Otobüs camından içeri giren güneş! Çabuk dışarı çık!

Sabah sabah otobüsler de küçük çocukları görmek pek zordur. Ya onca kalabalığın arasında pek göze çarpmazlar ya da annesinin kucağında uykusuna kaldığı yerden devam ederler.

Neyse ki, güneşli bir gün rastladım bir tanesine. Tamam yine annesi vardır, evet kucakta gidiyordu. Ama bu sefer güneş de onunla birlikte gidiyordu. Gözlerine gelen ışığı eliyle kovuyordu. Annesine şunu dediğini duydum:

- Anne, gözüme güneş kaçıyor!

Aynı serzenişte bulunmama gerek kalmamıştı. İçimden geçenleri işte böylesine güzel anlatıyordu. Gözlerimizde hala çapaklar dolaşıyordu, göz kapaklarımız yine kapanmak istiyordu. Ağzımızı kocaman açıp şöyle güzelce esnesek ne olurdu? Derken, bir cevap duyuldu:

- Herkes gibi Güneş'de uyanmış. Herkes gibi herkese gülümsüyor.

Bu cevabı güneşten almışız gibi mutluyduk. Artık gözlerimiz kendiliğinden açılabilirdi. Gülümseyebilirdik.

Zaten öyle de oldu.

[resim: art.crazed]

Bir otobüsün günlüğü (1) Bak Ben Blog Filan Yazdım

(resim 1)

- merhaba. adım otobüs. kırmızıyı severim. macaristan doğumluyum. çok gürültü yapıp yolcuların kafalarını şişiririm. en büyük hayalim bir uçak ile seyahat etmek. neyse neyse, artık bundan böyle ben de blog yazmaya başladım. diğer arkadaşlarımı da ikna ederim. istemezlerse canları bilirler. artık onlardan da zamanla bahsederim. şimdi değil.


- çok yaşlandım, biliyorum. eskisinden daha çok terlemeye başladım. su koyuveriyorum. sonra su alıveriyorum.


- bazen hiçbir durakta durmayıp, kendi yolumu bulmak istiyorum. bunun için "özgür kız" cesareti arıyorum. bulamıyorum.


- farlarım hep yansın istiyorum. evet evet, gündüzleri de yansın. beni hep neşeli gösteriyorlar.



- bugün tekerleklerimi tekmeleyen iki velet gördüm. ikisi de on yaşında ya vardı ya yoktu. üstleri başları ya vardı ya yoktu. gözlerindeki parlaklık ya vardı, ya yoktu. yok yok, onlar her ikisinde de vardı. böylesine umutlu başka gözler belki de yoktu. bu gözlerin sahipleri unutulacak gibi değildi. unutmamıştım ben de. hem sonra kışın kartopu atan çocuklardı bunlar biliyorum. o günlerde arkadaş olmalıydık. otoyolda ilerlerken onca araç arasından beni fark ettikleri için teşekkür bile etmeliydim, ne desem azdı. ama bunları o zaman diyememiştim, kaçmışlardı. işte fırsatı yakalamıştım. çocuklara selam verip, varsa hatırlarını soracaktım.sordum da.

- seviyor musunuz tekerleklerimi –dedim.
– evet be abi, hem de çok –dedi küçük olanı.
– tabi seversiniz –dedim, küçükken az oynamamışsınızdır.
– yok be abi –dedi, bizim öyle çok oyuncağımız yoktu.
– olsun be –dedim. isterseniz benimle oynayın şimdi.
– yok –dediler. işimiz gücümüz var bizim, sonra ellerimizde soğuk sular var, sonra sıcak hava var, gidelim biz.

onları biraz olsun sevindirebilirdim:
– peki –dedim. atlayın o zaman. bendensiniz.
– su alsana be –abi dediler.
– tamam be –dedim.

hem su aldım, hem de ikisinin gözlerindeki ışığı. ikincisine daha çok sevindim, evet.

Ayakta kitap okuyan kitap kurtlarına tavsiyeler veya notlar

1) Dengenizi bozmayacak bir yer bulmaya çalışın. Mesela cem kenarlarına veya otobüsün en arkasına geçin ve buralara rahatlıkla sırtınızı yaslayın.

2) Koltukları rahatlıkla takip edebileceğiniz bir yer bulun. Buradan, duraklarda göz ucuyla boş koltukları belirleyin.

3) Kitabınızı ikiye katlamaya çalışın. (Yırtılma tehlikesi var, evet.)

