ablamdan bir adet hollanda ma'cerosu

Yıl 1988, ben kendimi aşıp enginlere de sığamadan taşıp Hollanda'ya gittimdi. Gittim diyorsam, şimdi Ankara'ya bile gitmeyeceğim bir miktar para cebimde sahte pasaport elimde şeklinde… Yani kayıt kuyut yok orada olduğuma dair. Neyse Hollanda kucak açmış beni beklemiyor tabii, ama o zaman Türklük bu kadarda prestijsiz değil gibi… Hollandaca dil bilgim ise elif mertek kıvamında.
Her an paranoya bakışlarla çevremi süzmekte olduğumdan yanımdaki insanlar beni sık sık uyarıyorlar ama o duygu insanın içinde öyle güçlü ki, engel olamıyorum. Bir de istikrarlıyım, nerede hangi ortamda olursam olayım paranoyamdan ödün vermiyorum. Bir gün gene etrafa bakarken bakarken tramvaya bindim. (Nereden nereye gidiyorsun? Evden işe-işten eve mi, geziyor musun? Elbette, para yok diyorum sana nerede gezeyim başlangıçta?!)
Tramvayda sivil giyimli, ama resmi bir görevi olduğunu anladığım baya iri kıyım 2 kişi bana bir şeyler demeye başlamasın mı?! Anlamazdan geliyorum (ne dediklerini zaten anlamıyorum da, bana söylediklerini anlamazmış gibi yapıyorum) ama onlar çok ısrar ediyor, ille de bizi anla tonunda hep aynı cümleyi tekrarlıyor.
Ben sevgili yurttaşlarımdan o kadar çok yabancılar polisi ve sınır dışı etme hikayesi dinlemişim ki, adamların kesin polis olduklarına kanaat getiriyorum… Ne kadar korktuğumu anlatmam mümkün değil.
(EEE?) Eeesi, nihayet yardım sever ve Türkçe bilen bir Hollandalı konuyu anlattı, adamlar sadece kontrolörmüş, kaçak yolcu var mı diye bilet kontrolü yapıyorlarmış... Biletimi gösterdim ve gideceğim yere daha 3-4 durak olmasına rağmen indim yürüdüm yürüdüm, kendime ancak gelebildim…
İşte beyle canım, o zamanlar şimdi bizim belediyelerin çok müthiş bir buluş sandıkları 1 saatlik seyahatlerde aktarmalar ücretsiz uygulaması vardı Hollanda’da. Bilet saatini geçip geçmediğini de bu kontrolörler denetliyordu.
(KAHRAMAN ABLAMMM!)

ablamdan bir taksi hikayesi

Bizim buradaki taksi durağında sıkça rastlaştığım bir şöför anlattıydı.
Bizim sitenin biraz yukarısında Emlak konutları var, pembe yüksek binalar.
O binalardan telefonla araba istiyorlar ve sırada da bizim Rizeli şöför var.
Her taraf kar buz bizimki gidiyor bir süre bekliyor hanım aşağı iniyor, arabaya oflaya puflaya biniyor ve "E-5 e dönünce inicem." diyor.*
Şöför kızıyor ama bir şey söylemiyor, kadın bir de çıkartıp 50ytl uzatınca... kendi ifadesiyle "günaha girmemek için" diyor ki, "hanımefendi yakın mesafeye para almıyoruz."
Aradan zaman geçiyor yine İstanbul'da kar yağıyor, aynı kadın yine aynı duraktan araba istiyor veee sıra yine aynı arabada!
"Oni kafama yazdım ki unutmayayım diye" diyen şöförümüz gidiyor, kadın biniyor "Kadıköy'e iskeleye." diyor.
İskelede kadın çıkartıyor 20 ytl uzatıyor ve de üzerini beklemeye başlıyor, bizim Rizeli şöför de bekliyor.
Kadın ne var gibilerden bakıyor aynadan yüzüne, o da kadına bakıyor..
Kadın para üstü diyecek oluyor bizimki "Valla hanımefendi, yakın mesafeye para almıyor uzak mesafeye de para üstü vermiyoruz." diyor..
Kadın hala çırpınıyor "Bütün arabalar mı?" diye soruyor, zira kendisi aradan 1 yıl geçtiğinden unutmuş bile, "Hayır," diyor bizimki "sadece ben...".
Sanırım o zaman anlıyor kadın durumu aşağı iniyor ve kapıyı kapatıyor.

*Anadolu yakasından olmayanlara not: Kadının taksiye bindiği Emlak Konutları ile E-5 arası mesafe yürüyerek iki ila üç dakika, çok çok ağırdan alırsanız beş dakika sürüyor.

