Bizde şans yok ki

Yer Mecidiyeköy metrosu. Düzenli bir anons: "Perona gelecek olan metro yolcu almayacaktır. Lütfen bir sonraki metroyu bekleyiniz" En az on kere söyledi sanırım.
Metro perona gelince içinde de yolcular olunca haliyle inanmıyoruz. biz bineriz bu metroya diyoruz. Huraaaaa! Sonra kös kös geri iniyoruz. Trenin ışıklarını söndürüyor vatman.
Metro tam hareket edecekken içerde kalanların olduğunu farkedince kapıyı bir kez daha açıyor, içerden 6-7 kişi iniyor ve kapıyı hemen kapatıyor, hareket ediyor.
Bir bakıyoruz, bir kızla bir erkek hala metronun içindeler. Alakasız yerde oldukları için birbirlerini tanımadıklarını varsayıyoruz.
Hemen arkamdakiler muhabbete başlıyor: "Abi baksana adam hatunla kaldı, karanlık da zaten. Bizde şans yok ki bize böyle bir şey denk gelsin!" "Evet abi ya hakkaten öyle."
Devamını dinlemiyorum muhabbetin, devam ediyormu bilmiyorum.

Fare bizden

Mecidiyeköy metro girişindeki uzun koridorda (koridor denmez herhalde ama ne denir bilemedim) duvarın dibinde ceviz büyüklüğünde bir fare yavrusu, bakıyorum neredeyse hiç hareket etmiyor. Yoluma devam ediyorum, akbilimi basıyorum.
Güvenlik kişisini görüyorum, yanına gidiyorum ve "Orda fare var, haberiniz olsun" diyorum.
Güvenlik kişisi duruyor, düşünüyor ve "O fare buranın, evet" diyor.
"Tanıdık yani" diyorum
Evet anlamında başını sallıyor şapşal bir gülümsemeyle.
İçimden "bununla mı uğraşacağım" diyorum ve devam edip metroya biniyorum.

Aklınızda bulunsun, mecidiyeköy metroda küçük bir fare görürseniz korkmayın, tiksinmeyin, şaşırmayın.
O fare bizden:)

Şişhane Metro

ilk kez bindim bugün, Taksim'de aktarma yaparak. Şişhane'ye yaklaşırken hoparlör'den ses geldi:

-Şişhane' bu yöndeki son istasyonumuzdur.

Bu kaydı yapanlar Şişhane'nin o hat için ilk ve son durak olduğunun farkında mıydı acaba.

Metrodan indikten sonra bir km falan yürünüyor heralde güneşi görmek için. ama çıkarken bir oda gördüm ki evlere şenlik bir yazı kapısında, makina yoktu yanımda maalesef:

- köpek var girilmez!

metro, köpek, ben kimim Allah'ım, burası neresi???????

Metroda Thriller

Barış, İngiltere Defteri'nde görmüş.

Londra metrosundan bir Thriller 25'nci yıl kutlaması. Benim de hoşuma gitti. Videoyu buraya da taşıyoruz. İstanbul metrosunda böyle bir kampanya yapmak için metro hattının biraz daha uzaması gerekiyor galiba. Hani Taksim'de başladığın gösteri, daha 4 Levent'e geldiğinde henüz yarısına bile gelmemiş olabilir. : ) (yoksa o hat sadece bana mı o kadar kısa geliyor?)

Otobüslerde Sık Karşılaştığımız Kitaplar Bölümü: 1. Olasılıksız

Olasılıksız diye bir kitap var. Birkaç yıldır, kitabevlerinde, gazetelerde, dergilerde, oralarda, buralarda görmüşsünüzdür. İnternetten satış yapan yerlerde de (Pandora, İdeefixe, ilknokta gibi yerlerde) halen ilk üç sırada bulunuyor. İlginç bir şekilde, kulaktan kulağa yayılarak satış rekoruna koşuyor (çoktaaan Da Vinci'nin rekorunu bile kırmıştır belki de) ve otobüste, metroda bile rastlanabiliyor.

Bu kitabı şimdiye kadar sağda solda hep aynı özet cümlesi ile duydum. Kitabı okumamış olan birisi, okuyan kişiye sorduğu zaman, şu cümleyi duyuyor genelde: "Adamın biri var, devamlı olasılık hesabı yapıyor ve kumar oynuyor."

