sevgili istanbul ulaşım sistemi

Öptüm Bay'cı arkadaşlar yüzüncü mektuplarını İstanbul ulaşım sistemine yazmışlar. Mektubu okumak için buraya tıklayınız.

Dürbünle otobüs beklemece

Hikayemiz İzmir'den. Bora Bilgin'den. Süper fikirmiş:) Teşekkürler.

Ben bugün İzmir, Mersinli otobüs durağında elinde yeşil bir dürbünle otobüs bekleyen yaşlı bir adam gördüm.
Gelen otobüslerin numaralarına, otobüs daha uzaktayken bakıyordu.

Yine taksi, yine bozuk para

Hikaye Elif Salar'dan. Geldiği gibi iletiyorum:

Bir yaz günü işten çıkmış, Bebek'te kısa bir yürüyüşten sonra evime
gitmek niyetiyle Etiler'den bir taksi çevirdim. Başladık Bebek'e doğru
inmeye. O sırada ben elimdeki bozuklukları toparlamaya çalışıyorum.
Niyetim şoförü 3,5 ytl'lik yol için 50 ytl vererek zor durumda
bırakmamak.

Elimde 1 tane madeni 2 ytl, 2 tane 50 kuruş 3-4 tane 25 kuruş. Cillop
gibi para her taksicinin rüyası hem de taksimetrede yazacak tahmini
tutara yetiyor. O arada elimdeki madeni paraları toparlamak için
uğraşırken haliyle şıngırtılar çıkıyor.

Veee taksici abimiz çevik bir hareketle bana dönüyor. "Çingene hesabı
para verme bana" diyor. Hem dee çok çirkin bir üslupla. Ben hiç
hanımefendiliğimi bozmadan: "Beyefendi birincisi paralar o kadar da
bozuk değil (ama ben fena halde bozuldum) ikincisi de bu paralar
dışında 50 ytl var yanımda (3,5 ytl lik yere 50 ytl verirsem bu sefer
de sen bozulursun işte nabeer)" diyorum.

Bu sefer de zeytinyağı kıvamında bir cevap alıyorum abiden: "Ohoo bu
kadarlık yola 50 ytl mi verilir(hem de bağırarak)".

İşte bu cümle beni zıvanadan çıkartmaya yetiyor. Hanımefendilik de
neymiş? Açıyorum ağzımı yumuyorum gözümü...

"Pardon da ordan bakınca yazarkasa gibi mi duruyorum. Hizmet alan
benim hizmet veren sensin. Her türlü parayı bozmak zorundasın. Kaldı
ki bozuk para vermek için debeleniyorum deminden beri..." diye
bağırıyorum da bağırıyorum.

Sonunda paraları fırlatmış, taksinin kapısını çarpmış, sinirden deliye
dönmüş bir vaziyette Bebek sokaklarında gözden kayboluyorum.

St. Petersburg'da "büyüklerimi saymak"

Hikayemiz taa St. Petersburg'dan, Atilla İlhan'dan. Ayrıca sanırım blogumuzdaki ilk troleybüs girişi de bu oluyor. Teşekkürler Atilla İlhan.

İlkokullarımızın, okula giriş parolası vardır, "Türküm, doğruyum, çalışkanım" diye başlayıp devam eden..
Malum "and"ın içinde "yasam, küçüklerimi korumak, büyüklerimi saymak" kısmı vardır ya..
işte bu kısım, bizim kültürümüzün bir parçası olarak, kanımıza dahi işlemiş. Biz büyüklerimizi hep sayarız hani..
Ben küçükken büyüklerimizi sayma olayını en çok otobüslerde yaşardım.
Hiçbir zaman oturarak gittiğimi hatırlamam evimize, hep büyüklerimi sayardım! ( kaç taneler diye :p )

St.Petersburg'da yaşayan bir Türk olarak, şehre ilk geldiğim günlerde "andımız"a inat, yaşayan insanlar gördüm burada..
Gençler değil, aksine yaşlılar.. Otobüste, troleybüste, tramvayda, metroda hiç fark etmez..

Elinde pazar arabası ile, beli bükülmüş ve önünde duran otobüsün üç tanecik merdivenini nasıl çıkabilirim düşüncesi ile duraklayan bir babuşka (yaşlı nine) görürsünüz şehrin herhangi bir durağında.. Bu halde onu gören ben, otobüsten inip yardıma meylederim lakin kendisinden beklenmeyen bir çeviklikle, eliyle reddeder beni, gözümün içine bakarak kızgınlığını ifade eden şeyler söyler.. Tam anlamam ama ters bir şeyler olduğunu düşünerek yerime geçerim.. İlk adımı atması en zoru olanıdır onun için, çünkü arkasındaki pazar arabası ile birlikte adımı attıktan sonra dengede durabilmesi, o yaşlı bedene zor gelir. Ta ki, içeri girer, 1-2 dakika soluklandıktan sonra, kafasınını yerden kaldırır ve etrafına göz atar. Kendisini süzen bakışlar arasında, bir tane insan kalkıp da yer vermeye niyetlenmez, üstüne üstlük benim kalkıp yer vermeye kalkışmam, başka bir anormalliğin başlangıcıdır, otobüste.. Babuşka, bir burun kıvırır ki, mimiklerinin kahrından erir gidirsiniz, o kadar ezer sizi bakışı ile.. Kalkmam yerimden, zaten şaşkınlıktan çakılıp kalmışımdır, nereye kalkayım..