2007 / ilk taksi maceram

31 aralık gecesi dışardaydım, sabah 3 sularında bir arkadaşın suadiye'deki evinde buldum kendimi. yine sabaha kadar oturdum, sabah olunca da kahvaltı, modadakahvaltı diye tutturdum.
evdeki diğer 3 kişiden ikisi bilfiil pire sirki işletmekle meşguldü, üçüncü de hımbıl çıktı, evin yakınlarındaki bir pastaneye sürükledi beni. havasız, küçük, iç bunaltıcı bir pastanenin kuru, katır kutur mini pizzalarını yedirdi.
sonra oradan kalktık ve ben hiçbirisi benimle gelmese de moda'ya gideceğimi bildirdim. tabii ki kimse beni sallamadı, ben de bir taksiye binip "kadıköy'e doğru, lütfen" dedim. moda'da oturan pek sevgili bir ahbabımı aradım ama hala uyuyordu. biraz şevkim kırıldı, "fikir değiştirdim, bağlarbaşı'na gidelim" dedim.
tam ben camdan dışarı bakıp, havadanekadargüzelbuhavadauyunurmuhiçyılınilkgününeböylemibaşlanırhımbıllarbenyinedegitsemmi diye düşünmekteyken, taksici konuştu:
hanımefendi, şimdi sabah sabah bir arabesk çalayım da açılalım mı, ne dersiniz?
şöyle bir dikkatlice baktım şöföre, hayır hiç öyle bir tipi de yok ki, kırasım gelmedi, "olur tabii" dedim.
"ferdi tayfur sever misiniz, ferdi tayfur çalayım mı?"
hanımefendi? arabesk? ferdi tayfur?
sanırım hala evdeyim ve ayılamadım diye düşünerek, bir yandan da camdan dışarı bakıp kıkırdamamaya çalışarak yanıtladım, "olur tabii".
ve beklenen an geldi, müzik başladı, taksinin içini beatles'tan yesterday'in ilk notaları doldurdu ve taksiciyle aynı anda gülmeye başladık.
harikulade bir yolculuk oldu moda'ya kadar, şakacı şöföre teşekkürlerimle..

anlattım rahatladım

bundan bir yıl kadar önce, ofisimiz seyrantepe'deyken, bir akşam beşiktaş'a gitmek üzere 27SE'ye bindim. herşey mevsim normallerinde seyrederken, ne göreyim? arkadaşlar, nick cave'in gençliği tam karşımda oturuyor! o tuhaf uzunla kısa arası saç modelinden, kurtla kuzu arası yüzhatlarına, (hatırladığım kadarıyla parlak mavi) takım elbisesine ve dahi ilk üç düğmesi açık gömleğine kadar düpedüz o'ydu ey yolcular... insan insana benzer de bu kadar mı benzer, benzerse de koca istanbul'da seyrantepe-beşiktaş hattında mı ortaya çıkar?
bu da böyle bir anımızdı işte...

çok samimi görünüyordunuz

ya bayram arefesiydi ya da bayramın ilk günü. moralim çok bozuktu, evime sığamadım, kadıköy'e kaçtım. hep gittiğim yerde birkaç kadeh birşeyler içtim, gece 2'de hala berbat hissettiğimi fark edince eve dönmeye karar verip kalktım. kapıda şeytan dürttü, moda'ya doğru yürüyeyim biraz dedim, taksiye de oradaki duraktan binerim, hava alırsam iyi gelir belki, falan filan.
moda caddesini yarılamışken karşıma hemen hemen benim ebatlarımda, simsiyah bir sokak köpeği çıktı. tanımadığım köpeklerden, hele sokak köpeklerinden tahmin edemeyeceğiniz raddelerde korkarım, ama bundan korkmadım nedense. geldi, geldi, tam önümde durup o koca patilerini göğsüme dayadı. resmen sev beni diyor. sevemem seni dedim, ablalarım tanımadığım kedileri, köpekleri sevmeme izin vermiyor. (bu konuda biraz sabıkalıyım, kuduz aşısı yemişliğim var zira) bu defa da elimdeki hırkanın ucunu dişleriyle çekiştirmeye başladı. oyun istiyor. oyun da oynayamam dedim, ona da kızarlar. caddenin ortasındayız hem dedim, ezileceğiz şimdi. hem ben senin bildiğin kızlardan değilim dedim. biz böyle hırkayı iki ucundan çekiştirip dururken gelen bir taksiyi durdurdum, ben bu taksiyle evime gidiyorum bırak bakayım artık hırkamı dedim. bıraktı ve taksiye bindim. takside kriz halinde gülmeye başladım, iki dakika kadar konuşamadım gülmekten. sonra da taksici deli falan zannetmesin diye olanları anlattım.
taksici, o sizin köpeğiniz değil miydi, dedi.
haayır canım, sokak köpeği, dedim.
aaa, dedi, ama ben sizin köpeğiniz sandım, çok samimi görünüyordunuz!