En son, havaalanı servisinde yan tarafımda oturan iki kızın konuşmasında duymuştum.
- Aaa Olasılıksız'ı mı okuyorsun. Bu kitabı herkes bana tavsiye edip duruyor. Nasıl bir şey? Beğendin mi sen?
- Valla güzel. Adam, devamlı olasılık hesapları yapıyor ve kumar oynuyor.
(Bu cümlenin ardından "kazanıyor mu peki?" diye soran olmadı henüz. Demek ki "olasılık hesabı" yapabilen kişilerin kumarda iyi para kazanacağına dair bir inanç da yerleşmiş.)
- Ben de okuyacağım. Dedi kız ve ben servisteki "Olasılıksız" sohbetine kulak vermeyi kestim.

Siz de otobüste Olasılıksız'ı okuyan birine rastlarsanız... Sakın "bu kitap ne hakkında" diye sormayın. : )

Yürüyen Merdiven Anlaşması

Metro ve tramvayda aslında gizli bir "yürüyen merdiven anlaşması" ("sözleşme" bâbında) var. Bu anlaşmaya göre yürüyen merdiveni "yürümeden" kullanan yolcuların sağ tarafa dizilerek geçecek olanlara yol vermesi gerekmekte. Şehire yabancı insanların bile ilk seferinde çözebileceği bu anlaşmayı bozanlarda "kasıt" aramak gerekiyor sanırım.

Geçtiğimiz haftalarda Mecidiyeköy metro durağından yukarı çıkmaya çalışan bir grup, bu anlaşmayı bozan bir hergeleye rastladı. Yürüyen merdivenin önce sağ tarafına geçip sonra yürüyerek çıkmaya devam edecekmiş gibi yapıp sol tarafta dikilerek aşağıdan yorgun-argın çıkmaya çalışan bir sürü insanın önünü kesmeyi "eğlence" zanneden bir herifi gördük hep birlikte.

Kendisinin de bir gün önemli bir işi olduğu sırada önünün kesilmesini ve bunun "eğlence olmadığını" anlamasını ümid ediyorum. Anlarsa. Sanmam.

Haftasonu Notları - Metro - Dolmuş - Metro

AKM'nin önünde, trafik hep sıkışır. Az ötedeki dolmuş durağına sapacak olan sarı dolmuş, yolcuları yolun ortasında indirir. Üstüne de Yapı Kredi reklamı verilmiş. "Bekleme Yapmayın" yazıyor reklamda. Bu sırada dolmuşun önünden geçmekte olan ben, bi dolmuşun üstündeki reklama, bi arkada bekleşen araçlara bakarak yoluma devam ediyorum. İroni.

Oradan metroya geçiyorum. Trenin gelmesini beklerken kendimi makinistin yerine koyup bir müddet düşünüyorum. Kabuslarına giriyor mudur acaba o arada bir aydınlanan dipsiz koridorlar. Otobüs şoförlerine imreniyor mudur acaba "en azından etraflarında bakmaya değecek bir şeyler var" diyerek. Git git bitmeyen bir koridor. Arada bir, duraklara geldiğinde aydınlanıyor dünya. Sonra tekrar karanlığa bırakıyor kendini. Tünelleri ışıklandırsan ne olur ki... N'apsın makinist.

Metroya biniyorum. Bu sefer de gözüme şu "imdat zili" takılıyor. Altına "gereksiz kullananlar cezalandırılır" notu iliştirilmezse herkesin basacağı düşünülüyor galiba. Merak ediyorum o zile basıldığında ne oluyor, tren acı bir şekilde duruyor mu. Zile bastığında tren dursa ne işe yarar. Hangi durumlarda basmak "ceza gerektirmez". Bu cezaya kim karar veriyor, makinist mi, duraktaki görevli mi, yolcular mı. Merak ettim işte. Kullanmak zorunda kalmasın kimse.

Sonra nereden gözüme iliştiyse, "Geberit" diye bir marka olduğunu hatırlıyorum bir anda. Ne markasıdır bu ve Türkiye'ye gelmeden önce Türkçedeki çağrışımlarını düşünmüş müdür diye düşünüyorum. Yıllardır o markanın ne ürettiğini merak edip durmuşum ama bir kere bile araştırmamışım. Enteresan.

