Yine otobüs - Yine telefon

Bugün otobüste bir iki kişinin cep telefonu çaldı.
"Aha," dedim "çıngar çıkacak yine."

Bekledim ama sessizlik bozulmadı. Ne şoför, ne de yolcular ses çıkarmadı.
"Vay be" dedim "gelişme olmuş demek ki."

Aradan beş dakika geçti, tam önümdeki gencin telefonu çaldı. Açtı. Başladı konuşmaya:
"Haa otobüsteyim.... tamam... geliyorum Bakırköy'e.... tamam.... oldu... ya yoldayım şimdi... otobüsteyim. Geleceğim Bakırköy'e.. Tamam.."

O sırada önünde dikilmekte olan yaşıtı "kapat telefonu" dedi. [Tanışıyorlar mı bilmiyorum ama onlu yaşlarının son günlerini yaşıyormuş gibiydiler. Taş çatladı 20 yaşındalardır.]

"Allah Allah," dedim "işte şimdi çıngar çıkaracak birisi."

Sonra ne dese beğenirsin telefonu kapatan çocuğa:
"Şimdi bu arabalar sıfır ya, fren muhabbeti falan var bunlarda. O yüzden cep telefonu yasak."

Sonra parmağı ile otobüsün muhtelif yerlerine yapıştırılmış sticker'ları gösterdi. ("Muhtelif" sözcüğü ile "sticker" kelimesi ilk defa bu cümlede bir araya geldi!)

"Bak, o yüzden her tarafta cep telefonu yasak işareti var. Fren muhabbettinden." dedi.

Beş yıldır "sıfır" kalmayı başarmış bu otobüslerimizle gurur duydum, gurur.

Otobüste bir başka telefon hikayesi

Bakırköy'den yeşil otobüse bindim.
Akşam saatleriydi. İş çıkışı telaşı olmadığı için tenha idi otobüs.

En arka sıralardan birine geçtim. Açtım sakin sakin kitap okuyorum. O sırada bir kız da yan sıraya gelip oturdu. Telefonda konuşarak arka sıralara kadar nasıl geldiğini merak ettim. (Herhalde şoförün yanından geçerken telefonu saklıyor, bileti bastıktan sonra kaldığı yerden devam ediyor olsa gerek.) O tarafa dönüp bakmadım ama kızın telefonda konuşmasını duyduğum için herhalde ona "yasak!" diye işaret yapanlara "bir saniye, kapatıyorum şimdi" işareti yapıyor da konuşmaya devam ediyor sandım. Meğersem öyle değilmiş! Nereden mi anladım?

Bir dakika bile sürmedi ki karşımdaki sırada oturan birisi yerinden kalkıp kızın yanına geldi. "Bu otobüslerde telefonda konuşmak yasak!" diyerek. Kız konuşmasına devam ediyordu yani "bu adam yerinden kalkıp niye yanıma geliyor ki" diye duraksamadı bile. Sonra elindeki telefonu bırakmayarak "bir saniye, birisi bir şey diyor bana" diye hafifçe telefonu yanağından uzaklaştırdı. Adam "bu otobüslerde telefonda konuşmak yasak!" diye tekrarladı.
Peki kız ne mi yaptı?
Kaldığı yerden telefonu yanağına yasladı (yani adama hiç "peki, tamam" bile demeden) ve telefondaki arkadaşına "bu otobüslerde telefonda konuşmak yasakmış. kapatmam lazım" dedi.

Telefon konuşması bittikten, yerinden kalkıp kızı uyaran adam yerine oturduktan sonra kafamı kaldırdım. O kızı daha önce de bizim hatta görmüştüm. Yani "şehire dışarıdan gelmiş biri" değil.

"İyi rol yaptı" dedim içimden.
Benden birkaç durak önce de indi.

ona binin!

2-3 yıl kadar önce , 110 Kadıköy-Taksim hattında Beşiktaş’ ta Tansaş'ın önündeki duraklardan yeşil otobüse biner binmez İETT şoförü; arkadaşla bana sesleniyor:

- Bakın arkada 112 var, ona binin!

Biz o an dumur haldeyiz tabi! Bir şey diyemedik.

* Peki ne demeliydik..?

- Sana ne kardeşim, istediğim otobüse binerim!
ya da...?

Bayram otobüsleri

Bu bayramda otobüse binemedim, ama olsun. Geçen sene, Ramazan Bayramıydı galiba. Üçüncü günü idi. Taksim'den Bakırköy'e dolmuşla geldim (ayrıntı; sahilden) ve otobüs durağına geçtim. Planım, Bakırköy'den otobüse binip eve ulaşmak. Ama bayramların son günleri hani bi "bayram değil sanki" durumu olur ya. Öyle bir vakit sanırım. Ortalık sessiz sakin.

