İ.E.T.T. 'Biz İnsan Taşıyoruz'

İ.E.T.T. herkesin aklına yer eden o meşhur sloganının hakkını veriyor.

Sizce de öyle değil mi? :)

Beşi Bir Yerde..

Daha önce bu konuda bir post var mı bilemedim ya da ben mi görmemişim, ya da biletlerin neden 5 tanesinin bir arada satıldığını bana söylemedinizzzzzz.....

Bence çok iyi olmuş, benim gibi herşeyi saklayanlar için, ohh bide incecik kart, kaybolmaz durur, tek kötü özelliği 3 aylık süresinin olması, ay panik olurum ben 3 ayı geçti mi acaba diye..

- Merhaba, Mecidiyeköy otobüsleri bir bilet mi?
- Evet
- Peki bir tane bilet o zaman bana.
- Beşi bir yerde var.
- Yok sadece bir tane istiyorum.
- Bir tane yok, 5 tane var.
- E onların içinden birini verin.
- Hanımefendi, artık biletler tek satılmıyor, böyle kartta 5 tanesi satılıyor.
- Hımm şimdi anladım, o zaman 5 tanesi bir yerde olsun bakalım.

Ay ne o öleee, altın gibi, 5i birlik :D

Yeni Nesil İETT Şoförleri

Akşam iş çıkışı. On dakika önce gelmesi gereken otobüsünüz bir saat geçmesine rağmen gelmemiş. Şoförün yüzünü zihninizde canlandırıp, "Kaç saattir neredesin kardeşim?!" türü sessiz çemkirmelere başlamışken nihayet otobüs gelmiştir ve itiş kakış içerisinde atarsınız kendinizi otobüse. Tam istim koyvereceğiniz sırada zihninizde canlandırdığınız tipe hiç uymayan bir şoför karşılar sizi: "Buyrun, hoşgeldiniz. Sizi şöyle arkaya doğru alalım". Aynı nezaketle sizden sonrakileri de karşılar. Ve bunu her durakta tekrarlar.
-Bu İETT'nin başlattığı bir pilot uygulama mıdır?
-Hayır, değildir.
-Şoförün kendiliğinden ortaya koyduğu bir performans, kendisi için küçük İstanbul için büyük bir adım mıdır?
-Hayır, değildir.
-Peki ya nedir?
-Saatlerdir direksiyon sallayan, trafikle ve envai çeşit yolcuyla boğuşmaktan yorgun düşen bir şoförün, bütün bunlarla başa çıkmak için geliştirdiği bir yöntemdir. Zira bütün bu nezaketi, yarı baygın, ellerini direksiyonun üzerinde birleştirip üzerine yatmış vaziyetteyken göstemektedir.


Not: Otobüste'ki ilk yazım. Son blog konferansında aldığım "Otobüste" yazarlık davetine geç icabet edişimin bundan sonraki yazılarımın frekansına etki etmemesini umuyorum.

Bir günde 8 araç

Gümüşyaka’ya gitmek için Cumartesi günü kendimi yollara atınca şu toplu taşıma araçlarını kullandım sırasıyla;
İdealtepe – Üsküdar Sapağı – Minibüs
Üsküdar Sapağı – Üsküdar – Dolmuş
Üsküdar – Beşiktaş – Motor
Beşiktaş – Kabataş – IETT Otobüsü
Kabataş – Zeytinburnu – Hızlı Tramway
Zeytinburnu – Avcılar – Metrobüs
Avcılar – Silivri – Halk Otobüsü
Silivri – Gümüşyaka – Minibüs
Ve böylelikle uzun zamandır eksik kalan yanımın ne olduğunu keşfettim.
Tramwayda uyudum, Metrobüste şoförün tam başına dikilerek, kaçla gittiğini, duraklarda kapıları nasıl açtığını öğrendim, Halk Otobüsünde o sıkışıklıkta insanların hala üstüste olduklarını gördüm ve minibus şoförünün görev bilinciyle oraya tatile gelen herkese yardımcı olmasına şahit oldum.
Şimdi okuyanlar neden böyle yaptın ki Gümüşyaka’ya İstanbul Seyahat gidiyordu diyebilirler tabi ama ben onu Zeytinburnuna geldiğimde öğrenmiştim, o yüzden de her şey için çok geçti.
Gümüşyaka’daki üst geçitte ineceğimi söylediğim minibus şoförü üst geçite 50 m. kala durup yolcu indirdiği ve beni almaya gelen arkadaşlarımı gördüğümü söylediğim halde, olmaz üst geçite gelmedik, orada indireyim diyip, zorla üstgeçitte indirdi beni sağolsun.
Asıl kendi arasında “ ……… inip Şok'a yürürüz” diyen bir kızla annesine, aa ben sizi tam Şok'un önünde indireyim yürümeyin hiç diye müdahale etmesi unutulmazdı.
Günün sonunda ne kadar yorulmuş olsam da bu uzuuun yolculuktan toplu taşıma araçlarının komedyenler için ne kadar iyi malzemeyle dolu olduklarını bir kez daha onayladım.