Taksim'e dönüş. Bitmek bilmeyen merdivenler, yollar... İlerliyorum ve tam Taksim meydandaki ışığa ulaşmışken, Polis köpeğinin girişte dikildiğini görüyorum. Çok "ağır" görünen bi genç kızımız (hani ağır dediğim, gururlu) polis köpeğine uzaktan mucuk atıyor. Şaşırıyorum. Yoluma devam ediyorum.

Otobüste blogu olarak tren kazasında yakınlarını kaybedenlere başsağlığı dileriz.

işaret dili

bu da madrid metrosundan bir uyarı.
ne demek istediğini anlamam epeyce uzun sürdü:)

biz öropadaykene:)

8 aralığı 9 aralığa bağlayan gece, siz akbildaşlarım muhtemelen uyumaktaykene kar, kış, soğuk demeden sırf otobüste için araştırma yapmak adına madrid'deyim.
(tamam biraz abartmış olabilirim, o muhteşem çikolatalı tatlılarla museo del prado'yu görmek istememin de bir miktar etkisi olabilir madrid'e gitmemde:))
sınırlı bütçelerimizin el verdiği ölçülerde üç gün boyunca gezmiş, tozmuş, yemiş, içmiş, özellikle de yemişiz veee dönüş günü gelmiş çatmış. son gün hostele para ödememek adına 12:00'da çıkışımızı yapıp sırt çantalarımızı, 21:00 sularında da kendimizi, bir arkadaşın arkadaşının evine taşımışız. arkadaşın evinde bir miktar uyuduktan sonra planımız belli:
elimizdeki, üç gündür tepe tepe kullanmaktan paçavraya dönüştürmüş olduğumuz, metro haritasına göre bulunduğumuz yerden (argüelles) metroya atlayıp 6 numarayla nuevos ministerios adında başka bir durağa gideceğiz, oradan da 8 numaraya binip havaalanına. buna göre, metronun 02:00'da kapandığını da hesaba katarak, evden 01:00 sularında çıkmamız gerektiğini hesaplamışız. 00:40'ta kalkıp (uçağımız 06:30'da kalkacağından ve havaalanlarıyla sınırlı deneyimlerimiz bize paramızla rezil olmanın bir manası olmadığını öğrettiğinden) sandviçlerimizi hazırlıyoruz ve evden ayrılıyoruz.
planın ilk kısmı evdeki hesaba uygun gidiyor, lakin nuevos ministerios adlı durağa geldiğimizde saat 01:56 ve ispanyollar dört dakikanın lafını etmeksizin metroyu kapatıyorlar.
metronun güvenlik görevlisine havaalanına başka nasıl gidebileceğimizi soruyoruz ve tek yolun taksi tutmak olduğunu bunun da 30 euro'ya falan patlayacağını söylüyor. tabii ki maceraperver türk gençliği olarak bunu haza kabul etmiyoruz ve kendimizi sokağa atıyoruz.
bulunduğumuz yer bir nevi dört yol ağzı ve dört bir yandaki durakları dolaşıp geçen otobüsleri durdurmaya, kelime ingilizce konuşmayan şöförlere derdimizi türkçe ve tarzancayla anlatmaya çalışmaya başlıyoruz. tam ben ümidimi kaybetmeye başlamışken birileri bizi bir otobüse doğru kışkışlıyor, otobüs şöförüne ispanyolca havaalanı diyoruz bize olumsuz birtakım işaretler yapıyor, neyse ki sonra arkadan biri çıkıp (sanırım ingilizce) bu meretin havaalanına değilse de ona yakın bir yere gittiğini, gecenin bu saatinde bundan iyisini de bulamayacağımızı açıklıyor.
otobüs gecenin içinde madrid'in (haliyle) hiç görmediğimiz yerlerine doğru yol alıyor, hava buz, yol bitmek bilmiyor, insanlar yavaş yavaş iniyor ve otobüste sadece biz üç ahbap çavuşlar kalıyoruz, şöför sorularımızı anlamak için herhangi bir gayret sarfetmiyor, neyse ki metro haritamız var, gittiğimiz yerden havaalanına en olmadı yürüyerek ulaşabileceğimizi hesaplıyoruz.
otobüs gideceği yere ulaşıyor sonunda: barajas diye bir yere geliyoruz. çift yönlü bir yol, durağın orda şöförleri sohbet eden üç otobüs, durağın az ilerisinde iki araçlı bir polis ekibince icra edilen çevirme dışında in cin çift kale.
hah, diyoruz, polis bulduk, en olmadı acır götürürler bizi havaalanına.
hava buzzzzz.
polislerden biri ortaokul seviyesindeki ingilizcesiyle ordan yürümek yahut taksiye binmek dışında bir seçeneğimiz olmadığını söylüyor. polislerin karşısında kaldırımda taksi beklemeye başlıyoruz. burdan 6 euro tutar demişler taksi için ve 30 euro'dan sonra artık bunu havada karada kabul etmeye hazırız, lakin taksi yok!
o soğukta belki 20 dakika bekliyoruz, bir yandan krize girmişiz gülmekten kırılıyoruz, polislere sandviçlerimizden teklif etsek bizi bırakırlar mı havaalanına, durdurdukları arabalardan biriyle bizi de yollasalar ya, vb fikirlerimizin hiçbiri mümkün görünmüyor, zira soğuğa dayanamayıp tekrar yanlarına gidip "burdan taksi geçmez mi?" diye sorduğumuzda, gayet rahat bir tavırla "yani geçer de bazen 10 dakikada bir, bazen 20 dakika sonra iki tane" şeklinde yanıtlıyorlar.
mesajı anında alıp havaalanına doğru yürümeye başlıyoruz.
neyse ki birkaç dakika sonra bir taksi beliriyor hızır gibi ve bizi havaalanına götürüyor.
11,50 civarında bir ücret ödüyoruz, polislerin bize söylemeye gerek görmedikleri üzere, havaalanına girmek için taksiciler ekstra 5 euro alıyorlarmış meğer (bizdeki köprü parası tadında) ama hiç gözümüzde değil havaalanına varmışız ama biz de bitmişiz zira..
havaalanında geçireceğimiz saatleri böylece yolda macerolarla değerlendirirmiş olduk, tavsiye eder miyim, etme mi:)