anlatmasam çatlardım

geçen akşam ofisten kaçmış, eve dönmeye çalışırken
tam da trafiğin belalı saatlerinde
otobüs seyrantepe'den çıkana kadar yarım saat kırkbeş dakika falan geçmişken
üstelik te o geceye dair bütün planlarım suya düşmüşken
ya sabır çeke çeke levent'e ulaşmışken
trafik yine kilitlendi.

tam 4 levent in bitip 1 levent in başladığı o gıcık düğüm noktasındayız
saat 7 suları
açlıktan midem sırtıma yapışmış durumdayım.

tam karşımdaki koltukta oturan kadın
çantasından bir hamburger çıkarıp yemeye başladı!

iki dakika sabredebildim, sonra şöförden rica edip indim
metrocity nin oraya kadar yürüdüm.

eskiden ayıp değil miydi böyle şeyler?
ya da ben mi ağaç kovuğunda falan büyüdüm?

Fethiye-İstanbul

Geçen cumartesi öğlen saatlerinde harikulade bir tatilden gri bir İstanbul'a döndüm, ayağımda toz kalmamış da olsa yazıyorum işte.
Fethiye'den otobüse binerken içimde, yanımdaki koltuğun boş olmayacağını bilmekten kaynaklanan hafif bir endişe vardı. Bileti alırken özellikle belirttiğim gibi (cam kenarı değil mi? eminsiniz değil mi?) sevgili camımın kenarında oturan teyzeyi görünce de içimden bir eyvah çektim hemen. Zira, cam kenarını görünce otobüsün kalkmasını beklemeden derhal yerleşen oportünist teyzelerin çeneleri de düşük olmaya meyillidir. Neyse ki teyzem biletimi görmeyi bile talep etmeden sevgili camımın kenarını boşaltıp koridor tarafına geçti de keyfim yerine gelir gibi oldu. Tabii, 12 saatlik yol boyunca iş bankasında mülakata alınmış aday muamelesi görmemek için bunu pek çaktırmadım. Mümkün mertebe ifadesiz, çok gerekliyse de nazik-ama-soğuk-uyuz-genç yüzümü takındım. Sonra da zaten i-pod u taktım, tekerlek döndü, zzzz.
Buraya kadar yine asayiş berkemal, kopuş noktasını ilk molamıza 10 dakika kala yaşadım. Gece saat 3 falan olmalı, berbat bir karabasan-kabus silsilesinden dilim damağıma yapışmış olarak uyandım. Uyku sersemi, su için muavini çağıracakken, muavinin zaten hemen arkamdaki koltukta oturan yolcuyla tartışmakta olduğunu fark ettim. O kafayla konunun tüm detaylarına vakıf olamasam da, "su" lafının geçtiğini duyup sustum. Ortalık sakinleşince de yanımdaki teyzeye "su isteyemiyor muyuz şimdi?" diye sormuş bulundum. Teyze benden daha insancıl çıktı ve küçük şişe suyunu benimle paylaştı. Sonra tek bir cümlecik çıktı ağzından ve bir daha da yol boyunca konuşmadı. Orta yaşlı teyzelere dair algılarımı tuz-buz etti ve gitti yani.
Şimdi siz benden o cümleyi bekliyorsunuz ama malesef benim "iyi misin evladım, uykunda çığlık atıyordun?" sorusunu o teyze kadar nazik bir şekilde ifade edebilmem mümkün değil..

biraz saçmaladım sanki ama paylaşmak istedim..

pazar günü cüzdanım çalındı.
öyle, kendi halimde, muhtemelen biraz da dalgıncana, yürürken, toplam beş dakika içinde.
(beş dakika olduğunu biliyorum, çünkü dolmuştan indiğim yerden cüzdanımın artık bende olmadığını fark ettiğim yere mesafe o kadar, tamam mı?)
evet, biliyorum, bütün suç bende. çantama fukara sümüğü stilinde yapışmalıydım, yapmadım.
konu cüzdanın çalınmış olması değil aslında. cüzdanı çaldırdığımı fark ettikten, o sersemlikle büyüklerimi arayıp bu durumlarda ne yapıldığını öğrendikten ve karakolda ifade verdikten sonrası..