Otobüste bilgi paylaşımı

Geçen hafta arkamdaki koltuğa 40'larında iki adam oturmuştu. Daha otobüs ana yola çıkar çıkmaz, eve dönüş trafiğini görüp: "Bu memlekette Fransa'daki trafik kuralları uygulanmadıkça trafik mrafik düzelmez" cümlesi ile başladı adam "yorum(!)"larına. Fransa'daki trafik kurallarının ne olduğunu açıklamaya ihtiyaç duymadı sanırım çünkü yanındaki adam da İtalya'ya geçti hemen: "İtalya da bilimde geridir ama git bak, trafiği takır takır akar" deyiverdi. (Bilim dedin mi akan sular durur!)

Haydaaa dedim ben. Bu yolculuk bu şekilde başladıysa "eğitim şart" klişesine girmeden bitmez ve benim midem de artık bunu kaldırmaz derken bombalar ardı sıra patlamaya devam etti.

"Bizi niye AB'ye almadıklarını da sırf trafiğe bakarak anlayabiliriz" deyiverdi amca, yanındaki de geri vokallerde "biz millet olarak böyleyiz zaten" diye "böğürdü" ve oradan nasıl "hastanelere" geçti anlamadım ama bir sonraki cümle de şöyle idi: "Avrupa'da özel hastane diye bir şey yok." (Hızlarına yetişemiyordum, "Fransa'daki trafik kurallarını" uyguluyor olmama rağmen... Neyse artık.)

Elime telefonu aldım, "bunları not etmem lazım" diyerek mesaj bölümüne hızlı hızlı not almaya başladım. "Adamlar trafiği düzene oturtmuş bile, bak biz hâlâ..." diye bir klişeye daha çarpıverdi kafam. Sonra, sonra, sonra o "beklenen an" geldi ve evet; "eğitim şart" cümlesi de geçiverdi. ("Eğitim şart" diyen herkes eğitime gönderilsin, artık yeter. Demekle olmuyor!)

"Artık daha fazla dayanamayacağım" diye sessiz bir çığlık atıp kulaklığımı tıkadım kulaklarıma. "Merak etmeyin, biraz sonra hiçbir şey duymayacaksınız" diyerek kulaklarımı teselli de ettim.

Şimdi de merak ediyorum. Acaba "konuşa konuşa" trafiğe çözüm buldular mı yoksa yine gidip Fransa'dan mı çözüm aldılar. Belediye bütçesinin tamamını harcamasalar bari..

Otobüste gaste

Otobüste okunan gazete "kamusal mal" muamelesi görür ya. Bu seferki sohbet "gazeteye bir bakabilir miyim" sorusu ile başladı. Eleman gazeteyi yanındakinden alınca şoför de önündeki gazeteyi önerdi, "al, buna da bakabilirsin" diyerek.
Bir diğer yolcu "ver bakayım" diyerek şoförün gazetesini aldı. Eline alır almaz (Bugün gazetesi olduğunu görünce) "benzinciye mi uğradın gelirken" diye sordu şoföre.