Metroda Yüksek Teknolojik Reklam

Ankara Metro&Ankaray'da eskiden 50*70 Panolara reklam afişi asılırdı. Sonra tek bir reklam koymaktansa monitör koyarız beşer saniye reklam gösterir daha çok para kazanırız dediler bu panoların içine fotoğrafta görülen monitörleri yerleştirdiler. Bu ekranlar bi süre önce sebebini bilmediğim bir şekilde çalışmaz oldu.


En sonunda hangi cin fikirlinin işiyse ekranı söküp içine reklam için yazısını koymuşlar. Resimde görünen yazı ekranda görünen zaman zaman değişen bir yazı değil, bildiğimiz kağıda çıktı alıp ekranı tornavidayla açıp kağıdı içine yerleştirmişler elektrik masrafı olmasın diye:) Şimdi bu adamlar reklam verenler için de ekranları söküp içine kağıt afiş mi koyacaklar acaba bilemedim, benden çok merak eden varsa numarayı arayıp bizi de bilgilendirebilir:)

Bakakalırım Giden Metronun Ardından

Kardeşimin buraya yazdığı romantik bir metro yazısı :)

Koşa koşa gelmiştim sana, evet geç kalmıştım. Bu yüzdendi belki de koşmam. Görmüştüm seni, bekliyordun orada. Seni görünce daha da hızlandım, tam yanına geldim. Ama sen kapıyı yüzüme kapattın ve gittin. Bakakaldım ardından. Serde erkeklik vardı, ağlayamazdım. Yağmur yağıyordu Ankara'da ve hoca yoklama alıyordu.

Ağır ağır 'ineceksin' o merdivenlerden...

Yeni bir şehrin otobüslerine ve diğer ulaşım araçlarına alışmak; havasına, suyuna, taşına, toprağına alışmaktan daha bir zor geliyor bana da. (Burada hemen sevgili Selim Yörük'ün çok sevdiğim Müsait bir yerde inebilir miyim İstanbul? yazısı aklıma geldi.)