Sonraları dillerini de anlamaya başlamakla birlikte, şunları da duymadı değilim: Metro kapısında: "Git ordan genç adam, tek başıma kapıyı açamam mı ben, niye tutuyorsun"
Bir kez daha yer verme girişimi: "Tamam tamam, görmüyor musun, duruyorum ayakta"
Bir diğerinde: "Otur otur, sen daha yaşlısın benden!"
Bu gibi laflar.. Pek sık karşılaşırsınız bu durumla..

Yerinizi kabul eden ama bir teşekkür dahi etmeyen insanların yanında, çok medeni, çok tontonlarını da görürsünüz, gözlerinin içiyle gülerler size teşekkür ederken..
Ne olursa olsun, kanınıza işlemiştir bir kere "andınız".. Otobüste, troleybüste, tramvayda, metroda..
Fark etmez, neler duyacağınız umrunuzda değildir, kalkarsınız hemen yardım eder, ya da yer verirsiniz babuşkalara.. Deduşkalara..

Biliyorum neden böyle bu insanlar diye düşünüyorsunuz.. Ben de merak ediyorum..

Taksi Hikayesi - Klimanın Gazı

Hikayemiz Osman'dan.

Geçen gün Istanbul'da, Cumartesi sabahı kalktık kahvaltıya gidiceğiz bir arkadaşımla. Hava inanılmaz sıcak. Taksiye bindik. Taksi de hayvan gibi sıcak. Anladım ki gideceğimiz yer en az 20 dakika ve bu gidişle ulaşana kadar sucuk olacağız. Dedim ki içimden "bu taksi klimayı benzin yakıyor diye açmıyor, ben iyisi mi buna birkaç YTL fazla vereyim, o da klimayı açsın. Şoföre döndüm ve daha "Abi klimayı bir açars.." dememiştim ki... Şoför amcam lafımı direkt olarak kesip ekledi: "Abi klimanın gazı bitti".. Ben kafa salladım ve devam ettim..."Bazı şoförler fazla yakıyor diye klimayı açmıyorlar, ben sana fazladan 5 YTL versem açar mısın?".. Cümlemi bitirmemle birlikte şoför amcamız gözlerimin içine baktı şöyle bir....(Yalancı durumuna düşmek mi daha iyi yoksa 5 YTL mi diye kafasında 2.5 saniyelik bir hesap yaptı, baktı ki kurtarmıyor bastı klimanın düğmesine) ve ben klimanın üflemesinden neredeyse koltuğuma yapıştım. Serin serin gittik gideceğimiz yere... Sağolasın tartışmasız yalancı şoför amcam benim.

Okeye dördüncü, takıma futbolcu lazımsa...

Hikayemiz İlker Kurt'tan.

Aylardan kış; her zamanki gibi Gültepe'deki evimden sabah 08.30'da Bahçeköy'deki
iş yerime gitmek üzere yollara düşmüşüm. 4. Levent'te 42 M'de nasıl olur da bugün oturacak yer bulurum planlarıyla binmiş ve ne yazık ki "arkaya doğru ilerleyelim kardeşim" sesleri eşliğinde otobüsün en arkasını bulmuşum. Bulmuşum ama arkada ateşli üniversite öğrencileri devamlı sohbet ediyor ve bu sohbet arasında gençlerin futbol muhabbetlerini dinliyorum. Yok GS yok FB derken muhabbet akşam yapacakları halı saha maçına geliyor. Yine yeneriz, yeniliriz, sen şurda oyna, ben burda oynayayım derken birden kadroda bir eksik olduğu ortaya çıkıyor. Elemanın biri akşam olmayacakmış ve
bunu o sırada bildiriyor. "Yapma oğlum ne yapacaz şimdi nerden adam bulacaz nasıl olacak zaten kış günü, kimse gelmez falan filan" derken bir anda kendimi muhabbete girmiş buluyorum- ben oynarım diyorum. Hop bilader sen de kimsin demeye gerek kalmadan biraz mecburi, biraz da heyecan arayışı, belki de kaleye geçer biz de kaleci derdinden kurtuluruz hesapları ile gece 12.00-01.00 saatleri arasında oynanacak maç için sözleştik.

