Otobüsün ABC'si

Şehirler arası yolculukları oldum olası severim (olduğum tarih 25.08.1980) Bu sevgi daha nekadar sürer bilemiyorum ama karayolları yol yapmaya devam ettikçe bu sevgide kendisine yeni sapaklar bulup yoluna devam eder düşüncesindeyim.

Yıl 1999.

Üniversiteden arkadaşım Gençay,Savaş ve ben Antalya yolculuğu için birden bire karar alıyoruz. Gece saat 10. Evde boş boş otururken birden "Gençay sen Antalyalı değil misin? Eee o zaman hadi size gidelim, bi çay içmeye" Konuştuğumuz anlarda bulunduğumuz konum tam olarak Bursa...

Hemen biletler ayarlanıyor ve Antalya yolculuğuna çıkmak için terminalde soluğu alıyoruz.
Soluk soluğa-yız...

Hafif yağmur çiseliyor, gece yarısı olmuş. Bekleme salonuna sanırım uyku gazı salınmış. Herkes biryerlere kıvrılmış, kafalar bir sağa bir sola şuursuzca düşüyor. Horultu sesleri arasında otobüsün yanına varıyoruz. Yol uzun malum, yanımızda Leman, dergi v.s. alet edavat alınmış kendimizi içeri atıyoruz. Otobus arka 4 lüsü bize ait. Sorun biz 3 kişiyiz. Nesi sorunsa? diğer koltuğada ıvır zıvır koyulacak işte, belli. Daha yolculuk başlamadan böyle ıvır kıvır işlerle beynimizi yormanın ne mantığı var. Saçmalık işte...

Arka koltuklara gömülüyoruz. Önümüzdeki ikili koltuğun koridora bakan kısımda yaşam konusunda bizden takriben 40 yıl daha deneyimli bir beyefendi torunuyla konuşuyor. Artık Son kelimeler. Otobus şöförümüz motoru çalıştırıyor. Beyfendide konuşmasını tamamlamak üzere. Birden muavin beliriyor. Sanki ışınlanmış gibi.

Abi telefonu kapatalım tehlikeli bişi bu otobüs için.

Yaşça tecrübeli beyefendi hemen telefonu kapadı ama bu muhabbetin kapandığı anlamına gelmiyordu. Muavin amcaya baktı...

Hepimiz ölebiliriz. Çok tehlikeli bişi bu telefon. Sen ABC nedir biliyor musun? Beyfendi biraz tedirgin kafasını bilmiyorum manasında sağa sola salladı. İşte bu işaret herşeyin başlangıcı oldu...

Şimdi amcacım ABC bi kilit sistemi, frenlerle alakalı bişi diskler var. Sen telefonla ohh ne güzel konuşuyorum derken o canavar aletin çıkardığı bişiler bu ABC yi bozuyor. Sonra noluyor? Frenler tutmuyor. Sen basıyosun frene haydaaa. Küt çarpıosun öndeki arabaya. Bak bu gençler bilir.- İşte sıra bize geldi-. Ben derginin altına girmiş kıs kıs gülüorum ABC nedir ya :O) Muavin iyice uçmuş kaptırmış kendini hala anlatıyor. ABC çok möhim bişi. Beyfendide sanki otobüs kazasına sebep olmuş gibi biraz suçluluk duygusuyla onu dinliyor. Neyse sonra ön sıradaki koltuklardan bir yolcu muavini çağırdı da mu muhabbet kesildi. Ben arkada savaşla beraber gülme krizine girdim. Gençay'da muavinle yüzyüze tüm muhabbet boyunca kaldığından gülmemek için şekilden şekile girdi. Muavin gittikten sonra Beyfendinin koltuğuna doğru eyilip,

Efendim muavin biraz bilgisiz ABC değil ABS olacak o anlattığı. Sizde zaten seyir halindeyken konuşmadınız ki sanırım biraz heyecanlı bi arkadaş.

Beyfendi bana döndü. Ben biliyorum ABS yi ama muavin söyleyince ABC diye, sanki yeni bir teknoloji çıktı diye düşündüm diyip gülmeye başladı. Bizde eşlik ettik.

Antalya sıcaktı, güzeldi eğlenceliydi. Ama otobüsün içinde geçmediği için bu maceraları sansürlüyorum. Oto(büs)kontrol

Dinlenme Tesisinde Duz mu Yaladın?