Ben de bu diyalog ile birlikte "benzinci gazetesi" olarak mı nam salmak istediler acaba diye bir düşünceye daldım. Allah, reklamcısına kolaylık versin dedim içimden. Gel de çık işin içinden şimdi.

Otobüste - Biz İnsan Taşıyoruz

Daha önceki girişlerden birinde (Otobüs içi reklamlar) bahsi geçen görüntüye sonunda kavuştuk. Foto desteği için, otobüste ekibi olarak Nurettin'e teşekkürlerimizi bizzat ben sundum.

"İnsan Bincek Bu Otobüslere" mi dediler acaba afiş siparişini verirken? :-)



Daha yakından bakmak için fotoların üstüne tıklayabilir veya otobüse binip kendi gözlerinizle görebilirsiniz.

İETT'lerde Toz

İETT şoförünün toz bezi :) Gerçekten bu otobüslerin temizliği zor iş olmalı.

İ.E.T.T.'den haberler

Neymiş peki bu ödülün sebebi? Öğrenmek için buraya tıklayabilirsiniz.

Hüseyin Abi'nin Başına Gelen

Geçenlerde Hüseyin Abi anlattı ama pek inanamadım. İnanmamak için bir nedenim yoktu ama yine de Hüseyin Abi gibi sinirli bir adamın nasıl oluyor da olayları sakince karşılamasını anlamlandıramadım. O da bunun farkına vardı ki, kendisinin de çözemediği bir sakinliğin var olduğundan dem vurdu.


Olay kısaca şöyle gelişiyor:

Hüseyin Abi, Bakırköy İETT duraklarından Taksim'e gitmek için sıra başındaki kişilere, kaçta gelecekmiş gibi sorular sorarken, sıranın önlerinde olan yaşlı bir amca, "sıraya geç" diyerek sert çıkışıyor. Böyle bir durum karşısında -neden bilmem- Hüseyin Abi ses çıkarmadan "tamam" diyerek sıraya geçiyor. Normalde olsa en azından o da sert bir şeklide "tamam" diyerek sıraya geçerdi diye düşünüyorum.


Gelen otobüs ise Halk Otobüsü imiş. Bizim sert amcamız da bütün para verdiğinden para üstünü hemen kapının orada bekliyormuş. Zaten kalabalık da olmadığından -hangi saatte imiş acaba- otobüs kısa süre içinde hareket etmiş.

Hüseyin Abi bir yere oturmuş ancak sert amcamız onun yanına gelerek "kalk orada ben oturacağım" deyince hemen arkasındaki yere tekrardan oturmuş. Amca bir süre sonra bir sağ tarafından arkasına, bir sol tarafından arkasına bakıyormuş, ofluyormuş, pufluyormuş...

Sert ve huysuz amcamız bir süre sonra, bu sefer de arkasına bakarak dönmüş ve "Kalk! Ben şimdi oraya oturacağım" demiş.

O an -cidden anlamadım- nasıl başardı ise bizim Hüseyin Abi, sakince davranarak, yine ilk oturduğu yere dönmüş; arkasında da sert, huysuz ve galiba çılgın amca...

Yolculuk devam ediyorken, arkadan bir el, Hüseyin Abi'yi dürtmüş ve "Be çocuk, canım kavga etmek istiyorken, ağız tadı ile bir kavga ettirmedin" demiş.

Bunu dinlediğim an aklıma bu amcanın teyzesi geldi ama odayı fazla neşeye boğmamak için sustum.

"Kapat Diyorum Sana"

"Kapat diyorum sana" diye bağırdı. Demek ki birkaç kez denemesine rağmen sesini duyuramamıştı.

Pek şirin olduğunu söyleyemeyeceğim bu teyzemiz, kendinden en azından yirmi yaş kadar büyük olan dedemize, öyle bir bağırdı ki ben bile korktum doğrusu. Ancak bu dede sağır mıdır nedir bilmem veya da kadın bağırmasına karşı duyarlılık sahibi mı ne, hiç oralı olmadan cep telefonu ile konuşmaya devam ediyor.