Baktım yeni yeşil otobüslerden biri bekliyor. Durak da tenha. Atlayıverdim hemen. Arkadaki cam kenarı koltuklardan birinin altına atacağım kendimi (ışığı iyi olan yerlerden biri) ve eve dönünceye kadar kitabıma gömüleceğim.

Alışkanlık tabi, biner binmez ak-bil'i basıverdim. Sonradan jeton düştü ama suratıma bakan şoför bi hatırlatmadı bile: "Olm, bayramda bedava, basmadan geçebilirsin" diye. O şoföre çok bozuldum. Halbuki basmadan önce beş-altı saniye "iki el yan ceplere" figürü ile ak-bil aramıştım. Bir ses etmedi şoför amca! Pes doğrusu.

Daha da kötüsü, benden sonra otobüse binen herkesin bilet kutusunun yanından elini kolunu sallayarak geçmesini izlemek oldu.

"Amaaaan" dedim ve kafamı indirdim kitabıma. "Bayramın kutlu olsun şoför amca."

p.s. 2084 yılına not. 2000'lerin başlarında, iett bayram süresince otobüsleri bedava yapardı. Haa, bi de köprü ve otoyollar da ücretsiz olurdu. Belki 2084'te bunlar unutulur diye not edelim dedik.

Otobüs Hikayesi - Klima ve Telefon

İki gün önce otobüse bindim. Hani şu yeni Mercedes'lerden. Klimalı olanlar. Yere yakın. Koltuk sayısı az olanlardan. (E yeter be, konuya gir.)

İlk duraktan bindiğim için oturdum. Bakırköy'deyiz. Açtım, kitabımı okumaya başladım. Kitabım derken, benim yazdığım kitap değil tabi. Ama kitap bana ait, o yüzden kitabım diyorum. Para verip aldım. (Tamam anladık, uzatma.)

Motor çalışınca, şöför klimayı da açtı tabi. Hava çok sıcak değildi o gün, ama iyi geldi bana, üzerimdeki yağmurlukla soğuk hava birbirini çok güzel dengeliyordu. O sırada, arkadan bir kadın sesi yükseldi. "Şöför beeey, klimayı kapatır mısınız, hava zaten soğuk."
Klima anında kapandı. E tabi ben de yağmurluğumu çıkardım üzerimden. Otobüs hareket etti, ben hâlâ kitabımı okuyorum. Dedim ya, ben yazmadım o kitabı ama para verip aldım, o yüzden benim kitabım. (Düğmeye basıp indirecem ama seni otobüsten.)

Bir süre sonra klima yine açıldı. Ben kitabımı okumaya devam ediyorum. Yola çıktık ve ilerliyoruz. Aradan yirmi dakika kadar geçti mi bilmiyorum ama otobüste bir gürültü çıkmaya başladı. Kafamı kitaptan kaldırıp ön tarafa baktım. Şöförün yanında dikilmekte olan yolculardan biri, şöför ile bağırarak konuşuyorlardı. Ses "rabarba" olarak geliyordu kulağıma ama görüntü bir "inatlaşma" görüntüsüydü. Huysuz bir genç adam, şöför ile inatlaşıyordu. Neye inatlaştıklarını anlayamadım ama huysuz adamın yalnız olmadığı çıktı ortaya. İki kişilermiş. Şöför bir yandan otobüsü kullanıyor, bir yandan da adama derdini anlatmaya çalışıyor ama adamın dinlediği yok. Otobüsten kendisine destek çıkar mı diye etrafına bakıp duruyor fakat kimse adamdan yana çıkmıyor.
En sonunda yolculardan biri patladı: "Ya kardeşim, şöförü rahat bırakın inatlaşmayın, adam hem otobüs kullanacak hem de sizinle mi uğraşacak" deyince şöföre destek arttı.

Genç adam, "kötü adam" durumuna geldi bir anda. Yanına diğer arkadaşını da alarak, şöförü tehdit etmeye başladı. "Tanıdıklarım var benim, işsiz bırakırım seni" gibisinden bir inatlaşma başladı. Şöför de "ne yaparsan yap, yeter ki sus" dedi.

Peki genç adam n'aptı? Tuttu, telefonu açıp biriyle konuşmaya başladı. Otobüs ani bir fren yaparak kenara çekti ve şöför yerinden kalkıp bu genç adamın yanına geldi. "Kardeşim sen bana kaza mı yaptıracaksın, görmüyor musun, bu otobüste telefonda konuşmak yasak" demez mi?

