksilerin plakası T ile başlamıyor).
Önünüzde bir minibüs duruyor ve plakası M ile başlamıyorsa o da kaçak minibüs demektir. Lütfen oradan hızla uzaklaşınız.

Taksi Şoförü İhsan