Derim ki: Dede yanlış yapıyorsun. Bak bu teyzeyi tanımıyorsun. Bir güvendiği, bir bildiği var ki bağırıp duruyor. Kapat şu telefonu da sakin sakin yolumuza gidelim. Yoksa hiçbir erkek seninle bu teyze arasına girmeye cesaret edemez. Otobüste olan kadınlar da kocalarını düşünüp "Oh oh! İyi benzetiyor" derler. Gençler ise seni zaten sevmiyorlar. Geçenlerde otobüste sevgilisini öptü diye sen de yüksek sesle "Burada aile var" diye bağırmamış mı idin. Hadi çocuk arsız idi. Kızın ne suçu vardı da yüzünün kızarmasına sebep oldun.

"Hadi kapat"

Not: Olaylar gerçek ama iki farklı "dede" birleştirildi ve sözlerim sadece içses olarak kaldı.

"Lütfen! Sessiz olur musunuz?"

"Lütfen! Sessiz olur musunuz?"

Bunu ben söylemedim. Zaten, o iki gürültücü kıza da asla söylemezdim. O kadar da cesaretim yok açıkcası :) Tamam, bazen gürültüden rahatsız olduğumu söylerim ama bunlar hem gürültücü hem de çok rahat bir şekilde olmadık konulardan bahsediyorlardı.

Okuduğum kitap bir süre sonra elimde ağırlaşmaya, kelimeleri küçülmeye ve galiba ben sadece duyabilen bir varlık olmaya başladım.

Sonra, çift katlıda, en önde oturan kız ayağa kalktı ve eli ile de sus işareti de yaparak "Lütfen! Sessiz olur musunuz?", dedi. Hayranlıkla izledim :)

Sustular. Otorite konuştu ve o iki kız sustu. Hatta tüm otobüs sessizleşti. Olağanüstü bir andı :)

İsterim ki her zaman benim bindiğim otobüse binsin ve gürültü yapanları sustursun. Ben de rahat rahat kitap okuyayım :)

Bir Teyze Daha

1. Bir şeyler söylüyordu; otobüse biniyorken, arkaya doğru ilerlerken ve boş bir yere oturduğunda. Sesini bazen yükseltiyordu ancak herkesin ilgisini çekmeyi çoktan başarmıştı. Hatta "burda eğlence var" diyen bir çocuk, ona yakın oturmak için yerini bile değiştirdi.
2. Yeşil İETT'lerden birindeyiz. Yeni Bosna - Taksim seferi idi. Teyze en arka tarafta, ters oturmuş bir halde sürekli konuşuyor, ve bağırıyor.
3. Bir süre sonra karşısında ki üçlü koltuktan [Bu üçlü koltuğa tasarlayan adamı bana gösterin!!!] insanlar teker teker kalkmaya başladılar. Koltuk boşalınca yeni binenler hızlıca yerleşseler de bir süre sonra onlarda kalkıyorlardı.
4. Bu teyze sözlerinden hiç sakınmıyor, karşısındaki insanlara bakarak, dilin kemiği olmadığını ispatlıyordu.
   

Not: Bir adam, bir olaya şahit olur ve bunun için de ses kaydı yapar, güzelce yazmak istedikçe de batırır. Az önce bir karar aldım ve baştan yazdım; yine olmadı. Hikayem güzel ancak anlatamıyorum. Belki de yazılmaması gerekiyordu ama anlatmak istedim :(

Işıklarda

Geçen gün Mecidiköy'de ışıklarda, yayalara hala yeşil yanıyorken, karşıya geçmek içim adımlarımı sıklaştırdım. Tam yolun ortasında iken, üzerime hızlıca gelen otomobilin şoförünün gözünün içine bakmaya çalıştım. Adam ise arsız çıktı. Eli ile ışıkları işaret ediyordu.

O an ki sinirlerimin gerginliğini, bunları yazarken hala hissediyorum. Olay anı ile ilgili, iki ihtimal olduğunu düşünüyorum.

