Uçak

Askerliği havaalanının dibinde yapınca her kalkan uçakta bir gün ben de o uçaklardan birinde olup gideceğim bu "süper(!)" yerden diyor insan.Ama o gün gelince de 5 ayın yorgunluğuyla uçak kalkmadan uyuyakalıp kışlaya son bir kez bakmadan eve gidiliyormuş.
Sen tut 5 ayda bir sürü uçağa "hey uçak beni de al beni de gidelim buralardan(F.D)" de, o uçak gelince de beş ay hiç havaya bakmamış, uçak saymamış gibi git, olacak iş değil:)
Evet sayın yolcular, velhasılı kelam yüzlerce uçak saydıktan sonra askerliği bitirdim ve tekrar aranızdayım.
Budur.

Askerden dönerken

Almısım teskereyi bir heves ocak 24. koştum diyarbakır havaalanına, bir umut ama uçak seferleri kar buz ve sisten dolayı iptal. 6 ay boyunca nefret etmisim zaten sehirden (askerliğimi yapıyor olmaktan dolayı) bağlasalar durmam. onur air e bilet almıstım, saati geldi geçti sefer iptal. kostum pegasus var sırada ona bilet aldım bir iki saat geçti baktım o da iptal olacak aynen dısarı çıktım taksiye atladıım gibi otogara. otogar dediğim de bizim köyün otobus durağı daha bi derli toplu temiz durur zannımca. kapıdan adımımı atmamla 15 tane adam 6 ay boyunca alısamadığım o şiveleriyle üzerime cullandı biri kolumu cekiyor biri omuzumdan yapışmış abi gel nereye gitcen ankara mı istanbul mu? bi yandan korkuyorum işlemişler beynimize her çarşıya çıkışımızda aman dikkat bilmem ne bi anda kendimi bööle bir hengamenin içinde bulunca ne yapcaımı şaşırdım dokunmayın ulen die barıyorum adamlar ben baırınca sinirlendiler bi de ne diyon lan sen falan demeye basladı 2 3 tanesi eyvah dedim burda postu deldirioruz adamlar elbiselerimi parçalayacak kadar agresifçe kendi firmalarına beni kapmak için uuraşırken sanki hasar gören ben değilim bi de tersleyince üste çıkmadılar mı ben iice dellendim bir yandan da böyle koridor bir yerdeyiz, genişçe, sağda sıralanmış turizm firmalarının "yazıhaneleri" var onları kesiyorum. çantama mukayet olmaya calışıyorum ve düşünüyorum falan, beyin maksimumda çalışıyo. ( bu da neki diyorsanız anladınız; ben bu kadar zekiyim napem) herneyse güç bela bir silkindim ve eli yüzü biraz düzgün gördüğüm bir ofise doğru adamları sürükledim ve kendimi zor bela içeri attım. Oraya yöneldiğimi görünce zaten oranın adamı anladı hemen inceden beni korumaya geçti ve postu bir iki hafif zedelenmeyle kurtardık. aldım bileti oturdum ama 4 saat var. plan şu adanaya gidecem ordan uçağa binecem. inceden ulan kalsaydın uçak seferleri baslayana kadar ne sabırsız bi adammıssın die kendime küfür ediom bi yandan hala endiseli etrafı kesiyorum bir yandan tuvaletim gelmis yazıhaneden dısarı çıkmaya korkuyorum neyse o halde otobusun vakti geldi bindik gittik (bu postu bana anımsatan bir kaç post onceki o otobus ve film olayı) muavin bir süre sonra film koydu ve ne olsa beenirsiniz? hababam sınıfı askerde.. !"^$%&'()=?_

8 saatte adanaya gittim adana hava ii görünüyor gidersin havaalanına gecenin 11 i mi ne bu sefer de istanbuldaki pistin buzlu olmasından dolayı uçuş iptal o gün içinde istanbula ulaşmayı başaramamıştım.

