Otobüste Hizmet Kalitesi: Film İzledik

Hayat bazen garip raslantılar sunuyor. Olmadık zamanda, hiç olmayacak bir filmi, hiçbir zaman istemeyeceğim tarzda, zorla da olsa izlememi sağladı. Şaşırttı ve hayran bıraktı.

Son üç yıldır bal zamanı özel olarak Kırklareli'ne gider ve yardım etmek benim için zor olsa bile birkaç günümü ailemin yanında geçiririm.

Galiba son bal zamanı idi. Babam yeni ve çok değerli uğraşı olan arılarına yardımcı olmam için benim yine gelmemi bekliyordu. Ve nedenini şimdi hatırlayamadığım bir sebep ile gelemeyeceğimi yarım ağız söylemeye çalıştım. "Çalıştım" diyorum, çünkü babamın buna çok kırıldığı belli idi.

Elbette haftasonu Kırklareli yolunda idim :) Önce servis ile otogar ve sonra da Şampiyon Hersekli yazıhanesinde beklerken babamın beni nasıl karşılayacağı kafamda, kırk tilkinin kuyruğunda asılı birer kırmızı don gibi dönüp duruyordu.

"Haydi Abbas vakit tamam
Akşam diyordun işte oldu akşam"

Vakit geldi. Otobüslerde nedenini bilmediğim bir istekle ön koltuklar isterim. İlk dört nedense hep tutulmuş olur -galiba bayanlar için veya da aileler için ayırıyorlardı; şirket sahipliği artık değişti- ama bana genelde beş numaralı koltuk düşer. Yine öyle olmuştu. Beş numaralı koltukta, saat 21:00 seferi ile İstanbul-Kırklareli yolunda idim.

Sonra yolcuların izlemesi için film konuldu. Aklımda yine yerli bir komedidir diye geçti ancak yanılmışım: "Babam ve Oğlum" idi.

Daha önce filmi duymuş ancak hiçbir bilgim yoktu. Yerli filmler konusunda ilgisiz olmakla övünmem ancak yaşamımda yerli filmlere ayırdığım zaman yok gibidir.

İzlenmeye başladık. Işıklar söndü. Film akıyor, olaylar gelişiyor, duygularım depreşiyor ve ister istemez otobandan çıktık.

Lüleburgaz'dayız. Film devam ediyor ama ışıklar da yandı; yolcu inecekmiş. Sahne ise babanın kollarını açarak "yollamaz olaydım" diye bağırarak gömleğini parçaladığı idi.

Ben o ana kadar kendimi zor tutmuşum zaten; birden bıraktım göz yaşlarımı... Işıklar yanmış, beni ağlarken göreceklermiş umrumda değil. Sessizce akıyorlar zaten... [Erkek adam da ağlar]

Rahatlamıştım. Kişisel olarak kendimle özdeşleştirdiğim bir film olduğundan değil ancak babam ile yaşadığım ufak bir problemle aynı zamana gelmesi beni etkilemişti.

Kırklareli'ne vardık. Arda araba ile beni aldı. Apartmanın önüne vardığımızda da bahçede babam ve Mustafa Abi konuşuyorlardı. Babam her zaman olduğu gibi herhangi bir problem olmamış gibi davrandı. [Ailemin problem çözme yöntemi geleneği galiba; benzer tavırları babaannemde gösteriyor :) ]

Otobüste hizmet kalitesi olarak sunulan bir film idi.

Not: Sevgili Markacini'nin ilk5.net için yazdığı "Unutulmayan Film Kareleri"ne yorum olarak nasıl oldu da bunu eklemeyi unuttuğumu bilmiyorum. Mutlaka orada da yer alması gerekiyordu. ilk5.net'e de yorum olarak ekledim.