1. Adamın çok acelesi olduğundan, araçlara daha yeşil yanmadan aracını hareket ettirdiğinden göz göze geldik. Eli ile işaret etmesinin sebebi de, olsa olsa "ben her zaman haklıyım" tavrına sahip olmasından dolayıdır.
   
2. Yaşamdan çok sıkıldığından, hapiste kendine yeni heyecanlar bulmak için "yüksek ivmeli araç kullanarak" birkaç can alma fikrinde...

Not: Otobüste için bir yazı çıkartmama sebep olmasına rağmen, o adama hala kızgınım.
Not: "Yüksek ivmeli araç kullanmak" ile kast ettiğim şey, çok kısa bir süre içinde hızı saatte 70 kilometre (tahmini) üzerine çıkarmayı anlatmak istedim. Yeni adlandırmalara açığım.
Not: Bu yazıdaki otobüs ise olay anından bir süre sonra bindiğim Mecidiyeköy - Yeni Bosna Metro İETT otobüsüdür.

Patak :)

Zeynep'in hikayesini okuyunca aklıma geldi. Bir gün okuldan 4 -5 arkadaşım Taksim'den otobüse biniyorlar. 110'a. Taksim - Kadıköy.
Otobüste bir çocuğun telefonu çalıyor. Bunlar ayaktalar çocuk (kii çocuk dediğime bakmayın bizimkiler 22 - 23se çocukta o kadar işte) ise o 4'lü koltuklarda önlerinde oturuyor. Telefon çalınca bizimkiler uyarıyorlar ama çocuk sadece sesini kısıyor, bunu fark eden arkadaşlarım tekrar çocuğa dönüp;
'Telefonun sesini kısmak, kapatmak demek değildir' diyee bilmişlik yapıyor bir de.. O an fark ediyorlar ki çocukta yalnız değil.. 6 -7 kişi de çocuğun arkadaşları var. Hasanpaşa'da Göztepe'ye devam etmek için otobüsten indiklerinde çocuk ve arkadaşları da iniyor.. Sonra daa bir güzel bizimkileri benzetiyor..
Sonradan bana anlattıklarına göre açık açık dayak yedik, diyor bizimkiler. Hatta erkeklik gururunu falan silip gidip polise şikayet ettik, abii biz dayak yedik, otobüsten inip bizi dövdüler diyee :)
Hatta polis başta bunlarla dalga geçiyor, koskoca adamlarsınız gelip şikayet etmeye utanmıyor musunuz diye sonra da bunlarla birlikte dayakçı çocukları arıyor ve Kadıköy de buluyor.. Bir güzel şikayet dilekçesi yazıyor bizimkiler, poliste gerekeni yapıyor...

:(

İETT şoförü çarpıp öldürdü.

İstanbul Bilfen Lisesi 2. sınıf öğrencisi 16 yaşındaki Sinem Kalyoncu, dershaneye gitmek için geldiği Kadıköy Rıhtım Caddesi'ni karşıdan karşıya geçerken İETT otobüsünün altında kalarak hayatını kaybetti. İETT şoförü Yaşar Bababir tutuklanarak cezaevine gönderildi.
Kadıköy Cumhuriyet Savcılığı Yaşar Bababir hakkında, bir kişinin ölümüne neden olmaktan 2 yıldan 6 yıla kadar hapis istemiyle dava açtı. Bababir, "Kadıköy'den yolcu alıp yola çıktım. Ümraniye son durağa yaklaşmıştım ki, İETT'nin sendika temsilcisi arayarak bir kazaya karıştığımı ve dönmem gerektiğini söyledi. Birine çarptığımı fark etmedim. Fark etseydim yoluma devam etmezdim" dedi. Mahkeme, sanık Bababir'in tutukluluk halinin devamına ve olay yerinde keşif yapılmasına karar vererek duruşmayı erteledi.

Anne Aysel Nermin ve baba İlhan Kalyoncu, kızlarının hayallerinin otobüsün altında kaldığını belirterek, "Nasıl olur da bir insana çarptığını fark etmez. İnsan yolda bir kediye bile çarpsa fark eder" dedi.

www.sabah.com.tr

Kral şoför adayı :)

Bir gün Bostancı Deniz Otobüsleri İskelesinin önünde ki duraktan otobüse binicem, bekliyorum...