Sonuç: Maçı aldık. Her hafta kadronun aranan adamıyım. Kaleye de hiç geçmiyorum. Kendinize güveniniz varsa halen her hafta devam eden maçlarımıza bekleriz.

Otobüsler, sadece bizi işe/eve götüren vasıtalar değil. İşte böyle hiç beklenmedik şeylere de sahne olan hayat araçları. Geçtiğimiz günlerde Lale'nin anlattığı hikaye, bir otobüste de yaşanabilirdi. Hiç farkı yok. Hepsi toplu taşıma araçları. Takside tek başınıza otursanız da, sizden önce başkaları da oturuyordu o koltukta ve siz indikten sonra yine bir başkası oturacak...

Bu hikayeyi ağızdan duymuştum, "bu hikaye tam bloglamalık" demiştim. İlker de eline sağlık, yazıp gönderdi. Biz de paylaşıyoruz.

Bu blogun amacı da bu.

Otobüste Postası: TavlaMekanı MediaMarkt'a Gider

TavlaMekanı'ndan Galatalı, akşam işten çıktıktan sonra MediaMarkt'a gitmeye niyetlenir.
Hikayenin devamı aşağıda : )

Cumartesi günü, arkadaşımla şu MediaMarkt'a gidelim dedik. Saat 17:00'de Sirkeci'de işten çıktık, önce tramvaya binip Yusufpaşa'ya geldik. Aktarma yaparak 145T (express - çift katlı) Beylikdüzü otobüsüne bindik. Çok kalabalıktı kapı ağzına yakın bir yerde, şoförün tam yanında idik. Yola çıkan otobüs Vatan Caddesi'ne indiğinde arabaların kırmızı ışıkları gözümüzü almaya başlamıştı (yani yoldaki araçların stop lambaları). İlk gördüğümüzde irkildik ama o meyanda otobüs şoförü biz sormadığımız halde "az ilerde yol çalışması var, birazdan yol açılır dedi". Biz de iyi dedik ama aradan geçen 45 dakika boyunca sadece 100, hadi bilemedin 150 metre kadar yol almıştık. Bu saatten sonra inelim artık, dedik ama ikimizde de şoföre "inebilir miyiz" diye soracak yürek yoktu. Şoförün bize bu kelimeyi kullandıktan sonraki düşüncelerini inanılmaz derecede merak ediyorduk, tabi bu arada bir de yolcular var. Neyse aradan bi 5 dakika daha geçti . Mükemmel bi hamle ile cümleyi kullandık... Ve sonuç: sadece kapı açıldı, biz de indik. :)

Otobüste Postası - Neyin var

Hikayemiz Serdar Kayman'dan.

Özel bir şirkette çalışıyorum. Evim Fındıklı'da, işyerim Levent'te.
Bir gün iş çıkışı iş arkadaşımla Levent durağına otobüse binmek üzere geldik..
Beklemeye koyulduk... 559C geldi işimize yaramadığı ve aktarma yapmayı pek sevmediğimiz için pas geçtik..
İyi ki pas geçmişiz..:))
Sonra 58 ul geliverdi.. İkarus, Macaristan yapımı..
Neyse ilk akbili ben bastım. Aylık akbil kullandığım için basmaktan korkmuyorum eskisi gibi..
Yanımdaki arkadaşım bayan olduğu için otobüsün harekete geçmesinden 3-4 dakika sonra akbilini bulabildi ve bastı..
Ben de her şeyden habersiz ön kapının yanındaki girintide bekliyorum :)
Zincirlikuyu durağına yaklaşınca şoför amca bey "senin neyin var?" diye bir soru yönetti bana..
Ben ansızın cevap verdim:
"Böğrüm ağrıyor, kalbime bişeyler batıyor sanki" dedim.. Gülmeye başladım..
"pardon" dedim sonra, anlamamıştım neyi kastettiğini..
Şöför tekrarladı "senin neyin var"
Ben gene gülmeye başladım...
Anladım ki ben akbil bastım mı , bilet attım mı ya da şöföre 150 lira kazandırdım mı diye soruyormuş..
Şoför bey "kusura bakmayın anlamadım neyi kastetdiğinizi dedim ve tatlıya bağladım".
Haliyle baya bozuldu şöför amcamız..
"Bizim oralarda öyle derler." dedi..
"Nerelisiniz?" diye sorduğumda...
"Yozgatlıyım." yanıtını aldım.
Otobüsten indiğimde deli gibi gülmeye başladım.. Hâlâ da aklıma geldikçe gülüyorum..
Hatta işyerinde arkadaşlarımız arasında bi espri oldu..
Gördüğüm her Yozgatlıya da soruyorum var mı böyle bir şey diye...
"senin neyin var".

