Beyazıtmış. Ne bilim ben

Taksim-Kadıköy arası 110 sefer nolu halk otobüsünde, kitap okumaya en elverişli yerde oturmuş, gecenin 22:30'unda hareket saatini bekliyorum. İnsanlar ağır aksak biniyorlar otobüse. O saatlerde pek kalabalık olmuyor. Her halükarda oturabiliyorum. Birden bir turist geldi ve muavine İngilizce yaklaşık 45 dakikadır Beyazıt otobüsünü beklediğini ve gelip gelmeyeceği ile bilgisi olup olmadığını sordu. Muavin adamı anladı ama Türkçe cevap vererek;

-Nerden bilim ben Beyazıt otobüsünü yaw? Git hareket amirliğine sor. Ben diyom sanki buraya gel diye. Bekle işte sende. Gelir elbet. Töbe töbee, cık cık cık..

Ben gülüyorum ki evlere şenlik. Neyse ki bir Hereos atladı ileriye ve turiste yardım etmeye başladı. Şöförden biraz beklemesini, yabancının sorununu halledip hemen döneceğini, o vakte dek hareket etmemesini rica etti.

5-6 dakika sonra Hereos otobüse döndü. Muavin;

-Gitti mi Beyazıt'a?

Hereos;

-Ya abi burdan fünükiler olayı varmış. Yeni öğrendim. Oraya yönlendirdim işte.

Adam arkalara doğru geçerken muavin söyleniyordu;

-Ben senin ülkene gelsem Türkçe konuşsam kaç kiş yardım eder? Heeçç. Sen neyine güvenip Türkçe bilmeden buralara geliyon anlamıyorum ki? Beyazıtmış. Ne bilim ben...

Çıkıyosa bütün dolmuş!

Borçlar Hukuku dersinde hoca gene bizi idari hakim zannetmiş ve en kazık sorulardan müteşekkil 4 sayfalık soru kağıdını koymuş önümüze. Boşlukları bile dolduramamış olarak sınavdan çıkmışım. Moralim alabildiğine bozuk. Eve dönüyorum. Dolmuştayım. Eski ifadesi ile 350 bin lira olan dolmuş parasını ödemek için 500 bin lira verdim. Şöför absürd bir radyo kanalını dinliyor. Tuhaf bir gözlüğü var. 500 bin lirayı uzatınca sesleniyor;

- Kaç kişi?

Benim zaten sinirim tepemde. Bağırıyorum ve minibüs kopuyor;

-Çıkıyosa bütün dolmuş!

Yannis otubuz bu baba!

Dünyada ondan daha inaçı birini daha tanımadım dersem yalan olmaz. Babam. Eğer o bir şeye karar verdi ise mutlaka olmalı.
Girizgah mühim. Asıl hikayeyi besleyecek çünkü:)
8 ayı beyaz, 3 ayı ayaz,1 ayı yaz bir memleketten Sivas'a gideceğim. Babam ve annem yolcu edecek beni. Gece 03:00'te orada olacağım. Birileri gelip beni alacak diyorum, babamın içi rahat. Oysa çok defa taksiye biniyorum inince.
Sivas'a giden araçları bilirim. Ama bu başka bir araç. Babamın bir arkadaşının otobüsü. İçeriye ilk adımımı atıyorum ve gerisin geri aşağı inip, babama;
-Baba bu Sivas arabası değil. Babam;
-Nasıl değil. Yanlış otobüse mi bindireceğim seni. Töbe töbe. HemTalat Beyamcan arabada. O seni gidene dek kollayacak. Ben;
-Ya baba ne kollaması? Ne Talat Bey'i? Hem bu araç Sivas'a bile gitmiyor.

Biz böyle tartışırken, otobüstekiler de bizi seyretmekte. Bir yandan da cıklamalar.
Rabarba;
-Cık cık cık. Bak kıza babasına nasıl da çemkiriyor. Okumakta kâr etmiyor bu devirde. Saygı okulda öğretilmiyor ki? Cık cık cık.
E babam bu sözleri işitince, inadım inat damarı da şaha kalkmaz mı? Annem kaş-göz işaretleri ile "Bin şu arabaya" diyor. Yanıma gelip kulağıma fısıldıyor;
-Ayol adamın huyunu biliyorsun. Sen biniver otobüse, yolda iner kendi otobüsüne binersin. Sizinle mi uğraşıcam bu buz gibi havada.
Mesaj alınmıştır. Arzu biner otobüse. Hostes koltuğundayım. Sevdiğimi bildiği için babam burayı almış. Yolda şöför soruyor;
-Nerede ineceksin kızım?
Ben;
- Sivas'ta.
Adam bir "hımm" çekti ve sonra konu konuyu aça aça sohbete koyulduk. Muavin de çay&kahve taşımakta muhabbete. Tercan'a girerken şöför aşağıdaki cümleden sonra koptu. Gülüyor;
-Buradan biz Karadeniz'e sapacağız. Bu araba Sivas'a gitmez:)))
-Biliyorum gitmediğini de niye gülüyorsunuz?
-Üniversiteye giden kızsın. Yanlış arabaya bindiğini ne zaman anlayacaksın diye bekliyordum. Hehehehee heh heee(Önlerden duyanlar da gülüşmeler.)
-Ben severim aktarma yapıp gitmeyi. Şimdi mesela Tercan'da inip, başka otobüse bineceğim. İyi oluyo böyle. Heh heh he. (Töbe töbe! Manyak yurdum insanları. Dengesizler.)
Babama nasıl kızıyorum. Serde yiğitlik var. Paşa paşa iniyorum. İçimdeki diğer ses, git Karadeniz'de bir ilde in, ordan geç Sivas'a. Yol boyunca da şu yurdum insanlarını canından bezdir diyor ama saat ilerliyor. Gece yarısı artistlik edeceğim derken başıma bir şeyler gelecek diye cesaret edemiyorum. İniyorum otobüsten. Başka bir firma ile Sivas'a gidiyorum.
------
Babama durumu anlatmıyorum. O hala doğru otobüs olduğundan emin. Zaten unutmuştur hadiseyi:)