Bilmeyenler için Kadıköy - Bostancı arasındaki sıralama şu şekildedir;
Deniz Otobüsü İskelesi - Otobüs Durağı - Işıklar...

Ben durakta bekliyorum ve bir otobüsün iskelenin orda durduğunu gördüm ama hem uzağı görüp, numarayı okuyamadığım için, hem de ben o tarafa yürüsem o sırada otobüs durağa hareket edeceği için, nasılsa otobüsünde durakta durma zorunluluğu olduğu için istifimi bozmadım, bekliyorum...
Otobüs geldii, evet 17 (Kadıköy - Pendik) benim bineceğim otobüs, durakta durmadı geçtii ve ışıklarda kırmızı ışıkta durdu. Bu kez inatçı ben ışıklara yürüdüm ve beni görünce şoför bey kapıyı açtı. Akbilimi bastım, biraz ilerledim ama hala kendisine çok yakınım yani, durdum otobüsün gitmesini bekliyorum.

Şoförle aramızda geçen konuşmayı ve olayı aynen aktarıyorum;
- Hanfendi neden iskelenin oraya gelmediniz?
- Ben uzağı görmediğim için numarayı tam okuyamadım hem burası durak diye burda bekliyordum amaa..
- Hadi hadi tembelliğimden yürümedim gelmedim demiyosunda uzağı görmüyorum diyosun.
- Ben durakta bekliyordum o zaman sizde orda durmayıp, durakta dursaydınız. Hem madem bu kadar sorun olacaktım neden ışıklardan aldınız ki beni, geçip gitseydiniz hiç bu tartışmayı yaşamıcaktık.
- Alla alla yaa hala konuşuyo, hanfendi, istersen adresini ver evine kadar götüreyim...

(Ben şok olmuş, adama bakarken, ordan bir abi olaya dahil oldu...)

- Ne biçim konuşuyosun sen kızla, önüne bakta ilerle...
- Bak baaak genç kıza kur yapıcam diye onu koruyosun demeek.
- Ne diyosun sen be, ben evli barklı adamım ne kur yapıcam ona, sen dur bakimmm...
- Gel noluyo bişi mi yapıcaksın

(Burda şoför yolun ortasında durup, el frenini çekti ve otobüsün içine doğru ilerlemeye başladı, bu sırada Altıntepe'de falanız, ben iyice şok olmuş, ne yapacağını şaşırmış, elim ayağım titrer vaziyette, abiye dönüp)

- Rica ederim, ay lütfen bırakın gitsin yoluna, diyerekten abiyi sakinleştirmeye çalıştım amaa gözlerim falan doldu yani..

Araya girenler, ayıranlar şoförü tekrar koltuğuna oturttu.. Beni sakinleştirmeye üzülme kızım zaten bir acayip şofördü diyen teyzeler, üzülme kardeşim hiç bişi yapamaz diyen abi arasında 6 duraklık yolu geldim amaa.. Eve girdiğimde zaten yüzümü gören annemle babam kapkaça uğradığımı falan sandılar.. Hemen IETTyi arayıp şikayette bulunmak istedim ama yazılı şikayet etmek gerektiğini, telefonla hiç bir şikayeti dikkate alınmadığını söylediler.

Aradan bir hafta geçtikten sonra Kadıköy'de yürürken olayı hatırlayıp hırslandım ve Hareket Amirliğine gidip, olayı aynen size anlattığım gibi bu şekilde anlattım. (aynen böyle bir dilekçe yazdım) Aradan 4 gün geçtikten sonra IETT tarafından aranıp, olayla ilgilenildiğini ve gereken cezaların verildiği söylendi. Umarım öyle olmuştur.