Otobüs Postasından: Dolmuş Bu, Dolmadan Kalkar mı...

Otobüs bloguna henüz denk gelmiş okurlarımızdan Burçin Çobanoğlu göndermiş. (Yine) Maili geç fark ettiğim için özür dileyerek sevgili yolcularımıza ikram ediyorum.

Taksim- Bostancı dolmuşlarını İstanbul'da yaşayan herkes bilir. Sarı, bodur bir görüntüsü olan ve adından da anlaşılacağı gibi dolmadan bir adım öteye gitmeyen araçlardır vazgeçilmez İstanbul trafiğinin. Çoğu zaman binmesi bir dert inmesi ayrı dert oluşturur.

Eğer yazmayı seviyorsanız bedava malzeme için araba kullanma sevdanızı bir kenara iter ve bir tiyatro oyununun tam da orta yerinde buluverirsiniz kendinizi. Cam köseleri kapılmamışsa belki tembellik eder önünüzdeki taze malzemeyi afiyetle dinlemek yerine cama dayar kafanızı İstanbul’u izlersiniz. Yanınızda geçen farklı arabalar ve onun akabinde farklı hayatlara saniyelik şahit olursunuz ya da ön koltukta Anadolu’nun bağrından kopup gelen ve müzik zevkiniz de dahil olmak üzere hiç bir ortak yönünüz olmayan şoförünüzle ön sıraları paylaşır ya memleket sorunu ya son olan facialar ya da trafik üzerine vaazını dinlersiniz kafanızı tulumba gibi sallayarak. Ne siz onun hayatına ne o sizin hayatınıza dahil olmak istemese de sarı dolmuş ortak noktanızdır ve siz bir müşteriden de öte yan koltukta oturan yoldaşı olursunuz onun için.

En zevkli olanı da halk dediğimiz diğer yolcuların arasına karışmak ve orta cephede onların tam da ortasında yerinizi almanızdır.

Böyle durumlarda en eğlenceli olabilecek şey içeride koyu bir muhabbet alıp başını giderken yolculardan bazılarının inmesi ve yerlerini yeni oyuncuların alması olur. Sahneye yeni girmiş bir oyuncunun heyecanı ve şaşkınlığıyla olan biteni izlemesi güldürür sizi. Bazen ton ton teyzeler, amcalar oturuverir yanınıza. Nimettir bu! Seyyar tarihçi de diyebilirsiniz onlara. Dinlerken trafik derdi bir de içeride bas bas çalan tarzınızda çok uzak olan müziğin sesi yok olup gider aklınızdan. Elde edemeyeceğiniz bir hazineyi dudaklarından kulağınıza akıtır. Yolculuk bittiğinde eski İstanbullu olmasanız da bilirsiniz o koca koca evlerin yerinde hangi şehzadelerin nasıl bir hayat yaşadığını ve bilirsiniz belediye binasının olduğu yerde hangi yalının ev sahipliği yaptığını.

Bir de sizin baktığınız gözle bakmasa da sizden daha eğlenceli zaman geçirmeye hazır üç dört yaşındaki çocuklar vardır ki onlar size tarihi değil sahip olduğunuz en eşsiz şeylerden birini hatırlatır. Hayal gücünüzü! Onunla birlikte atına atlayıp ordusunu koruyan bir kral olursunuz dolmuş hız yaptıkça ya da gizemli bir kovboy!

Bazen de aklınızdaki birçok gereksiz soruyu sizi zahmete sokmadan bir çırpıda soruverir yan tarafındaki ilgisini çeken herhangi birine. En önemli görevi de sessiz kalmış dolmuşu konuşmaya ya da gülmeye sürüklemesidir.

Her zaman bu kadar eğlenceli olmasa da sürprizlerle doludur dolmuş içleri yoğun İstanbul trafiğinde. Yan yana oturup ister istemez omzunuzun değdiği insanların hayatlarını öğrenme şansı tanır size. Herkesin kendine ait bir evi, bir yaşamı ve muhtemelen hiçbir zaman bilemeyeceğiniz hikayeleri vardır ama siz o gün şansınız yaver giderse kıyısından tutuverirsiniz küçük bir anın. ve bir daha karşılaşmayacağınızı bilmenizin verdiği rahatlıkla gülümseyerek anlatırsınız size ait hikayenizi. Çünkü bilirsiniz ki bu koskocaman kente "güven" her dakika karşı karşıya kaldığınız bir durum değildir. Samimi bir muhabbet için bazen uzun yıllarınızı feda etmeniz bile yetmez yaşamınızdaki insanlara ama dolmuşta geçirdiğiniz bir kaç dakika o günü düzeltmeye yetecek bir moral yükler size.
Hatırı sayılır bir süre İstanbul'da yaşamışsanız bilirsiniz ki size bağlıdır monoton büyük kent havasından kurtarmak ruhunuzu. Küçük ayrıntıları alıp yaşamınızın merkezine oturtmak ve onlardan kendinize pay çıkarmak. Şanslıysanız bazen bir dolmuş bazen eşsiz boğazda süzülen bir vapur muhabbeti karşılar sizi.
Ve belki bu koskocaman kentte yalnızlıktan yakınmaya bir son verir, tavşan gibi yaşamaktan vazgeçer gülümsemeye çalışırsınız tanımadığınız yaşamlara.