Ankara'ya gelişimin henüz ilk ayını bile çıkmamış. Beynimi tam kapasite çalıştırıp bütün şehri öğrenme telaşı içindeyim. Ama öğrendiğim semtler listemde yarım bir Bahçelievler'den başka bir şey yazmıyor henüz.

Bir şehrin kaybolmadan öğrenilemeyeceğini hep savunurum. O yüzden yanında şehri tanıyan biriyle gezerek, o yolların ve raconların akla kazınmasını beklememek gerek. O çamura gireceksin, o telaşa düşeceksin, soğuk terler döküp tövbeler edeceksin, iç sesine küfürler öğreteceksin... Bak bakalım unutuyor musun bir daha o yolları?

Ben de o zamana kadar Ankara'yı, ancak yanımda ablam olduğu halde tanıyorum. Ve sonunda artık kaybolma zamanımın geldiğini düşünüyorum.

Bir gün okul çıkışında eve değil de Kızılay'a gitme kararı alıyorum. Önemli bir karar vermiş olmanın güveni bana acayip tripler pompalıyor. Tomb Raider edasıyla atlıyorum servise. Şoföre "Kızılay'a çek, çabuk!" diyorum. Şoför amcadan "dörtte kalkir servis, az bekle" cevabını alınca kendime dönüyorum. Dört geliyor, hareket ediyoruz. O Köy Hizmetleri binası senin, bu Diyanet İşleri binası benim, çirkinliklerine henüz alışamadığım yapı manzaralarını izleyerek Kızılay'a varıyorum.

Kızılay başımı döndürüyor. Dost'tan çıkıp Bilim ve Sanat'tan fanzin topluyorum. Elim kolum dolu kafe keşiflerine çıkıyorum. Nerenin çalışanları daha samimi, nerenin müzikleri daha bana göre hepsini tek tek öğreniyorum.

Akşam oluyor. Metro istasyonunu bulup içeri giriyorum. Soğuk terler sırtımdan dökülmeye başlıyor. Çünkü metroya ilk kez kendi başıma biniyorum! Öncelikle biletim yok. Bilet almalıyım. Öğrenci pasomu henüz almadım, buna rağmen öğrenci bileti alabilir miyim acaba? Bilet ne kadar diye sorarsam Ankara’da öğrenci olmadığımı zannederler mi? Hadi bileti aldım, o kartı makineye sokup çıkarırken sorun yaşar mıyım? Gören olur mu? Ya turnike açılmazsa, olur mu olur. Özet olarak, kendimi bin yıllık Ankaralı gibi hissetmek, kimseye bu işlerin acemisi olduğumu göstermemek istiyorum. Bu yüzden de, zaten ördek kıvamında olan ben “şaşkın ördek” mertebesine yükseliyorum.

Metro ve Ankaray hatlarının kesiştiği duraktır Kızılay. Ankaray hattı için, turnikeyi geçtikten sonra sağ ve sol taraflardan aşağıya inen merdivenler vardır. Trene bu merdivenlerden iner, sonra bir merdiven daha iner öyle binersiniz. Karşı tarafta, yolun karşı tarafındaki girişten gelenler için, yine giriş ve çıkış turnikeleri vardır. (Baktım anlatamayacağım çizeyim dedim. Baktım çizemiyorum, anlayanlar anlamayanlara anlatır artık diye düşündüm. Lütfen aşağıdaki çizimden, benim resim kabiliyetim hakkında sonuçlar çıkarmayınız. Photoshop bu, bilmeyenin elini 2 yaşındaki haline döndürüyor. Resim, üzerine tıklayıp büyütünce daha iyi görülüyor.)



Ben bu telaşe içerisinde gidiyorum, bir tam bilet alıyorum kendime. Sorun yok. Turnikeye bileti sokuyorum, bana geri veriyor, geçiş açılıyor. Sorun yok. Ama bundan sonrası ne? Bilmiyorum. Sağ ve sol taraflara da bakmıyorum, bakıyorum da görmüyorum koca koca merdivenleri. Yahu, birkaç kere de bindim bu trene, insan bir dikkat etmez mi nereden varılıyor hedefe diye? Burası da pek tren geçecek bir yere benzemiyor. Ray yok, tünel yok, daha çok büyük bir hol gibi. Tenha bir saatti demek ki, koyun gibi takip edebileceğim gelip geçen birileri de yok. Zaten bekleyecek mecalim de kalmamış. Zira orada bulunan herkesin beni izleyerek ‘işte bir hıyarloti daha’ deyip ‘nıhaha haha haha’ diye güldüklerini zannediyorum.