Adam, şöförü hiç iplemeyerek konuşmasına devam etti. Şöför artık iyice kızmıştı. Yolcular da şöförden yana çıktı ve gürültüler başladı. "Kapatsana telefonu, yasak kardeşim", "İnadına yapıyor", "şuna bak, şöförü hiç iplemiyor bile" benzeri yorumlar gelmeye başladı. O sırada, klimanın kapatılmasını isteyen kadının kim olduğunu gördüm. Çünkü konuya direkt olarak başka bir boyuttan girdi:
"Lütfen şöför beyi rahat bırakır mısınız?" diyerek. "İnsanlar evine gitmek istiyor, oyalamayın lütfen şöförü" dedikten sonra ekledi, "şöför bey, siz de şu klimayı kapatır mısınız artık?"

Kadının üzerinde, kürklü bir mont vardı ve klimayı kapatmasını istiyordu bu hengamede.

Yanımdaki adam ise, beni güldüren cümleyi kurdu: "Ya bu kadar da duyarsız olunmaz ki, telefonu kapat diyor, adam hâlâ telefonda konuşuyor."

Neden mi güldüm? "Duyarsız" sözcüğünü herkesin her durumda kullanmasını sağlayan medyadan dolayı güldüm.

Neyse, otobüs ilerlerken, genç adamın yanındaki arkadaşı ne dedi biliyor musunuz şöföre?
"Son durakta görüşeceğiz seninle!".

Otobüs kısa bir süre sonra durak olmayan bir yerde durdu ve şöför otobüsü terk etti. Niye mi? Yol kenarındaki polis arabasını görünce "tehdit" konusunu polislere bildirmek için. Otobüsteki yorumlar: "Adam haklı, tehdit ettiler onu, güvenliği tehlikeye düştü şimdi."

Evine gitmek için sabırsızlanan insanların bir kısmı otobüsten indi. Tehdit eden adamla, arkadaşına baktım. Nasıl da tırstılar, yüzlerindeki renk attı. Polis geldi otobüse. Sinip kaldılar. "Varsa gerçekten bir şey, gelin karakola ifade verin" dedi polis. Adamlar ağızlarını bile açmadılar. Polis de "bu tırsıklar ancak kendilerini tehdit eder" diye düşündü herhalde, otobüsten indi. Otobüs yoluna devam etti.

Ben inerken, o iki dümbüğe baktım. Yanyana sinmiş, oturmuşlardı bir koltuğa. Son durakta ne yaptılar acaba merak ediyorum. Klimayı kapattıran abla da (belki benden bile küçüktür, yaşını çözemedim) inmişti ben inerken.

Garip bir yolculuktu. "Duyarsız" kalamadım, yazayım dedim.

Otobüs Hikayesi - Kusmuk

2003 falan, bir belediye otobüsüne bindim, işe gitmek için. Otobüs boş gibiydi ve orta sırada hasta bir genç kadın ve yanında da kocası olduğunu düşündüğüm adam vardı. Kadının hasta olduğu yüzünden anlaşılıyordu. E5'e çıkar çıkmaz, kadın böğürerek çıkardı yere. Kimse bir şey yapamadı. Utanmıştı belli ama ne yapabilirsin ki...

Kocası ile apar topar indiler otobüsten. Ön sıralardan bir amca, elindeki gazete ile yerdeki kusmuğu örttü. Düşünmeye başladım, kötü bir şeydi. Kontrol edememek bazı şeyleri. Önlem mi? Önlem her zaman işe yarar mı? Küçük bir torbacık bile bulamadığın anlar olur...

Neyse, birkaç gün sonra da, ağzına kadar dolu bir "halk otobüsü"ndeydim. Biletçi ile göz göze gidiyoruz. O kadar dolu ki otobüs, utanmadan yolcu almaya devam ediyor. Binenler de mecbur o sıkış pıkış otobüse binmeye çünkü bir sonraki otobüsün ne zaman geleceğini bilemiyorsun iş dönüş saatlerinde (eskiden öyleydi, şimdi bilmiyorum).
Herifle bakışıp duruyordum. Demirlere tutunup sıkı bir tekme atsam iki bacağımla, acaba adamı camdan dışarı fırlatabilir miyim diye hesap yapıyordum. Sonra aklıma o kusan kadın geldi. Midem kalksa da herifin üstüne kussam diye düşündüm ama... Yok, kusamadım.