Otobüste Postası'ndan çıkanlar: Paso ile sucuk kesmek

İnehk adlı okurumuz iletmiş. İnekh, Akbil'in sucuk kesme fonksiyonuna, uygulamalı olarak değinmiş. Yazının uzun hali burada. Biz sadece baş kısmını alıntılıyoruz:

akbil..daha doorusu paso.. ama üzerinde akbil mevcut.. indirimli taşıma kartı.. sağdaki resimde görmüş olduğunuz gibi muhtelif yerlerde kullanılabilir.. çok amaçlıdır.. sucuklarınızı ince ince dilimler.. memnun kalmazsanız 12dk içinde iade edebilirsiniz..

Elbette bu fonksiyonu yerine getirmek için paso sahibi olmak zorunlu değil, mavi kart ve çeşitli indirimli kart uygulamalarıyla da gerçekleştirilebilir. Bizim favorimiz halen "gazoz kapağı açacağı"na benzeyen Akbil modelidir.

Otobüs - beni kategorize etme

Olay olay olay şokkk şokkk şokk flaşşş flaşş laşş laşş laşşş..

Sabah- akşam binilen birbirinden renkli, allı yeşilli otobüslerimizde dikkat çeken ve artık ''kült'' haline gelmiş hal ve hareketler bütününü sergileyen yurdum insanlarını bir gün lazım olur diye yemeyip içmeyip kategorize etmiştim. işte o gün bugün…. büyük gün…

telegolün sanasayonlarına yüzonbeş basacak bu çarpıcı araştırma kuponsuz kurasız siz saygıdeğer “otobüste”kilerin hizmetinde. az sonra.

A- İki kişilik koltuğa çanta, kaban vs. bilimum teçhizatla sanki otobüs babasının malıymış gibi kurulan tipler :
Laf aramızda en uyuz olduğum ''yolcu'' tipleridir bunlar. Bayan, bay, gay olması farketmiyor.
Kategori için ''mal'' olmaları yeter şarttır. Dolayısı ile bazen bir çok boş yer olmasına rağmen kıllığına onların başına dikilip, oturabilir miyim der ve oturursunuz. Tabi hazret oflaya puflaya pılını pırtısını toplar ve bir de utanmadan başka yer yok muydu gibisinden arkasına bakar. Lakin gıcıklık değil mi onunla birlikte siz de bakarsınız arkaya ama ''tüh orada boş yer varmış gidip oraya oturayım bari demezsiniz'' tabi.

B– İki kisilik koltuğun koridor tarafına oturan tipler :
''A'' şıkkının teçhizatsız olan tipleridir. Bunlar kendi aralarinda ikiye ayrılırlar.

1- Art niyetsiz olanları : Muhtemelen bir veya ikinci durakta ineceklerinden inerken kendi ve yanındaki şahıs sıkıntı çekmesin diye koridor tarafına otururlar. Sayıları kel aynaklar kadardır ama bunların.
2 – Ar damarı çatlamışlar : ''A'' şıkkındaki teçhizatlı tiplerden amaç olarak farklı değillerdir.
Hatta ''A'' şıkkındakilerin hafifletici, ağır sebepleri (çanta, kitap, kaban vb) vardır. Dolayısı bu tipler daha bir maldır! Ve kimse rahatsız etmesin diye iki kişilik koltukta tek başlarına yayıla yayıla gitmek isteyen tiplerdir. Bunların bir başka türü ''C'' şıkkında ele alınacaktır.

C– İki kişilik koltuğun cam tarafına oturup evinde fashion tv seyreder konumun rahatlığında bacaklarını 45, 60 hatta bazen 90 dereceyi zorlayan açılarda açan tipler.
(Uyanık halk otobüsü sahiplerinin 5 yolcu fazla almak için koltukları küçültmesinden oluşan mecburi hallerde sözümüz pek tabi ki meclisten dışarı)

Öyle ki bu tiplerin yanlarına oturduğunuzda hiç istiflerini bozmadıkları gibi güya yanıma kim oturdu bir bakayım belki tanıdık biridir kisvesi altında ''ulan oturacak başka yer yok muydu'' bakışı ile bir de süzülürsünüz bu ''şeyler'' tarafından. Off yani.