Otobüste Yarı Uyku Hallerim

Haşim'in şöyle dizesi var: "Yarı yoldan ziyade yerden uzak. Yarı yoldan ziyade maha yakın". Bu "Yarı yol" asla yolun yarısı değil benim için. Bu benim yarı uykulu hallerim :)

ilk defa üniversiteye başladığım zamanlarda tattım bu tadı. Anlatması mümkün değil. Sanki okula sadece dönüşte uyumak için gidiyordum. O günlerde geceleri uyumak benim için ayıp gibi bir şeydi :) Okula gidiyorum dediğime de bakmayın siz. Benim gibi öğrenci zor bulur okullar. Kayıtlı ama kaygısız bir öğrenciliğim vardır. Hala da var ya; o ayrı bir konu.

Gece evde oturmuş, bol bol okumuşum. Bir ara elde kitap uyku galip gelmiş. Birden sabah olmuş ve alel acele -ancak evde kahvaltıda yaparak- 141(Avcılar-Aksaray)'e kendimi atmışım.

Yok! Yarı uyku hallerim okul yolunda değil. Gün kafede ve sinemada güzelce akmış. Biraz da kitapçı dolaşmışım. Bir ara da kütüphanede okumuşum.

Nasıl olmuşsa akşam oluvermiş ve ben eve dönmeye başladığım an ile bu uyku hallerimin güzel zamanı başlamış olur.

İlk defasını bile hatırlıyorum: Yağmurlu bir hava idi. Yollar kapanmış ve ben en arkada oturuyordum. Nasıl oldu ise gözlerim kapandı. İşte tam olarak o an, tatlı bir sıcaklık bedenimi sardı.

Sonra "ben yemek yedim" veya da "biraz daha uyuyacagim" diyerek gözlerimi açtığım çok oldu. Bazen de sürekli başımı dik tutma çabası ile bir göz açık kestirmeler. Ya başını dayayacak yer olmaması ile çene göğüste keyif çatmalar :)

Nasıl olduğu konusunu bilmiyorum ama kesin olan şey şu ki otobüste gözleri dinlendirmenin tadı bir başka oluyor. Bunun sadece ve sadece İETT ve Halk Otobüsleri için geçerli olduğunu ilave edeyim :)

Şehirlerarası yolculuklarda uykunun bir tadı yok :)

İ.E.T.T.

Bugün, bindim otobüse. Tarihe dikkatinizi çekerim; bir Pazar günü.
Açtım kitabımı, okuyorum. Bir durak geçtik, iki durak daha geçtik (etti toplam 3 durak), iki tane kadın bindi. Bunlar, mahallenin genç delikanlı kızı Süheyla ile, mahallenin Mualla Ablası. İkisinde de Ak-Bil var. Önden, yaş gereği Mualla Abla biner otobüse, ardından Süheyla. Mualla Abla, basıp geçer ama Süheyla'nın kredisi yetmez "balülaa balülaa" diye ses verir alet.
Süheyla, döner Mualla Ablasına ve der ki "Abla, Ak-Bil'im bitmiş. Seninkinden bassak."

Mualla Abla, hiç beklemediğim cevabı verdi: "Benimki, şimdi bedava basar, yanmasın hakkım."

Haydaa. Bilmeyenler için İ.E.T.T.'de Ak-Bil olayını anlatayım. Ak-Bil, adı üstünde Akıllı Bilettir ama "aklı parayla çalışır". Yani yüklediğin kadar kontörün olur, kredin bittiği anda, elinde o küçük İngiliz anahtarı gibi aletle kalırsın öyle..
Ayrıca, İ.E.T.T.'nin "ücretsiz aktarma" dediği bir şey vardır. Bir Ak-Bil ile, İ.E.T.T. otobüsüne binerseniz, bir buçuk saat içinde (eskiden bir saat idi, artırdılar yâni) bineceğiniz diğer vesaite, "ücretsiz aktarma" yapmanızı sağlar. Yolun sonunda, otobüsten indiğiniz anda bineceğiniz diğer vesait (Tramvay, metro, hafif metro, ağır siklet, otobüs..) size bedavaya gelir.

Yaa işte böyle. Bir basıvermedi Mualla Abla.. Bedavası gidecek diye.