şehirlerarası yolculuk

şehirlerarası yolculuklarda tanıdım hayatı... hayatın tanıklarını…
düşüncelerimi biriktirdim yollar boyu. yolları saydım kilometrelerce. başımı yasladım ay ışığına. gözlerimi diktim karanlığa. içimi boşalttım sahipsiz mecralara. fosforlu saatle öğrendim zamanı. susuzluğumu dinledim bazen. açlığımı sakladım kendimden. en önemlisi; hayatın tanıklarını dinledim saatlerce. kulak verdim hikayelerine, umut dolu tavsiyelerine, ibret verici sözlerine...

bir güney yolculuğunda tanıdım mesela Orhan abiyi. Antalya' da bir tiyatroda suflörlük yapıyormuş. ‘işletmeyi bitirdim, işsiz gezdim bir süre ve en sonunda bu işi buldum’ diyor kederli gözleri. kader bu ya, tam da tercih dönemi rastlıyorum Orhan abiye. ‘yazma işletmeyi; aç kalırsın benim gibi.’ diyor; fakat dinlemiyorum Orhan abiyi, yeni yeni hatırlıyorum dediklerini...

Kayseri'ye giderken orta yaşlı, yolun yarısını neredeyse devirmiş, şişman suratlı, gözlüklü bir beyefendiyi dinliyorum bu defa. Ankara'da bir otelde resepsiyon müdürü olduğunu söylüyor ve başlıyor hikayesini anlatmaya: kız almaya gidiyormuş Kayseri'ye. ‘aman ben geç kaldım, sen kalma haa!’ diyor. ‘acele et bak; yoksa evde kalırsın.’ sonra ekliyor; ‘bak kafamda saç kalmadı, daha yeni damat olacağız. üniversitede okurken hemen evlen, sonra gül gibi geçinirsiniz’ diyor şaka yollu. ‘aman abi, dur daha genciz, güzeliz yakma bizi şu çağımızda’ diyorum mütemadiyen. muhabbet uzuyor çeşitli anılarla, uykuya dalıyoruz bir süre sonra...

asker Salih’i unutuyordum az kalsın. memlekete dönerken tanışıyoruz. her hafta gittiğimiz pazarda ayakkabı satıyormuş. pek de hızlı konuşuyor, anlamakta zorluk çekiyorum. arada bir başımı sallayıp onaylıyorum, bazen de kendisi tekrarlıyor. bir soru sorsa tıkanıp kalacağımın farkındayım. neyse ki hep o anlatıyor, ben de puzzle oynar gibi Salih’i çözmeye çalışıyorum. askerlik günlerinden, komutanlarından, Edirne halkından bahsediyor. yaşını sorduğumda aynı yaşta olduğumuzu anlıyorum ve bulutları seyrederken Salih’in yerine kendimi koyuyorum, asker oluyorum bir süre… ve başlıyorum hâyâl kurmaya...

bu kez de irice bir amcanın yanındayım. özel şoförmüş kendisi. veryansın ediyor otobüsün şoförüne kendi kendine. ‘ya bas biraz, ne kadar yavaş gidiyor bu adam’ diye söyleniyor ya, ne fayda! bir ben duyuyorum amcamızın sesini. ‘takometre var araçta’ deyince; ‘benim Chevrolet olacaktı ki şimdi, en az 250 ile uçuyorduk’ diye yapıştırıyor cevabı. durum anlaşılıyor ve hız tutkunu amcanın yanında susmaya karar veriyorum…

sonunda kendimle baş başa kalıyorum. loş bir karanlık aydınlatıyor yüzümü, kısıyorum gözlerimi. benliğimle dans ediyorum. iç hesaplaşmamın ardından gözüm fosforlu saate takılıyor yeniden, geçmiyor zaman. sınırlı ve zorunlu yolculukta molayı bekliyorum çaresizce. gözlerimi uykudan saklarken ayın parlaklığı vuruyor yüzüme. uzunlarını yakan araçlar sıralanıyor yolda. muavin geçiyor arada bir, görevini yapma telaşı var suratında, gözler kan çanağı olmuş, saçları dağınık. camda gölgeler, çevrede ağaçlar. klimadan gelen yapay rüzgâr serinletiyor vücudumu. hafiften bir müzik yayılıyor kulaklara. uyum içinde devam ediyor şehirlerarası yolculuk… devam ediyor hayat… ve hayatın tanıkları birer birer iniyor otobüsten, evlerinin yolunu tutuyorlar umutla.

‘güle güle hayatlar!’ diyorum içimden…