Ç– Otobüste boş yer olduğu halde ayakta yolculuk eden tipler :
Etliye sütlüye karışmayan kendi halinde zararsız tiplerdir. Ya çok yakında ineceklerinden oturmaya tenezzül etmeyen ya da gerçekten ihtiyacı olan birileri gelip oturur diye ince düşünen sevilesi tiplerdir. Yahut a, b ve c şıklarındaki tiplere ''bulaşmak istemediklerinden'' oturmaktan imtina eden kişilerdir. Her halukarda sevilesidirler.

D– Walkman’in sesi neredeyse dışardan duyulacak şekilde volume sevdalısı tipler :
Öyle ki, daha akbili basarken havaya girersiniz. Belediyenin halk konseri olayını aştığını ve otobüslerde yeni bir uygulama başlattığını düşünürsünüz. Ne var ki bir süre sonra gerçeği anlarsınız. Hayır, dışardan biri olarak sizi dahi rahatsız eden bu ses, kulağına yapışık vaziyette bu genç kardeşimizi nasıl rahatsız etmez anlamak güç doğrusu. Ah tabi ya. şimdiki gençler!

E– İlerleyelim beyci tipler :
Bunlar da kendi arasında ikiye ayrılırlar.

1- Halk adamıdırlar : Kendi kendilerine şoför- muavin olurlar. Hadi bir kişi kaldı , bir kişi daha diye diye bütün istanbul’u otobüse alırlar. Haliyle siz de bırakın kımıldamayı nefes dahi alamazsınız.

2- Şoförün bizzat kendisidir: Eskiden belediye otobüslerine biletsiz ve akbilsiz binilmezdi. Mecbur kalındığında da medine dilencisi gibi bilet , akbil sorulurdu. Belediyemiz veya şoförlerimiz dahiyane fikirle artık fazladan akbil bulundurarak biletsiz ve akbilsiz yolculara 10 ykr karla akbillerini kullandırtıyorlar.

Tabi bu durum eskiden gönülsüz olarak söylenen ''sağlı sollu ilerleyelim beyler bayanlar'' lafının daha bir içten ve on saniyede bir söylenmesine hatta arkaya ilerlemezseniz otobüs hareket etmez tehditleriyle başka bir boyut almıştır. Yine her durakta inende olur binende olur sözünün pabucunun dama atılıp ''her durakta mutlaka biletsiz ve akbilsiz yolcu olur'' anlayışı hakimdir bu tipler için. (Ne zamandır seyahat etmediğim için tam bilmiyorum ama sanırım bu uygulama kaldırılmış. Dilenmeye devam yani! Aslında biraz sıkışıklık dışında iyi oluyordu bu uygulama)

F– Sabah- öğle- akşam mütemadiyen uyuyan daha dogrusu gözleri kapalı İstanbul’u dinleyen tipler:
Kimi sevgilisinden ayrılmış eski günleri düşünüyordur, kimi yorucu bir iş veya okul gününün ardından İstanbul’u dinler gözleri kapalı kimi de sabah-akşam iş saatlerinde her daim mevcut olan yaşlı yolcularımızla göz göze gelmemek için göz kapaklarını dinlendirir belki de!
Bir de gerçekten uyuyanlar vardır.
Her iki grup da zarasızdır aslında. Ama gerçekten uykuda olup omzunuzu yastık olarak kullanmadıkları ve de horlamadıkları sürece…

G– Otobüs devrilse (Allah korusun) ruhları duymayacak dalgınlıkta kitap, dergi vs. okuyan tipler :
Övünmek gibi olmasın benim de içinde bulunduğum gruptur efendim. Bu tipler için, koltuk da, kapı aralağında ya da bir eli tutacak da bir şeyler okumak olmazsa olmazıdır yolculukların. Hele ki yarım saatten fazla sürecekse yolculuk.

Ekmel Bey'den gelen yazıyı sunduk sizlere. Bir sonraki postumuzda buluşmak üzere. Ekmek Bey'e teşekkür eder, iyi yolculuklar dileriz.

No smoğkink diyor

Yukarıdaki fotoyu Özgür'ün Flickr hesabında gezerken gördüm. Buraya da aktaralım dedim. Özgür'ün notu ile birlikte tabii ki.

"Sabahları bindiğim Beşiktaş - Kadıköy vapurlarındaki sigara-içilmez işaretleri hep İngilizce!!"

İ.E.T.T.'den haberler

Neymiş peki bu ödülün sebebi? Öğrenmek için buraya tıklayabilirsiniz.

Biraz da amcalardan bahsedelim

Genelde tonton teyzeler konuk oluyor sohbetlere ama amcalar da hiç aşağı kalmaktan hoşlanmazlar tabii.

Aşağıdaki olayı Zoya göndermiş.