4) Arkaya ilerlemek zorunda olmayacağınız bir yer bulun. Burayı bırakmayın.

5) Otobüs sağa ve sola dönerken dikkatli olun, kitap yere düşmesin.

6) Size uzaylı muamelesi yapan otobüs ahalisine fazla aldırmayın. (En önemli madde.)

7) Mizah kitaplarını tercih etmeyin, kendi kendinize gülmeniz muhtemeldir.

8) Bunların hepsini birden yapmaya çalışmayın. Ya da çalışın ama, yapamazsanız fazla üzülmeyin.

(foto)

İETT otobüsünde 45 dakikalık muavincilik oynamak

Sene bin dokuz yüz bilmem kaçtı (düşün akbil bile yoktu) ve ben yine okulluydum ve sınıfları doldurmak için katkıda bulunuyordum. 7 ‘ye bilemedin 8’e gidiyordum. Sonra da okuldan çıkıp eve gidiyordum.

Ben ve arkadaşım biletlerimizin bize verdiği yetkiye dayanarak otobüse binmiş, şoför amcamızın yüzüne bile bakmamış arkaya geçmek isterken, şoför bize baktı. İçimizden birinin seçilmesi gerektiğini ben anladım ve hemen atıldım. İçimde görev adamı bilinci vardı. Ya da buna bir nevi vatandaşlık görevi de diyebiliriz ve tabiri caizdir. Ve oracıkta muavin seçilmiştim, şoför amca yolu bilmediği için. Bu büyük bir görevdi ve öyle herkes yapamazdı.

Muavin amcalardan bildiğim kadarıyla para filan da toplamam gerekirdi ama buna lüzum yoktu. Sadece yol tarif edecektim. Bir de sonra şoför ağabeyin ayaklarını nasıl kullandığını yakından görecektim, sonra otobüse tanıdık biri binerse "bak ben muavin oldum" diyecektim, sonra duraklardaki insanlara gülümseyecektim. Bütün bunları neredeyse yaptım. Nerdeyse diyorum çünkü ufak bir aksilik çıkmıştı.

Şöyle ki, eve giderken genellikle yollar fazla ikiye, üçe ayrılmaz, ben de rahat rahat tarif ederdim. İşte bir yol ayırımında ben sağ mı sol mu diye karar veremezken, sağ dedim. Bak, demek istediğim soldu aslında. Yani sağımı ve solumu karıştırmıştım ya da bana göre mi şoföre göre mi söylemem gerektiğini kestirememiştim. Ellerimi kullanmakta aklıma gelmemişti, evet. Sonra işte, otobüs tam yanlış yola girdi, şimdi hapı yuttuk derken, arkadan homurdanmalar yükseldi. Ben, oracıkta istifa dilekçesini yazmayı, şoförün beni otobüsten atmasını, enseme bir tokat yemeği, hiç olmazsa kulağımın çekilmesini beklerken, otobüs durdu ve bütün bu etkinliklerin hiçbirisi olmadı. Gözlerimi şoför amcadan bir süre sakladım. Sonra bana seslendi. Gülümsüyordu. Hayır hayır, Erol Taş gibi değildi. Annemin ya da öğretmenlerimin bakışları gibiydi. Ben de "hehe" dedim ve barıştık, evet görevim elimden alınmadı. Sonra bana soğan ve sarımsak hikayesini anlattı. Ben de dinledim. Artık sağ sol yerine, soğan sarımsak diyordum. Bütün soğanlar ve bütün sarımsaklar son durakta bitince, rahatladım. Ama inmek istediğim durak bu olmadığı için bir daha geri yol almıştık ve haliyle 45 dakikayı geçmiştik. Sizleri kandırdım, özür dilerim, evet.

Ayşecik gibi yavrucak ile 45 dakika

Soru: Otobüsler otel görevini ne zamana kadar üstlenebilir?

Otobüsün arkası yine ceza sahası gibi kalabalıktı ve yine sıkıcı bir sessizlik hakimdi. Bu halde devam etseydi hayatımın en uzun 45 dakikasını yaşayabilirdim. Ama işte, olmadı ve annesinin yanında uyuyan küçük kız uyandı.