Bir şey diyeyim mi. Gelse idi, kusardım herifin üstüne. Çekinmeden. Çok kızıyordum onlara. Sebebi de vardı. Saatlerinde kalkmıyorlardı çünkü belediye otobüsü ile aşağı yukarı aynı saatlerde kalkıyorlardı ve belediye otobüsünden önce durağa varıp tüm yolcuları kaldırmak için böyle tıkış pıkış otobüslere mecbur ediyorlardı insanları. Nefret etmek için yeterli bir sebep, değil mi?

Kusamadım adama gitti. Pis herifler. Şimdi nasıl da adam gibi çalışıyorlar. İ.E.T.T. el koydu olaya da.. Gerçi ben de çoktandır iş dönüş saatlerinde binmedim ya o otobüslere.

Artık, halk otobüslerine binmemeye özen gösteriyorum. Durakta biraz daha bekleyerek, adam gibi oturulabilen ve insanları öteki hırtlara nazaran daha rahat taşıyan İ.E.T.T. otobüsüne biniyorum. Yolda okuyabildiğim kitaplar, yanıma kâr. Paranın da, namusu ile çalışan memurlara maaş olarak gittiğini biliyorsun en azından. Halk otobüsüne verdiğin nakitin, hangi mafyaya haraç olarak gittiğini bilmemek gibi değil.

Otobüs Hikayesi - Cep Tel ve ABS

Herkes bilir. Yeşil Otobüslerde "CEP TELEFONU YASAKTIR".

Aklım hala almıyor bunu. Hiç unutmam bir ara, "Cep telefonu açık olduğu için kaza yapan yeşil otobüsleri gösteren gazete küpürleri" bile astılar bu yeşil otobüslere. Çevreci ya, çekmediği kalmadı gariban otobüslerin ve ona binen yolcuların.

İlk başlarda birinin telefonu çalmaya görsün, nasıl da hakaretlere maruz kalırdı insanlar?
Ağzını açıp da bir şey diyemeyecek kadar korkak olanlar da Carlos'un annesinin bakışlarına bürünür, pis pis bakarlardı telefonu çalan kişiye...

Yalan mı?

Artık bunu aştı insanlar sanıyordum.
Geçen hafta, bir kadın bindi. Yeşil otobüs. Buraya ablasını ziyarete gelmiş herhalde, bir kadın. Durakta "parayla binebilir miyiz" diye sordu da bindi.
Birisinden aldı Ak-Bil'i, bastı, geldi parasını vermeden önce sordu, "Ne kadar?" diye.
Sorduğu kadının suratını göremedim ama yadırgayıcı bakmış olacak ki, açıklama ihtiyacı hissetti; "Ben otobüse binmiyorum da.." diye. O yüzden bilmiyormuş yani.

Neyse, verdi parasını Ak-Bil sahibine. Oturduğu gibi telefonu çaldı. Önce şöför baktı dikiz aynasından ters ters. Sonra, şöför arkasında her daim oturan yaşlı kadın (nedense hep şöförün arkasında bir yaşlı kadın oturuyo olur, ilginç) Carlos'un annesi bakışlarına büründü kadına doğru.
Kadın açtı telefonunu, konuşuyor "Haa, evet evet. Bindim şimdi, geliyorum, yoldayım" dedi. Şöför kibarca "Telefonunuzu kapatır mısınız" diyor, o sırada bakmıyor yola falan (kazaların sebebi cep telefonu değil, cep telefonu kapatın demekten yola bakmayan şöförler aslında! ) ha haha ha

Önce şöför, sonra şöförün arkasındaki aksi bakışlı yaşlı kadın, ne yapıp edip kapattırdılar telefonunu bu "otobüse binmeyen" teyzenin..

Ben de bunları izledim. Beş durak sonra inecektim zaten.

Buradan yetkililere sesleniyorum, hurafalerle insanları birbirine aşağılatmayın lütfen. Saçmalığı kesin. ABS ile cep telefonu arasındaki arasındaki bağlantıyı anlatın da, halk sizi bir güzel parçalasın!

Geçenlerde otobüste yaşlı bir amca vardı, onun beynine girdiğimde şöyle düşünüyordu: "Bizim oğlanın arabada da ABS var, ama cep telefonu ile konuşuyor. Bu otobüsün ne farklılığı var?"

Dikkati de, başka birinin "Cep telefonunuzu kapatır mısınız beyfendi" diye seslenmesi ile dağılmıştı. Canını sevenler, belediye otobüsünde bile belli ediyor kendini.

ABS'nin açılımı, tarafımdan; "Aptalların Bilmediği Sistem" olarak değiştirilmiştir!

Bu da böyle biline!