Eminönü'nden kalkan Başakşehir otobüsünün dolmasını bekliyoruz. Yaşlı
bir amca otobüse biniyor, şoföre bakıyor.
- Evladım bu Eminönü'ne gider mi?
- Amca Eminönü'ndeyiz zaten.
- E peki nereye gider?
- Başakşehir'e.
- Pekiiii ben de o zaman oraya giderim:)))

10 yıl önceden

Iraz Katırcı göndermiş:

Olaya annem şahit oluyor. 10 yıl önce, Bostancı'dan kalkan bir dolmuş. Yol çalışmaları var bir yandan, yollarda kargaşa, sağda solda açık çukurlar var. Dolmuş devam ederken bir teyze el ediyor dolmuşa, binmek istiyor. Dolmuş hemen duramıyor, biraz ilerde durabiliyor. Teyze dolmuşun arkasından koşmaya çalışırken, açık çukurların birine düşüyor. Dolmuş geri geri gelerek çukura yanaşıyor, şöför camdan kafayı sarkıtarak, çukura düşen kadıncağıza eğilip, "Abla gelicen mi hadi bekliyorum!' diye bağırıyor. Kadın gülsün mü, ağlasın mı bilemiyor. Istanbul, sen nelere kadirsin!

Otobüs - Gençlik

Özgür göndermiş. Diyor ki "eskiden telefon numaraları falan yazılırdı. ara beni diyerek. Şimdiki gençler MSN adreslerini yazıyorlar." :)

Otobüs Hikayesi - Kulaklık, Örgü, Otobüs

Gönderen İsmail Kuriş.

Bir anekdot da benden. Sabahın köründe servisle okula gidiyorum. Bir an yandaki otobüsün içine bakıverdim. Bir de ne göreyim; bir teyze kulağında kulaklık, elinde örgü şişleri, bir yandan müzik dinliyor, bir yandan torununa kazak örüyor. Bir de bunu işe giderken yapıyor. Ne diyelim Allah kolaylık versin...

Tabii ki İsmail telefonu çıkarıp fotoğrafı çekene kadar biraz görüntü kaybımız olmuş ama olsun. :)

Taksi Hikayesi - Dinsizin hakkından imansız gelir

"Bu taksicilerin insanı istediği yere kadar götürmeleri, istemedikleri yerlere gitmemeleri, yer-yön seçmeleri üzerine bir arkadaşımın kurnazlığını anlatayım."

Demiş Meltem Yaşar ve;

Ortaköy`de trafiğin civcivli olduğu bir göbekte taksi çeviriyor bir arkadaşım.

Biniyor. Taksicinin göbekten geri dönüp tekrar Taksim tarafına gitmesi gerekiyor, taksici de göbeğin trafiğini beğenmiyor.

Çoktan taksiye binmiş olan arkadaşımı `Ben o tarafa gitmem.` diyerek indirmek istiyor.

Arkadaşım ifrit olmuş, taksi bulma hayalleri ile oynanmış bir halde ısrar etse de taksici gitmiyor, indiriyor.

Ama o sırada bir trafik polisini gözüne kestiriyor, taksici de uzaklaşamaz zaten trafiğin yavaşlığı üzerinden.

Şikayet edeyim de görsün gününü diye geçiriyor içinden.

Taksiden inip trafik polisine gidiyor.

Dialog şöyle:

Arkadaşım: Memur bey, şu trafikteki 34XXYYY plakalı taksi var ya, ben Taksim`e gitmek istedim, götürmedi, indirdi beni.
Polis: Eeeee?

Poliste tepki yok.

Arkadaşım: Ama ben ona dedim ki benim mutlaka o tarafa gitmem gerek. Ayıp değil mi yaptığı?
Polis: Eeeee?
Arkadaşım: Eeee?
Polis: Ben diyorum Eeeee diye kardeşim. Napıyim şimdi?

O sırada arkadaşımın aklına bir katakulli geliyor. Başlıyor uydurmaya.

Arkadaşım: Taksiciye dedim ki: Seni şu memur beye şikayet ederim, görürsün gününü o zaman. Taksici de bana dedi ki. `Kim oluyormuş o polis ki?? İstersen git cumhurbaşkanına şikayet et.`
Polis: -sinirlenmeye başlıyor, planı tutuyor arkadaşımın- O nasıl laf öyle?
Arkadaşım: Yaa memur bey! Ben de ona dedim ki sen şimdi devletin memurundan korkmuyor musun? Ne biçim konuşuyorsun öyle devletin polis memuru hakkında? Taksici de bana dedi ki: `Başlarım şimdi o polis memuruna? ###@@@%%!!!!!???`
Polis: Bana mı dedi?
Arkadaşım: Evet ya, size dedi!
Polis: -delirmiş- Hangi taksici küfretti lan bana?
Arkadaşım: İşte şu göbeği dönmek üzere olan 34XXYYY!
Polis: Ben şimdi biliyorum yapacağımı o ???##$$$'na!!! ###@@@%%!!!!!???
Polis memuru en son ağzındaki düdüğü öttüre öttüre, eli belinde, gözlerinden alev çıkarak taksiciye doğru hışımla giderken görülmüş…
Arkadaşım kurduğu kumpasın keyfiyle çaktırmadan Taksim`e doğru yürümeye başlamış bile.