Bütün bunları düşündüğüm birkaç saniye içinde karşıda, benim girdiklerimle aynı olan turnikeler gözüme çarpıyor. ‘Herhalde’ diyorum kendi kendime, ‘başka bir yol olmadığına göre buradan çıkılıyordur.’ Gidiyorum, karşıdaki çıkış turnikelerinden bir güzel çıkıyorum. Aslında metronun yeraltından gittiğini, mantık olarak trene varmak için bulunduğum yerin aşağısına inmem gerektiğini biliyorum. Ama aklımı adrenalin kaplamış bir kere. Gidip oradaki merdivenlerden birinden yukarı çıkıyor ve kendimi yine Kızılay’da buluveriyorum!

Şimdi, Kızılay’dan Ankaray’a bineceğim her zaman, o merdivenleri görünce gülümsüyorum. Halbuki o kadar büyük ve o kadar meydanda duruyorlar ki, hala nasıl olup da göremediğimi anlamıyorum. Asıl komik olan, kendimi Kızılay’da bulunca ‘amaaan’ deyip, bir şey olmamış gibi tekrar gezmeye devam etmemdir. Kızılay’dan Kızılay’a gittim ben o gün.

Aşk Her Yerde

Dün Bahçelievler'den Kızılay yönüne giden Ankaray trenlerine bindim. Karşılıklı duran ikili koltuklardan birine oturdum. Karşımda 20- 21 yaşlarında bir kız vardı. Tam kitabımı çıkarıp okuyacakken kızın bir şey dediğini duydum. Tek başına olduğu için bana söyleyebileceğini düşünerek, merakla yüzüne baktım.

O anda aynı trende bulunsak bile aslında onun çok ayrı bir yerde olduğunu farkettim. Yüzünde kocaman bir gülümsemeyle -belli ki- aşık olduğu kişinin ona söylediklerine, o anda veremediği cevapları veriyor; veya verdiği cevabın kendisini şapşal durumuna düşürdüğü düşünerek tatlı tatlı kendine kızıyordu. Gözlerini ileride, benim arkamda bir yerlere odaklamış, gülümseyip duruyordu. Ağzından çıkan yarım yamalak bu cümle aslında, içindeki heyecan dur durak bilmeden kabardıkça kendine yer bulamayan birkaç sözcüktü sadece.

Birkaç sene önce, aşıkken insanın ağzına, yüzüne, eline, koluna nasıl mukayyet olamadığını bizzat yaşadığım için, o kız için az önce yazdıklarımı düşündüm. Yoksa, deli veya dikkat çekmeye çalışan biri olduğuna hükmederdim kesin. Kontrol odası beyinden kalbe taşınıyor işte bir süreliğine, engel olmak ne mümkün!

Metroda kardeş kavgası

Yaklaşık bir sene önce Ankaray'la Beşevler'den Kızılay'a gidiyordum. Çaprazımdaki dörtlü koltukta, tam benim karşıma gelecek şekilde yanyana oturan iki kardeş vardı. Abla olduğu belli olan kız 11, erkek kardeşi de 9 yaşında falandı tahminimce (nokta tahmini:)).

Ankaray yolculukları genelde sessiz olur. Belki de bana hep öyle denk gelmiştir, bilmiyorum. Konuşacağınız varsa da sessizce konuşursunuz. Bu yüzden, iki kardeşin aralarında geçen muhabbete yakınlardaki herkes kulak misafiri olmuştu. Başta ben tabi.