Isparta'dan Kars'a gidiyorum. Yol uzun. Hem de çok uzun. Yolcular tuhaf. Hava sıcak. Muavinse tanımlanamaz bir vaka. Ben ve bir arkadaşım arkalarda bir yerdeyiz. Hemen yanımızda da Kars'a değil de Paris'e gidiyorum havasında bir ceylan hatun. Uçak yolculuğunda sanki. Yüksek sesle konuşmakta ve tüm otobüstekilerin ve özellikle muavinin aklını başından almakta. Muavin hep yanımızda. Önlerde de bir beyamca var. Seslenip seslenip su istiyor. Muavin, hatundan ayrılmanın ve şuh sohbetini kaçırmanın siniriyle suyu verip geliyor. O da ne? Adam tekrar su istiyor. Muavin kuduruyor ve bağırıyor;
-Ne var yav ne var? Dinnenme tesisinde duz mu yaladın?
Ben ve arkadaşım dumur ve kopuş....
Su istemek mi? Bu muavinden mi? Sesimi çıkarmadım ayol. Densiz bana bir laf edecek, direkt kavga sebebi. Öyle ,çek müsait yere ineceğim, de denmez. Zor yıllar. Otobüsler yakılıyor falan.
20 saat yol gittik ama çoook şey öğrendik:)

Gülerim Ağlanacak Halime, Otobüste Uyuyup Uyanınca Ben...

Uykuma fazlaca söz geçiren biriyimdir. Sevmem pek uykuyu, ziyan gelir bana uykuda geçen vakitler. Ama vücuduma iyi mi yapıyorum kötü mü yapıyorum bilmiyorum. Uzun süre uykusuz kalınca beynim uyumasa bile artık uzuvlarım yorgunluktan uyuya kalıyorlar. Aniden bacağım irkiliyor ya da kolum ani bir itişte bulunuyor, sanki bana ait değiller gibi. Böyle olunca: "Heh. Bacağım / Kolum uyuyordu, uyandı" diyorum.

Hal böyle olunca, uykusuzluk durumuna söz geçiremediğim en bilindik yerde otobüs oluyor. Bir gün 3 arkadaş İstanbul’dan Bursa ya dönüyoruz. Onlar önde iki kişi, ben arkada tek kişi oturuyorum. Eğlenceli bir toplantının ardından güle oynaya geçiyor yolculuğumuz ve hepimizin pili aynı anda feribottan Yalova' ya geçince bitiyor ve işte benim uyku zamanım başlıyor;

Saat gece 00.00 a yakın. Kapı zili gibi bir sesten sonra muavinin anonsu hayal meyal kulağıma geliyor ve karanlık olan ortam birden aydınlanarak göz kapaklarımı sanki kriko ile açmaya çalışıyor. Güzelce gerine, gerine uyanıyorum. İçerisi aydınlık dışarısı karanlık olunca dışarısı malum pek görünmüyor. Ama ben bir cama yaklaşıyorum bir camdan uzaklaşıyorum. Sonra kendi kendime konuşmaya başlıyorum;

Rabia: Allah, Allah babam değil mi o ya? (bir ileri bir geri gitmeler devam ediyor)
Rabia: Allah, Allah babam değil mi o Kadir ya? (iyice cama yapışmış bir vaziyette öndeki arkadaşa soruyorum)
Kadir: Ben nerden biliyim senin babanı Rabia ya!
Rabia: A valla babam. Babaaa, babacımmm.

Dışarıya deli gibi el sallıyorum çok şükür karşımdaki de bana el sallıyor. Artık kesin babam diyorum içimden.

Rabia: Babam benim, ay bak görüyor musun Kadir bu saatte üşenmemiş gelmiş beni almaya kıyamam ya. (Gözler kısık cama son bir kez daha yaklaşıyorum kesin emin olmak için)
Rabia: Oktay babam demi o?
Oktay: ?*!
Rabia: A babama biri sarılıyor. Kim o be?
Rabia: Baba?!

İşte o anda hem beyinsel hem de vücutsal olarak tam anlamı ile uyanıyorum. Tam gece yarısı herkes de bir sessizlik tüm gözler "Yazık çok da genç daha" der gibi benim üzerimde. Babamın başka birine neden sarıldığını anlayamamanın hüznü içimde, boynumu öne eğiyorum ve otobüsten iniyorum.

Adamın babamla ilgisi yok. Babam nere o nere.

24 yıllık babamı unutturdu bana bu uykusuz hallerim:) . Artık kurtul kurtulabilirsen arkadaşların dilinden. Bir Kadir "Baba, babacım" diyor, bir Oktay "A babama biri sarılıyor" diyor. Maskara oldum dillerine. Ama kendimde kopuyorum tabi gülmekten:)

Şu yaşıma kadar, otobüste başıma gelen en komik olaydı. Kendi arkadaşlarımın dilinde Uyur - konuşur (uyur-gezerin yeni sürümü), o gece ki yolcuların zihninde ise "Genç ama beyninde bazı noksanlarını olan bir kız" olarak yer edindim.

Yine de Gülerim Ağlanacak Halime, Otobüste Uyuyup Uyanınca Ben... :))