Kıssadan hisse: Dinsizin hakkından imansız gelmiş! :)
Meltem Yaşar

Taksi Hikayesi - İndiren Şoför

Sevgili Meltem Yaşar'dan bir hikaye daha. Aynen iletiyorum. :)

Burcu ile Nişantaşı`ndan Tepebaşı`ndaki Nupera`ya gitmek üzere akşam 12:00 civarı bir taksiye bindik. Tam Ömer Hayyam geçidinin yakınına geldiğimizde taksiciye bir telefon geldi. Tak, sağa çekti, `İner misiniz?` dedi. A aaa… Üzerimize iyilik sağlık! Keserler orda adamı be… Öyle bir yer ki, ara sokaklara girip çıkanlar, travestiler apartman kapısında bekliyor bir bacak duvara dayalı, kafalarda rengarenk peruklar vs. Zaten daha geçen hafta gözümle görmüşüm aynı yerde takside ön koltukta oturan bir yolcuya yan sokaklardan şimşek gibi fırlayan genç bir çocuk saldırdı kulağındaki cep telefonunu almak için. Ama yolcu yaman çıktı, çocuğa "gelişine" bir tokat çaktı, çocuk geldiği gibi hızla geri koşup ara sokaklarda kayboldu. Hayatta inmem!

Dedim ki `Şoför bey, şurada az kaldı, Tepebaşı`na götürüverin. Yarı yolda, bu saatte iki bayan bırakılır mı burada?`. `Gidemem` dedi. Ben delirdim. `Ben sizin taksinize olmadık bir yerde indirin diye mi bindim? Nasıl insanlık bu böyle?` dedim. İnsan bile değilmiş, umurunda değil. Neyse, yolun karşı tarafına geçen sola doğru bir dönüş var, en azından oraya götürdü ve el frenini çekti, durdu. Yine `inin!` dedi. Gitmiyor, inmiyorum… Burcu gözleri ile bana `Bu taksici, dışarda karşılaşacağımız adamlardan daha tehlikeli! İnelim!` diyor. Sonunda indik ama bin kez küfrettim adama. Parasını da vermedim.

Haaa, esas hikaye sonrasında. Birkaç gün sonra başka bir taksiye bindim Ali Sami Yen`in yakınlarında, Nişantaşı`na eve gidiyorum. Bu olayı anlattım taksi şoförüne, `Yazıklar olsun yahu` dedim. `Bu adamın anası bacısı yok mudur? Onlara yapılsa ne yapardı Allah bilir? Yeminle söylüyorum adam bıraktı bizi gecenin yarısında oralarda.` dedim. O ana kadar sakin, beyefendi olan taksi şoförü tam da evin önüne gelmiştik, delirdi:
`Ablam, ben zevk için adam dövüyorum. Senin için adam öldürürüm. Al bakayım sen benim telefon numaramı. Sana laf söyleyen olursa ara beni, bitireyim onları anında` dedi. Zorla bana telefon numarasını yazdırdı. Ense kökümde beklediği için numarayı yazdım, `Yaz ablam, adımı da yaz` dedi, adını söyledi. Ama ben numarayı `Psikopat` diye de sakladım. Köşeden dönüp yok olunca da sildim :(
Meltem Yaşar

Dolmuş Hikayesi / Kadıköy-Marmaris

Daha önce de blogundan iki hikaye aldığımız sevgili Meltem Yaşar göndermiş.
Çok yakın bir arkadaşının başına gelmiş bu olay. Buyrun bakalım:

Arkadaşım, Yakacık'tan Kadiköy'e gitmek üzere dolmuşa biniyor ve en öndeki koltuğa oturuyor. Yani şoförün ensesinde. Bu arada arkadaşımın cep telefonu çalıyor. Arayan kişi, ektiği bir arkadaşı. Telefondaki şahıs "nerelerdesin, hani buluşacaktık, yapacaktık, edecektik, gidecektik vs vs vs" diyor. Arkadaşım Marmaris'e gidecek gerçekten ama henüz gitmemiş olduğu için "Marmaris`e gittim. Ay çok özür dilerim yola çıktım bile." diyor telefondakine. Telefonu kapatıyor. Dolmuş şoförü arkasını dönüp diyor ki: "Abla, telefon konuşmana kulak misafiri oldum istemeden. Yanlışlık olmasın, bu dolmuş Kadıköy`e kadar gider, Marmaris`e değil"