Gözlerini ovuştururken konuşmaya ya da şakımaya başladı ve sonra da hiç susmadı. Çevresinde gördüğü her şeyi annesine gösterme görevini üstlenmişti. Bir de bütün bunları büyük bir şaşkınlıkla yapıyor, işaret parmağını çok iyi kullanıyordu. Ve evet, bu durumdan rahatsız olanlar da vardı ve bunlardan bir tanesi aynı sırada oturan bir ağabeydi. Gözlerindeki şişkinliğe bakılırsa uyuması gerekiyordu. Tamam evet, zaten kendisi de bunu biliyor ve uyuyordu ama işte, Ayşecik ‘ten bozma sevimli yavrucak yüzünden uyandı. Ne oluyoruz der gibi, gözlerini yavrucağın annesine gösterdi. Annesi bütün anneler kadar anlayışlı ama ne yapsın, kızı da filmlerdeki çocuk oyuncular kadar konuşkan ve afacan. Uykusu olan ağabeyimiz bu durumu benim gibi anladı ama umursamadı, uyumaya devam etmek için gözlerini kapattı.

Sonra aradan 10, bilemedin 15 dakika geçti, kızın yanına bir abla oturdu. Hemen tanışıp arkadaş oldular ve abla bütün büyükler gibi gereksiz sorular sormaya başladı. Bu böyle uzayacak gibiydi. Benim gibi düşünen uyuyan ağabeyimiz kalktı ve düğmeye bastı. Durağa gelince otobüsten kendini attı. İndiği durakta kendine bir bank bulup oturdu. Gözlerini kimseye göstermemeliydi ve öyle yaptı, uyumaya orada devam etti ve muhtemelen gelip geçen otobüsler umurunda değildi. Biz de otobüsün arkasındaki yolcular olarak sevimli yavrucağa itiraz etmeden dinledik. Hakkında bilinmesi gereken her şeyi anlattı. En çok babasını seviyormuş, bilemediniz. Annesi bile bilemedi.

Cevap: Hiç belli olmaz.

Not: 45 dakika dediğime bakmayın, belli olmaz.

Not 2: Kız ömercik diye birini hiç tanımamış.

Adile Naşit gibi bir teyze ile 45 dakika

Problem: Adile Naşit benzeri bir teyze ile aynı otobüste olsaydınız, nereye oturmak isterdiniz? Süreniz başlamıştır, başarılar dilerim. (cevap alttadır.)

Okula gitmek için kullandığım otobüsün hiç boş olduğunu görmedim. İnsanlar hep ayaktadır ve hep omuz omuza mücadele yaşanır. İşte bir keresinde, ben yine okula giderken bu otobüsün boş haline denk geldim, nasıl olduysa. Sonra ilk gördüğüm yere oturdum hemen. Cam kenarımızın verdiği ölçüde etrafa gülücükler attım, her bir durak için ayrı bir şarkı tutturdum, yani çok mutluydum. Sonra işte, bu mutlu halimle bir yaşlı teyzeye yer verdim. Hayır, buna üzülmedim, otobüsün kalabalık olmaması benim için yeterliydi. Sonra işte biraz arkaya geçtim. Bir iki durak sonra yaşlı teyzenin yanı boşaldı ve beni yanına çağırdı. Koşarak oturdum.

Teyzemiz engel olamadı kendisine ve sevecenliğini göstermek için konuşmak gereği duydu. (*) elimdeki bakkal defterine benzeyen notlarımı merak etti, sonra onları pek sevimli buldu. Okuduğumu öğrenince pek sevindi. -Buna ben bile bu kadar sevinmemiştim.- İşte doktor kızından ve diğer mürekkep yalamış yakınlarını saydı. Sonra, ne okuduğumu sordu tabi, ben de söyledim ama, kulakları biraz ağır işitiyor gibiydi ve yanlış anladı. İşte ben de durumu anlatacaktım ama fakültenin durağına gelmiştik. Teyze benim öss’ ye hazırlanıp büyük bir adam olacağıma inanıyorken, indim ben de bozuntuya vermeden. Ettiği hayır dualarıyla 2. üniversite bile okuyabilirdim ama önce bütünlemelerimi vermeliydim.

(*) Böyle teyzelerden her mahallede en az bir tane bulunmalıdır. Çok insan-sever olurlar. Bütün hayat hikayesini bir beş dakikaya sığdırma başarısını gösterirler. Bu sırada size hafif dirsek atıp, göz bile kırparlar ve Adile Naşit gibi gülerek konuşurlar.

Cevap: Tabi ki yanına. (Bildiniz, tebrikler!)

Dip not: Bir daha o teyzeye rastlamadım ve otobüs yine kalabalıklaşmaya başladı. Ya da bana kalabalık geliyor da olabilir, bilemeyiz.

(foto)