Ben Hayvan mıyım?

Sivas-Erzurum otobus hattı. Kars Turgut Reis ya da Doğu Kars firmasının gece 24:00 otobusundeyim. Sene yanılmıyorsam 96.
Emekli asker olduğu her halinden belli bir beyfendi iki koltuk önümde oturmakta. Niye dikkatimi çekmişti acaba?
Muavine soruyor;
- İlk mola yeriniz neresi?
Muavin:
-Orda mı ineceksiniz?
Beyfendi;
-Hayır. Soruyorum.
Muavin;
-Tercan.
Beyfendi;
-Peki beni Tercan'a vardığımda uyuyorsam uyandırın.
Muavin:
-Tamamdır.
.......
Sivas-Tercan arası oldukça uzun gelirdi bana. Alabildiğine dağ ve kıraç alanlar. Bir de gece olunca, sadece uyunabilir. Tabi benim gibi şöförlerle muhabbet etme ve elindeki kaseti şöför yanında dinleme hobisi olan biri değilseniz.
Neyse Tercan'dayız. Yarım saat çay ve ihtiyaç molası:)
Mola bitti ve biz yollardayız. O da ne beyfendi uyanmış. Muavine, "Tercan'a daha çok var mı?" diyor. Muavin çok pişkin.
-Hehhe. Tercan'ı geçtik beyamca.
Beyfendi;
-Öyle mi? Peki beni neden u-yan-dır-ma-dı-nızzzzzzz?
Muavin;
-Kusura bakmayın unuttuk. Ama acil bir ihtiyacınız varsa otobüsü durdurabilirim.
Beyfendi;
-Bakın! Ben Tercan'da durmak isteğimi ielttim size. İhtiyaç molası verecektim. Şimdi bana kalkmış bunu unuttuğunuzu mu söylüyorsunuz?
Muavin, kızgın adamın suyuna akıyor;
-Haklısınız ama ben unuttum.
Beyfendi;
-Unutmak mı? Senin işin buuuuuuuu? Unutamazsın!!
Muavin;
-Ya beyfendi tamam. Unuttum işte. İnsanlık hali. Bi ehtiyacın varsa, sağa çekek gör işini. Ne yapak?
Beyfendi;
-Ben hayvan mıyım? Ben köpek miyim? Böyle dağ başında nasıl ihtiyacımı giderme mi istersiniz? Sizi şikayet edeceğim. Sizi, sizi......Hıhh.
Muavin;
-İndireyim burada şikayet et istersen.
Biraz sesini kısarak devam eden muavin; "Töbe töbe. Ne var yani, şurda insen, işini görsen ölürsün değil? Hayvanmış. Sık şimdi kendini. Erzurum'a kadar gider bu yol."

Not: Mola yerlerinin kaçırmanın bedelinin neler olabileceğini öğrenmiş olan ben, bu konuda çok dikkatli olmayı öğrendim:)
Asker olduğundan emin olduğum adamsa en son yüzü kıpkırmızı olarak Erzurum'da inerken görüldü.

Dinlenme Tesisinde Duz mu Yaladın?

Isparta'dan Kars'a gidiyorum. Yol uzun. Hem de çok uzun. Yolcular tuhaf. Hava sıcak. Muavinse tanımlanamaz bir vaka. Ben ve bir arkadaşım arkalarda bir yerdeyiz. Hemen yanımızda da Kars'a değil de Paris'e gidiyorum havasında bir ceylan hatun. Uçak yolculuğunda sanki. Yüksek sesle konuşmakta ve tüm otobüstekilerin ve özellikle muavinin aklını başından almakta. Muavin hep yanımızda. Önlerde de bir beyamca var. Seslenip seslenip su istiyor. Muavin, hatundan ayrılmanın ve şuh sohbetini kaçırmanın siniriyle suyu verip geliyor. O da ne? Adam tekrar su istiyor. Muavin kuduruyor ve bağırıyor;
-Ne var yav ne var? Dinnenme tesisinde duz mu yaladın?
Ben ve arkadaşım dumur ve kopuş....
Su istemek mi? Bu muavinden mi? Sesimi çıkarmadım ayol. Densiz bana bir laf edecek, direkt kavga sebebi. Öyle ,çek müsait yere ineceğim, de denmez. Zor yıllar. Otobüsler yakılıyor falan.
20 saat yol gittik ama çoook şey öğrendik:)