Önceleri sakin sakin konuşurlarken, nasıl olduğunu hatırlayamadığım bir şekilde, ufaktan ufaktan tartışmaya başladılar. Tartışmanın boyutu kısa sürede 9-11 yaş arası kardeşlerde sıkça görülen (kardeşimle benden biliyorum) inatlaşma seviyesine ulaştı. İnatlaşmanın konusu 'inersin, inenmezsin'di. Abla kardeşine, böyle yapmaya devam ederse hemen şu durakta ineceğini söylüyor, kardeşi ise 'inemezsin kiii, inemezsin kiii' diye ablasını gaza getiriyordu. Maltepe durağına yaklaştığımızda abla ne kadar kararlı olduğunu göstermek için kalkıp kapının yanına gitti. Kardeşse hala aynı modda dalgaya devam ediyordu. Kendi kendine çok eğleniyordu yavrucak. Ama az sonra kapılar açılıp da ablası gerçekten de inince, yüzündeki ifadeyi görmeliydiniz. Ablanın bu kadar gaza geldiğine şaşıran biz yolcular, şimdi gözümüzü ayırmadan çocuğu izliyorduk. Önce bir süre şaşkın şaşkın kapıya baktı. Sonra aynı yüz ifadesiyle önüne bakmaya başladı. O kadar tatlıydı ki, hala gözümün önünde çocuğun yüzü.

Yolculardan biri dayanamadı, 'o kadar sinirlendirirsen ablanı olacağı buydu' dedi. Bir başkası da 'ee, nasıl buluşacaksınız şimdi, nerede ineceksin sen' diye sordu. Çocuğun cevabı herkesi telaşlandırdı, çok ısınmıştık bu tatlı velete:

"Ben bilmiyorum ki...Yani, nerede ineceğimizi bilmiyorum. Ablam biliyordu, ben bilmiyorum..." dedi ağlamaklı bir sesle.

Amanın! Ablaya bak. Şimdi herkes, ablanın aleyhinde, cık cıklıyordu. Sonra, bir kadın çocuğun yanına eğildi, bir şeyler sordu. O sırada Kızılay'a geldik. Onlarla beraber indik. Kadın, ablanın muhtemelen Kızılay'a geleceğini tahmin ediyordu ve o gelinceye kadar çocukla Kızılay durağında bekleyeceklerdi.

Sonrasında ne oldu bilmiyorum, ben beklemedim. Ama hala çok merak ediyorum ne olduğunu.

2 velet ve bir metro

Yıl seksenlerin sonu aylardan ise yazdı yanlış hatırlamıyorsam ve güzide şehrimiz (deniz ural'a not : yol yakınken vazgeçebilirsin ama en yakın noktalama işareti 13 kelimetre sonradır belirteyim) istanbulumuzun ilk metrosu yapılmış bitmiş ve ilk birkaç günlüğüne beleş olarak halkın hizmetine sokulmuştu. On - Oniki yaşlarında bir velet olarak tabe böylesine bir millenyum yeniliği tarafımdan incelenmeden geçilemezdi ve geçilmedi de. (baskılara boyun mu eğiyorum nedir ama hayır 1000 kelimelik tek cümlelik bir post yakında gelecek endişe etmeyin) Ayarttığım bir arkadaşımla beraber kendimizi emniyet durağından metroya attık ve bayrampaşa sağmalcılar falan gibi varoşlara doğru giden hatta ilerlemeye başladı yepyeni toplu taşıma aracımız. Bir kaç durak geçince sanırım üçüncü duraktı sağmalcılarda inelim olduk fazla da uzaklaşmadan merkezimize. Önce ilk düşündüklerimi anlatayım bana acaip garip gelmişti metro metro diyerek yaygara yaptıkları, tamamen yer altından gitmesi önemli olan bir nesnenin yeryüzünden gitmesi.. o zaman böyle düşünmüştüm şimdi ise yorumlayabiliyorum metroyu bile türk usulu yapmışız ya ne denebilir ki. Zaten bir ara hangi belediye başkanı bilmiyorum ama bu alete hızlı tramvay ismi vermişti de sonra tamamen yüzeyden giden zeytinburnu hattı yapılınca e o hızlı tramvaysa buna ne isim vereceğiz yahu diyip tekrar metro ismini iade etmişlerdi. Bak şimdi de belediye başkanını takdir ettim rasyonel adammış yav bunun neresi metro kardeşim dedi heralde göreve gelince. her neyse ned beni dövecek blog konseptinden uzaklaşmadım umarım. biz şimdi iki velet indik metrodan istasyondan çıktık sağmalcılarda dolaşcaz neyini dolaşacaksak çıktık biraz turladık ve geri geldik ama guvenlikçi amca almadı bizi metroya. o bölgenin bütün çocukları kapıya yığılmış sabahtan beri amcanın başının belası oldukları için adam en sonunda hiç bir çocuğu içeri almamaya karar vermiş. biz arkadaşımla bi anda feci olduk tam olarak nerede olduğumuzu kestiremediğimiz ve indiğimiz durağın isminin bir hapishaneyi çağrıştırmaktan başka bizim için bi manasının olmadığı ve aşırı güvenliksiz görünen bir semtte evden millerce uzaktayız. ve tek eve gideceğimiz yolu bulabileceğimiz ulaşım aracı olan metroya binemiyoruz. adama yalanın bini bir para anlatıyoruz bir şeyler ama yemedi çocuk sarrafı olmuş iki dakkada. baktık adam nuh diyo sadece ve unutmuş bütün diğer kelimeleri biz de çaresiz dedik bu metro hattını takip edelim bir önceki durağa gidelim ordan binelim dedik ve cevreyolunun kenarından gayet yuzeyden hem de yaya olarak bir istasyon gittik. Bayrampaşaya geldik içimizde de inceden bi korku var burdaki güvenlikçi amca da böyle bir şey yapar mı diye ama baktık istasyonun onünde çoluk çocuk kalabalığı yok o zaman umutlandık ve evet bir şey demedi adam ve girdik istasyona ve evimize gidebildik. O zamanlar ilgimi çeken bir nokta da istasyonlardı çok temiz böyle kocaman yüksek tavanlı çok sakin durgun hoş mekanlar gibi gelmişti ve o istasyonlar hala da temiz ve güzel mekanlar. Acelesiz zamanlarda en sonlar istasyonlarda boş olur herkes merdivenin kendilerini ilk bıraktığı yerde dikilip bekler metroyu ya işte ben yürürüm en sona doğru otururum o durgunluğu hissederim ve metro gelir binmem önümden içindeki binlerce hayatla geçmesini o florasan ışıklarının atmosferinde izlemek güzel gelir nedendir bilmem.. Sonra o son sefer olur küfür ederek kendine çıkarsın istasyondan..