karakoldakiler eve dönecek param olup olmadığını sordu, var dedim.
arkadaşlarım sordu, var dedim.
abim sordu, var dedim.
cebimde beş kuruş yoktu, beş kuruşum da çalınan cüzdanımla beraber gitmişti.
ama akbilim vardı.
otobüse binip evime döndüm.
yol boyunca da iett'ye dua ettim.
umarım akbil hırsızlığı diye birşey yoktur, ya da varsa bile popüler olmaz :)

tek kelime: taksiciler

ned in yazısını biraz geç gördüm.
ama bu taksicilerle yaşanan sinir harpleri öyle bir konu ki, beş yıl öncesinden kalma bir hikayeyi de hala aynı hırs ve heyecanla tartışabilirim.
taxi driver'da bir laf vardı:"yağmur yağarken, kentin kralı taksicidir" diye.
yağmurda taksi arama kabusu bir yana, nedir sahi bu taksicilerin zulmü?
hayır zaten bir şekilde ihtiyacım olmasa neden taksiye bineyim, başka yöntemler de var bir yerden bir yere ulaşmak için değil mi ama? ocağına düşmüş sefil bir faniye neden bu kadar kötü davranırsın be adam?
bir kere güzergahı asla beğenmezler:uzun mesafe olmaz, arabayı teslim edeceklerdir; kısa mesafe olmaz, parasını beğenmezler; karşıya geçmezler, trafik vardır; vardır oğlu vardır..
sonra bozuk paraları asla yoktur, müşteri olarak birincil görevlerimizin arasında üzerimizde tam gideceğimiz yerin tuttuğu kadar nakit taşımak vardır. aksi takdirde de başımıza geleceklere (taksicinin hakaretamiz bakışları altında araçtan inip, parayı bozdurup, hala çalışmakta olan taksimetrede yazan tutarı ezik ezik ödemek gibi) peşinen razı olmamız gerekmektedir.
çok uzattım biliyorum ama o kadar çok anım var ki sürüngen taksicilerle, başladım mı kendime mani olamıyorum. en iyisi bundan belki bir sene kadar önce başımdan geçen bir hikayeyle kapatmaya çalışayım:
sabahın kör saatleri, acelem var, beşiktaştan nişantaşına gideceğim. bir taksiye bindim. üzerimde de daha o sabah atm'den çektiğim iki adet 20'lik banknot dışında para yok. nişantaşında ineceğim yere geldiğimizde şöförle aramızda geçen diyaloğu zorlanmadan tahmin edersiniz sanırım:
"bozuk yok mu abla?"
"yok haliyle, daha yeni çıktım evden, bunu da yeni çektim bankadan."
"bozdurcaz o zaman."
"peki bozduralım."
bu şekilde benim inmem gereken noktadan itibaren 500 metre ilerisine kadar tüm simitçilere, kuruyemişçilere ve gazete bayilerine bozuk para sorarak ilerledik. netice sıfır. sorduğum son yerden de olumsuz yanıt alıp taksiye döndüğümde, sürüngen herif cebinden bir tomar bozuk para çıkardı ve son noktayı koydu:
"eh, hiç istemiyordum şimdi bozuk paralarımı vermeyi ama, madem bozduramadın.."
öldürmez misiniz??

ablamlar bir keresinde..

zamanlardan geçmiş zaman, o eski, rengarenk chevrolet dolmuşların zamanı. kahramanlar ise küçük ablamla ortanca ablam. bir gece taksim'den bağlarbaşı'na dönecekler, geççene bir vakitte. dolmuşa biniyorlar ve dolmasını beklemeye başlıyorlar. beklerken de çeneleri boş durmuyor tabii. karıncayı karanfile bağlayarak 10 menopoz teyze kudretinde geyik çevirirken, laf dönüp gece sokaklarda kadın olmak sorunsalına geliyor. küçük ablam biraz takıkçana bu konularda. hemen çantasından bir küçük kutu çıkarıp ortanca ablama demo yapmaya başlıyor. kutunun içinde, nişanlısının ıdısının dıdısının almanya'dan getirdiği göz yaşartıcı bir sprey var. ne yapıyor, kokuyor mu, nasıl kokuyor, etkili mi derken, küçük ablamı konuşmak kesmiyor ve dolmuşun içinde sıkıveriyor spreyi. ikisi birden kendini dolmuştan dışarı atıyor hemen ve dışarıda beklemeye başlıyorlar. neyse, sonunda doluyor ve kalkıyor dolmuş. lakin tüm yolcuların ağzında aynı laf:"bir tuhaf kokuyor sanki". bütün camlar açılıyor ama koku gitmek bilmiyor. olayın tavan noktasıysa, orta sırada oturan şişmancana bir teyzenin yol boyu, "ay benzin mi kokuyor, ne kokuyor, benim tansiyonum var, kalbim var, bayıldım, bayılacağım,.." şeklinde ablamların ödünü koparması oluyor. tabii ki marifetlerini dillendirmiyorlar ama bağlarbaşında kendileri dolmuştan zor dışarı atıyorlar..
(dipnot:sözkonusu spreyi çocukken deodorant zannedip oyuncaklarıma sıktığımı, sonra da güzel kokuyor mu diye kokladığımı ve yüzümün gözümün şiştiğini eklersem, sanırım ablamların neden o kadar panikledikleri daha anlaşılır hale gelir:))