Kabataş-Zincirlikuyu istikameti

Kabataş'tan ATV'ye doğru gidiyorum. Arkama birinin 5, diğerinin 13 olduğunu sandığım iki çocuk oturdu. Anneleri ve nineleri de arkadaki boş koltuklara. Anne arkadan bağırıyor;
-Alper, Mert'in kabanını çıkar terlemesin.
Mert;
-Anne az kaldı ama daha tellemedim.
Alper;
-Kabanın önünü açtım ama daha terlememiş anne. Terlerse çıkarıcam.
Gayet sesliler ve aksanlı Türkçe konuştuklarına göre Avrupadaki vatandaşlarımızdan sanmaktayım. Yanılmıyorum. Küçük olan Türkçe konuşuken araya Almanca kelimeler sokuyor ve Alper sürekli uyarıda bulunuyor. Türkçe konuş diye. Ama küçük olan o kadar şirin konuşuyorki, onları dinliyorum ve gülüyorum. Tüm otobüs gibi.
Mert;
-Ben buyyunce basketbolcu olcam.
Alper;
-Basketbolcu olma! Futbolcu ol.
Mert;
-Neden?
Alper;
-Futbol çok heyecan verici.
Mert;
-Basketbolda heycan veyici.
Alper;
-Benim bir keresinde kafam patlamıştı. Süperdir futbol.
Mert;
-Kafan mı patladı? Peki sonna nasıl tamir ettiler?
Alper;
-Tamir değil o tedavi.
Mert;
-Ya ben kafamın patlamasını istemiyoyum. Futbol da istemiyoyum. Ben basketbolcu olcam.
Alper;
-Ben de senin basketbolcu olmana asla izin vermiycem.
Mert;
-Ya lütfen basketbocu olayım. Lütfeeen.
.
.
.

Hostes Koltuğundaki Kız-I

Otobüsleri bi sevdiğim bi de sevmediğim zamanlar var. İçinde sigara içilirkenki dönemler yolculuk etmek hele de, doğu illerine, tam bir cehennemdi. Sonra sigara yasağı geldi şükür. Ama bundan bahsetmeyeceğim. Ben sizlere muavin delikanlılarla yaşadığım ve niyeyse otobüs denince aklıma gelen varlıklardan söz edeceğim.
Turan. Bizim dükkanın karşısında onlarında manifatura dükkanları var. Bir müşteri gelipte dükkana gitmesi gerekmese tüm günü bizim dükkanda geçirir. 8 kardeşler ve 4 erkeğin 2'si uzun yol şöförü(Söylemesi ayıp bu abilerinden birinin adı Mustafa. Ben ortaokul sondayım o vakitler. Mustafa abiyi her gördüğümde de bir tuhaf oluyorum. İçim hoş oluyor falan...), biri muavin diğeri de O. İdeali otobüs şöförü olmak. Öyle bir anlatıyor ki şöförlüğü dersiniz yolların CEO'su. Öyle yani. E o öyle anlatınca benimde içime bir sevda düşmez mi? Uzun yola çıkmak! Oysa beni araba tutardı o zamanlar. Ama sorun değilmiş bu. Benzin içersem azıcık, bir daha ömür billah araba tutmazmış. Yalnız benim sevdam başka. Şöför değil muavin olacağım ben. Her yanını da göreceğim memleketin. Nasıl görmekse? Hayal işte. Gel zaman git zaman Turan abilerinin şöförlük yaptığı araçlarda muavinliğe başladı. Araba sürmeyi de öğrendi. Her sefer sonrası dükkana gelip anlatıyor yol hikayelerini. Ben içli içli dinlemekteyim. E Turan görürsün sen! Elbet ben de düşeceğim o yollara. Senin gidemediğin yerleri de ben anlatacağım ballandıra ballandıra. Sonra, sonra büyüdük işte. Lise son sınıftayım. Üniversiteye hazırlanmaktayım. Lise 2,5 yılda bitti. Turan hep yollarda. Zaten muavin olmak istediğimden artık emin değilim. Mühendis olsam daha iyi olacak gibi.
***
Vee mühendis olacağım derken işletmeci oldum. Yollardayım. Tatillerde, bayramlarda eve gelirken otobüslerdeyim. Israrla hostes koltuğunda gelmek istiyorum. Sağolsun firmalar kırmıyor. 9 saatlik yolu şöförle konuşa konuşa, arabesk dinleye dinleye bitiriyorum. Muavinlerin en sıkı dostuyum. Tavsiye eder miyim? Şiddetle! Eğer uzun yolda bir muavin ile aranız iyi ise sabaha dek çay, kahve, kek eksik olmaz.
.
.
Daha anlatacaklarım var ama diğer yazılara. Şimdilik merhaba niyetine otobüse bindik. Hayırlı yolculuklar. Ararsanız hostes koltuğundayım.