Metro reklamları. Ekran hikayesi

Geçen gün metroya bindim. Taksim'den Levent'e.
Gözüm hep şu ekranlara kayıyor.
Bir reklam vardı orada.
Başlıklarında "Haberin Google'ı ...." diyordu. Bir haber sitesiydi sanırım. Adresini almadım ama bu laf beni çok düşündürdü.

Sporun Yahoo'su, Posta hizmetlerinin Hotmail'i, Bilmemneyin MSN'i...

Metrodaki Örnek Vatandaş!! (Metro Hikayesi)

Bir gün Mecidiyeköy'den Taksim'e gitmek üzere metroya bindim. Adamın teki kapının önünde durmuş, merdivenlerden inenlere telaşla, el kol hareketleri eşliğinde bağırıyor:

- Koooş, kooooşşşş, hadi çabuuk çabuuukkk! Metro kalkıyor! Koşsanıza!

O sırada kızın teki metroya doğru yürürken, cep telefonunun çaldığını farkediyor ve olan oluyor. Adam:

- Hadisene be kızım, koş! Yetişemeyeceksin, bırak şimdi telefonu!

Kız şaşkın şaşkın adama bakıyor ve telefonunu açıyor. O sırada kapılar kapanıyor. Adamdaki tepki:

- Salak!

Ama adam nasıl sinirli, burnundan soluyor ve Osmanbey durağına kadar söyleniyor:

- Salak! Ne vardı sanki telefona bakmasaydı! Koşuverse yetişecekti. Kırıta kırıta yürüyo! Allaallaa yaa!!! Bıdıbıdıbıdıbıdı...

Herkes şaşkınlıkla adamı inceliyor. Gülüşenler, aralarında fısıldaşanlar, korkanlar... Adam hiçbirimize aldırmadan konuşmaya devam ediyor. Derken Osmanbey durağına geliyoruz. Rahatlıyor ve görevine kaldığı yerden orada devam ediyor. Bu defa sonuçtan memnun kalmış olsa gerek, Taksim'e doğru sessizce yola çıkıyoruz.

Her toplu taşıma aracına lazım canım böyle örnek vatandaşlar... :))